Vanaf 1 juni proberen we eens per week onze belevenissen met foto(‘s) door te mailen, dit alles is natuurlijk sterk afhankelijk van onze tijd en zin, en het vinden van een internetcafxe9, of een plaats waar we met onze laptop mee kunnen liften op een onbeveiligd netwerk.
2 juni
We zitten nu in de lounch van een hotel in Wenen onder het genot van een kopje “Wiener Melance” te mailen.
Wij hadden van een relatie een hotelbon gekregen, en daar we toch via Wenen zouden rijden, leek het ons wel leuk daar 2 dagen te verblijven om even van de hectische voorbereidingen bij te komen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Zoals je op de bijgaande foto kunt zien is de bus op een bijzondere manier opgeleukt, mijn zwager Renxe9
heeft met een vriend dagen zitten vechten om een sticker van 150 cm x 50 cm. te maken van alle landen waar we doorheen willen reizen, en dat is bijzonder goed gelukt, we hebben veel bekijks.
Er was lichte lekkage in het keukenkastje van de bus, ik zag dat een slangklemmetje
strakker gezet moest worden, bij het aandraaien ging het mis, de driepunts doorlaat waar 3
waterslangen bij elkaar komen brak af, dat betekent dat niets van het watersysteem meer werkt.
Dinsdag 3 juni
Info ingewonnen bij het hotel over 3e rabixebs injectie, werden verwezen naar het ziekenhuis in Wenen, daar zouden we dus woensdag na het uitchecken van het hotel heengaan.
Met tram en metro naar centrum gegaan, (we wisten niet hoe het werkte, dus we hebben div.
keren met de metro zwart gereden), op zoek naar een winkel met caravan/camper onderdelen.
Zox92n soort winkel was dus nergens te vinden.
Maar de oplossing lag dichterbij dan we dachten, we zijn een ijzerzaak met wat tuin gereedschap in gegaan, en de man kwam met een 3 punts doorlaat met 3 nylon snelkoppelingen van x93Gardenax94 het geheel in 5 minuten gemonteerd, en alles werkte weer perfect.
De middag hebben we wat gewinkeld, gegeten en wat oude gebouwen bekeken in het chique centrum van Wenen.
Het Centrum van Wenen was afgezet, i.v.m. de EK wedstrijd Oostenrijk-Zwtserland.
Woensdag 4 juni
Na ontbijt in het hotel afgerekend, navigatie ingesteld op het adres van het ziekenhuis, daar aangekomen werden we naar de tropen afdeling verwezen, waar een heel aardige arts ons de vervolg injecties tegen rabixebs toediende, uiteraard zoals ik al dacht konden we uitsluitend kontant betalen zonder bon, ook deze man was dus niet vies van een paar zwarte centjes.
Daarna richting Hongaarse grens, die we in ong. 1xbd uur bereikte.
Hongarije was niet zo groot als wat we dachten, we moesten diagonaal door het land naar beneden, om bij de grens van Roemenixeb te komen, we konden lekker doortuffen voor 90 % over route nationaal weggetjes, en we slapen op een bossage achtige heide in de buurt v/h dorpje Szank, dus zxe9xe9r rustig.
Morgen de laatste ong. 15 % door Hongarije om bij Roemenixeb te komen.
5 juni
Grootste gedeelte door Roemenixeb gereden over zxe9xe9r slechte wegen, waar veelal aan gewerkt werd wat zorgde voor behoorlijk oponthoud, door de vele gaten in de weg was het gemiddelde erg laag,
(klik op bijgaande foto voor vergroting)
wel veel mooie dingen gezien.

6 juni
We kwamen bij de grensovergang Roemenixeb-Bulgarije, dat was tot onze verbazing een rivier, en daar waren we verplicht onze bus op een boot te zetten, kosten x80 56,=, of een enormmmm eind omrijden, de boot was zo groot, dat de grote vrachtwagens een bocht maakten, zodat ze er in tegengestelde richting weer af konden rijden.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
7 juni
In Bulgarije was het zxe9xe9r lastig om de wegen te volgen, daar op xe1lle wegbewijzeringen de namen van de plaatsen in een soort Russische taal staan, en dus een heel ander alfabet hebben.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)

10 juni
Istanbul (we reden ong. 1 uur op de snelweg dwars door Istanbul) om de stad te verlaten, er wonen een kleine 12 miljoen mensen) enorme hoge flatgebouwen, kilometers lang, dit is waar oost en west elkaar ontmoeten, jachtige zakenlui in BMWx92s en andere zxe9xe9r dure stukken blik, en arme mensen die op straat hun waar aan de man proberen te brengen krioelden door elkaar.
Het verkeer wordt met de dag erger, we worden links en rechts ingehaald, en af en toe bijna gemangeld, en er wordt erg veel door rood gereden.
Wij tuften met onze bus richting oosten, richting Ankara (de hoofdstad van Turkije), via berg-
dorpjes waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan, om 19.30 uur zijn we ong. 1xbd km. na een dorpje beland bij een riviertje met redelijke bebossing in de bergen, een heerlijk stekkie, 5 meter v/h water, heerlijk rustig ons potje buiten gekookt op onze meegenomen benzine brander, maar helaas, op gezette tijd kwam een enorm gejank uit een moskee van het dorpje wat dicht in de buurt lag, Jannie scheen het te kunnen verstaan, want ze zei dat de man ons opriep om te bidden, wat we dus dit keer maar niet hebben gedaan.
11 juni
Nog steeds onderweg richting Ankara op een soort route nationaal waren we zeer verbaasd een volbepakte fietser in te halen (op dat soort wegen wordt normaal niet gefietst), we waren nog meer verbaasd dat hij een NL sticker op zijn bepakking had, dus wij hem gepasseerd en verderop gestopt, we raakte in gesprek met de man, zijn naam was Arnold v/d Lee en hij kwam uit De Rijp, en was een bekende van een goede kennis van ons.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Hij vertelde ons dat hij op koninginnedag van huis was vertrokken, en dat hij onderweg was naar Katmandu de hoofdstad van Nepal, zijn fiets een soort mountainbike woog met bepakking 75 kilo, hij reed voor een goed doel en had al x80 12000,= verzameld, hij ging terug met het vliegtuig vanuit Nepal, want hij moest op 31 oktober weer aan het werk.
Om een uur of 8 zijn we bij een restaurantje gestopt om wat te eten, tijdens onze discussie wat we zouden eten kwam de ober naar ons toe en gaf ons in het Nederlands antwoord, de man vertelde dat hij 10 jaar illegaal in Nederland had gewoond, en dat hij weer terug wilde naar Nederland, en of wij eventueel een vrouw wisten die met hem een schijnhuwelijk wilde doen, zodat hij een verblijfsvergunning kon verkrijgen, hij wilde daar x80 15000,= voor betalen.
Ik vertelde hem dat wij toevallig niet in dat soort handel zaten.
Na de heerlijke maaltijd plekkie gezocht en zijn we gaan pitten.
12 juni
Inmiddels waren we de miljoenen hoofdstad Ankara reeds gepasseerd, waar we helaas dwars doorheen moesten omdat ze nog geen ringweg hebben
We hebben bij een mooi meertje geslapen, en bij het opstaan zagen we dat voor ons een BMW met een Nederlands kenteken geparkeerd stond.Na aangekleed te zijn ,bleek de jongeman te zijn teruggekomen. Hij was Nederlander met Turkse ouders, en kwam uit Arnhem. Na een leuk gesprek gingen we ieder onze eigen weg.
In een klein dorpje onderweg gingen we wat mondvoorraad kopen, toen we bij een winkel waren met allerlei lekkere Turkse dingen, en het xe9xe9n en ander hadden gekocht vroeg de eigenaresse (zij en twee andere klanten spraken natuurlijk gxe9xe9n enkel woord engels) in gebarentaal of ze een foto van ons mocht maken, wat we natuurlijk niet erg vonden, dus zij pakte haar mobiele telefoon, en maakte een plaatje van ons, die ze daarna vol trots aan ons liet zien. In een stadje Darende ong. 30 km verderop zagen wij een geschikt plekje om te koken en de nacht door te brengen.
13 juni
We stonden naast wat winkeltjes en een autobanden bedrijfje, Jannie had een heerlijk vers brood gekocht, en na het ontbijt kregen we van de man van de autobanden nog thee aangeboden, maar dat hadden we al eerder ervaren, Turkse thee is enorm sterk.
Daarna verder oostwaarts gereden, waar we na een paar uur door een grote stad kwamen, daar hebben we over een markt gestruind, om wat vers vlees, eieren en groente te kopen (3 tomaten 12 cent), spul teruggebracht naar de bus en in de koelkast gezet.
Daarna weer terug om te lunchen in een restaurant.
Vervolgens verder gereden en kleine discussie bij een afslag, toch maar rechts div. dorpjes door de bergen in, op een gegeven moment zaten we na ong. 2 uur klimmen in zx92n 2e versnelling, en verbazend weinig autox92s, wat we al vreemd vonden, op 1900 meter hoogte (ons navigatie systeem geeft de hoogte zxe9xe9r nauwkeurig aan) arriveerde we in een redelijk stadje met wat flatgebouwen, wij vragen buiten bij een politieburo of we wel de goede richting uitgingen, die vroegen of we naar binnen wilde komen want daar was een mevrouw die engels sprak, wij gingen mee naar binnen en zij haalde een Turkse wegenkaart tevoorschijn, wat bleek nou, die stad lag aan het eind van een bergweg, konden we dezelfde rit van ong. 60 km weer terug dus totaal 4 uur en 120 km achteruit, het is dat we de tijd hebben, maar toch het houdt ons wel van de straat. In het politieburo werden we verplicht een bakkie Turkse thee te nuttigen, deze keer wel drinkbaar.

(klik op foto voor vergroting)
Kees heeft van alle aanwezige agenten een groepsfoto (inclusief Jannie) gemaakt en deze direct in de bus met ons fotoprint- apparaatje afgedrukt en aan hun afgegeven, waar ze enorm blij mee waren, die ze vervolgens een plaatsje op de muur in het buro zouden geven.
Na alle agenten een hand te hebben gegeven hebben ze ons uitgezwaaid en wij weer 60 km terug voor joker.
Na weer een tijdje verder rijden in een grote stad Egalize onder/naast moskee een plek gevonden, lekker maaltje gekookt, (tijdens onze maaltijd begon de Iman weer te zingen om ons de moskee in te lokken), daarna koffie en pitten.
15 juni
Onderweg van Diyarbakir naar de plaats Batman hebben we een afslag gemist, waardoor we zuidelijker terecht kwamen als we hadden gepland, waardoor we langs de Irakese grens met Turkije naar het oosten reden, op een zeer slechte tweebaansweg waar we soms maar 20 km per uur konden rijden.
Om acht uur x92s-avonds begint het in dit gedeelte van Turkije te schemeren, en om half negen is het echt al donker, dus het was zaak zo snel mogelijk een slaapplaats te vinden.
Aangekomen in de stad Cizre stopten we en parkeerden in de eerste de beste straat die we zagen, daar werden we aangesproken door een aantal Koerden die ons waarschuwden dat de plaats nogal gevaarlijk was, toen kwam de eigenaar van een tankstation aan de overkant van de straat erbij staan, en zei dat we wel bij hem op het terrein konden staan.
Zo gezegd zo gedaan, na daar geparkeerd te hebben, hebben we nog gezellig met een paar andere Koerden waarvan er xe9xe9n engels sprak gezeten, de man van het tankstation was erg gastvrij en trakteerde ons op ijskoud water en Turkse thee.
16 juni
Na vertrek de kaart bestudeerd te hebben, reden we in oostelijke richting naar de plaats Hakkari, deze weg van de plaats Sirnac naar Hakkari zouden we niemand aanraden, want zonder het te weten waren we in xe9xe9n van de gevaarlijkste militaire gebieden van Turkije gekomen.
Hierdoor zijn wij op deze weg om de zoveel kilometer gecontroleerd op al onze papieren, en zox92n controle duurde gemiddeld 15 minuten, en dat werd natuurlijk heel irritant.

(klik op de foto voor vergroting)
Bij xe9xe9n van de controle posten waar Kees in een apart hok moest zitten kregen we water en thee aangeboden, met de verontschuldiging dat het helaas zo lang moest duren.
De weg die we reden ging door een zxe9xe9r hoog gebergte met een rivier ernaast de beklimmingen waren soms zo stijl, dat de wagen allxe9xe9n in zx92n eerste versnelling omhoog kroop, op zx92n hoogst kwamen we op ong. 2100 meter.
We hebben langs deze weg wel even de was in een rivier gedaan, we dachten op een gegeven moment dat we weer verkeerd gereden waren, want we gingen door een dorpje wat xe9xe9n auto breed was, in de eerste versnelling omhoog, en er was wederom weer eens een keer gxe9xe9n weg maar een modderpad, we kregen wel tegenliggers maar gelukkig wel op het goede moment.
Het bleek toch de goede weg te zijn, waardoor we net voor donker in de stad Hakkari aankwamen.
Door ervaring wijs geworden vroegen we bij een tankstation of we met onze bus daar mochten gaan staan om te slapen, wat hij geen probleem vond.
17 juni
Na getankt en de eigenaar bedankt te hebben voor de slaapplaats vertrokken wij richting Iraanse grens, we reden door een zeer hoog gebergte nu kwamen we richting sneeuw 2250 meter hoog.
Onderweg wederom twee militaire controle posten gehad, en bij xe9xe9n moesten we samen uitstappen en plaats nemen in een vies kantoor/hok, de soldaten waren wel aardig, want ze hebben het bijna overal over het EK voetbal, en hier kregen we een ijskoud glas frisdrank.
Onderweg kwamen we ook een man in burger met een kruiwagen tegen met een stengun over zijn schouder
Bij de grensplaats Esendere aangekomen ging het ons voorstellingsvermogen te buiten, er mocht namelijk maar xe9xe9n auto door een hek, waarna het hek weer op slot ging, en denk nu niet aan een file met autox92s, want die was er niet, behoudens vrachtautox92s.
Eerst paspoortcontrole, daarna moesten we naar een gebouw en wederom paspoorten laten stempelen, toen moest Jannie een hoofddoek omdoen, en werd van mij gescheiden en dat was een zxe9xe9r rare gewaarwording, zij moest naar een andere ruimte en mocht absoluut niet meer met mij in de auto om Iran binnen te komen, en denk eraan alles met handen en voeten, ik kon ze n.l. niet vragen waarom we gescheiden werden, wat ik natuurlijk wel probeerde, maar dat lukte niet, na de papieren voor de bus in orde te hebben gemaakt aan de Turkse kant mocht ik pas met de bus naar de Iraanse kant, daar opnieuw een ambtelijke waanzin, ten eerste trof ik daar Jannie weer.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Er stonden zox92n 15 vrachtwagenchauffeurs voor mij in de hitte, maar tot mijn verbazing werd ik door iemand mee naar voren genomen en wat mij ten zeerste verbaasde, protesteerde niemand.
De man achter het buro zat een sportkrant te lezen, en mijn papieren lagen op zijn buro, na een paar minuten vroeg ik waarom hij niet begon, hij antwoordde dat hij pauze had.
Toen hij het xe9xe9n en ander had ingevuld op zx92n Arabisch mocht ik naar een ander buro, en steeds weer het hele verhaal waar ik vandaan kwam, en waar ik naar toe ging en maar mijn paspoort bekijken, toen met een ambtenaar naar buiten, die de bus controleerde en in de bus ook weer een formulier invulde, om de man goed gezind te zijn heb ik van hem en Jannie een foto gemaakt en direct afgedrukt en aan hem gegeven, en dat hielp enorm, met het ingevulde formulier weer terug naar een ander kantoor enz.enz. ( het maakte mij waanzinnig), bij xe9xe9n van de ambtenaren kreeg ik thee aangeboden terwijl anderen stonden te wachten
De klok moest voor de tweede keer vooruit gezet worden, xe9xe9rst in Turkije 1 uur, en nu 1xbd uur.
We moesten naar de plaats Mahabad, doch het probleem deed zich voor dat de bewegwijzering in het Arabisch was, zonder wegnummer, wij vroegen aan iemand de weg in een drukke stad, uiteraard weer eens in het spitsuur, toen bood de man aan hem maar te volgen, als een gek links en rechts inhalend dwars door de stad lootste hij ons naar de rand v/d stad, parkeerde zijn auto, wees ons de weg, gaf mij een hand, en weg was hij.
In Iran zijn we doorgereden tot de plaats Mahabad met 60.000 inwoners, waar we een plaatsje voor de bus vonden.
Voor dat het donker werd zijn we nog even opzoek gegaan naar een restaurant, die we niet in die buurt hebben gevonden, wel in 1 winkelstraat allxe9xe9n maar een soort winkels met tweedehands auto-onderdelen, iedereen draaide zich om als we langsliepen, autox92s toeterden en er kwamen kinderen achter ons aan, en een hele autobus vol passagiers draaiden zich ook om, we begrepen er niets van, ik vermoed de groene hoofddoek die Jannie droeg, of mijn witte kop, maar we zijn er nog niet achter.
18 juni
Vertrokken uit de plaats Mahabad om deze dag zo ver mogelijk richting Teheran te reizen, want daar hebben wij morgen in de namiddag een afspraak met iemand die daar woont waar
we vermoedelijk zox92n twee xe0 drie dagen zullen verblijven.
Onderweg naar de plaats Bukan hebben we in een stadje enkele boodschappen gedaan, Jannie dit keer in lange rok en witte hoofddoek.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Naar we dachten minder op te vallen, maar ook hier weer hetzelfde tafereel we werden door iedereen bekeken en begroet, een man wilde ons eerst bananen verkopen, tenminste dat dachten wij, uiteindelijk kregen we van hem een hele banaan, en de ander nam hij met zx92n rotte gebitje nog een hap af, en die kregen we ook.
Het brood wat we kochten werd ter plaatse voor ons gebakken.
Daarna moesten we voor de eerste keer in Iran tanken, langs de wegen tussen de steden zie je gxe9xe9n tankstations, alleen in de steden.
Wij stopte om te tanken, Kees vroeg om diesel, niemand sprak uiteraard engels, ong.6 man bemoeide zich ermee, maar het was niet duidelijk te maken, want na veel handen en voeten werk wilden ze er benzine ingooien, toen liet ik xe9xe9n van de mannen ruiken, en uiteindelijk begreep hij het.
Het heet hier gasolie, de tank vol laten gooien, ik pakte het pakketje geld uit mijn zak, de man pakte er xe9xe9n biljet vanaf, en ik kreeg niets terug, dus ik voelde me een beetje bedonderd, maar ach wat gaf het ook, de tank vol kostte uiteindelijk maar 1 euro, lachen dus.
De wegen zijn tot nog toe hier wel een heel eind beter als in Turkije, maar de huizen zijn erg sober, op het platte land veelal lemen hutten
Daarna doorgereden (uiteraard weer een keer de foute weg), naar de plaats Gharaqabad, een plek gevonden om te slapen.
19 juni
We stonden bij een tankstation met diverse andere wagens grenzend aan een mooi park met speeltuintje, na het ontbijt de bus reisklaar gemaakt te hebben, kregen we van een onderhoudsman een zak met versgeplukte appelen.
Vertrokken richting Teheran de hoofdstad van Iran, (het land is bijna zo groot als West Europa) onderweg kom je natuurlijk door allerlei dorpjes en stadjes en probeer dan maar op de borden de weg te lezen, het is niet alleen van rechts naar links, maar er staan ook nog eens gxe9xe9n wegnummers op, alleen op de (tol)snel wegen staat onder het Persisch, de steden in het gewoon alfabet aangegeven, maar daar er maar hxe9xe9l weinig van deze wegen zijn en wij bijna uitsluitend via tweebaans wegen rijden moeten we in iedere stad bij iedere rotonde de weg vragen omdat het voor ons absoluut niet leesbaar is.
En wij dachten dat het Arabisch schrift was wat we hier op alle winkels en borden lezen, maar het is een totaal andere taal n.l. Persisch, (het land Iran heette n.l. voor de jaren zeventig 6000 jaar Persixeb).

(Klik op de foto voor vergroting)
We begrepen van een bepaalde uitleg v/d weg weer eens een keer niets, dus vermoedelijk weer eens 80 km. voor joker gereden.
De laatste 65 km hebben we over een tolweg gereden, weer lachen het kostte ong. x80 0,70.
Om ong. 3 uur x92s-middags kwamen we in Teheran aan, daar hebben we de man waar we een paar dagen zouden verblijven opgebeld om ons te navigeren naar zijn huis, wat een hels karwei was, want het verkeer is hier een hekseketel, de stad telt maar 20 miljoen mensen, en is bijna even groot als de provincie Utrecht, we worden door bijna iedereen rechts en links ingehaald, niemand trekt zich van rood iets aan, en ze denken hier dat een 4 baans-weg 6 banen heeft, dus we werden bijna iedere keer gemangeld.
We bleken erg veel geluk te hebben want het was voor de mensen hier een vrije dag.
Via tel. support en ons navigatiesysteem (wat in dit gebied zxe9xe9r beperkt werkt, het geeft n.l. alleen maar het noorden en oosten enz. aan, en de hoogte en de coxf6rdinaten ), kwamen bij het juiste adres.
Bij de man thuisgekomen kwamen er nog een koppel uit Litouwen, een Fransman die in Nepal woont, en een paar mensen uit Teheran zelf langs, allemaal spraken we goed engels met elkaar.
De man genaamd Mehrdad maakte een heerlijke maaltijd voor ons klaar, en we hebben daarna nog gezellig thee gedronken.
Na het avondeten zijn we raar maar waar om 11 uur met zx92n achten 20 minuten rijden van zijn huis de bergen ingegaan om een bergwandeling te maken, we begrepen er niets van, want 2 personen hadden een rugzak bij zich, we waren met 3 vrouwen en 5 mannen.
Het bleek niet alleen wandelen, we moesten soms behoorlijk over rotsen klimmen en steeds diagonaal een riviertje oversteken, ze hadden dus xf3xf3k zaklantaarns meegenomen, onderweg ongelofelijk kwamen we enorm veel jongeren tegen die daar of met tentjes of onder de blote hemel in een slaapzak lagen te slapen, en hele gezinnen die zaten te picknicken, let wel het was inmiddels over twaalf uur x92s-nachts, op een hoogte van 2050 meter met een temperatuur van ong. 28 graden.
Onderweg hebben we uit de rivier gedronken en op het eind v/d wandeling het was inmiddels xe9xe9n uur x92s-nachts zijn we gestopt bij een waterval, xe9xe9n van de mannen had spul bij zich om een kampvuur te maken en thee te zetten, de volle maan was er op dat moment en Mehrdad
was fotogek en heeft diverse fotox92s van ons gemaakt met de volle maan op de achtergrond.

(Klik op de foto voor vergroting)
In eens kreeg Sebastiaan de fransman haast, hij moest zijn vliegtuig halen, want hij zou vannacht nog naar Parijs vliegen, dus Mehrdad, Jannie, Sebastiaan en ik toch behoorlijk gehaast terug de berg weer af naar de auto, (heel raar de andere 4 bleven nog bij de waterval),
Met een helse rit met snelheden tot 120 km per uur met afdalingen van soms 15 % door de inmense stad Teheran iedereen rechts inhalend en door rood rijdend Jannie met de ogen dicht, en ik zat te billen knijpen zijknat van het zweet als een plank in de auto, dit hoopten we nooit van ons leven meer mee te maken, we waren precies op tijd voor de besproken taxi.
Na thee te hebben gedronken gingen we om half vier naar bed.
20 juni
Na het ontbijt hebben wij met zx92n tweexebn een taxie besteld en zijn we in de stad naar een bazaar gegaan een soort zwarte markt en hebben we daar wat winkels gekeken en wat gegeten.
Om ong. 4 uur weer een taxie besteld, tel. contact opgenomen met Mehrdad, die de man in het Persisch uitlegde waar hij was, en daar zou de chauffeur ons heen brengen, we reden in een wrak van een auto, uiteraard gxe9xe9n airco, het was 35 graden en binnen aan de kant van Kees ontbrak zelfs het raam en deurknop, we kregen gxe9xe9n adem van de benzinestank, het was een heel oude man, die naar onze mening niet had geslapen want hij slingerde of hij dronken was, hij was ook de weg steeds kwijt want hij moest div. keren uitstappen om te vragen, uiteindelijk kwamen we bij het goede adres, een rit met een taxie kost hier steeds 3 euro.

(Klik op de foto voor vergroting)
In de namiddag hebben we met 2 nichten van Mehrdad een bezoek gebracht aan het voormalig paleis van de Sjah van Persixeb en Farah Dibah gebracht, in de paleistuinen vliegen
honderden pappagaaien rond, heel vreemd maar ze vliegen niet weg.
Daarna zijn we naar een openlucht voorstelling gegaan met een paar kennissen van Mehrdad
en daarna in een restaurant wat gegeten, toen naar huis en naar bed, want Mehrdad is eigenaar van een computerbedrijf met ong. 200 man personeel, en moest vroeg op om te werken.
Wij zouden de volgende dag uitslapen en mochten in zijn huis blijven, uiteraard met een goed gevulde koelkast.
21 juni
Na heerlijk uitgeslapen en gedoucht te hebben zijn we nu bezig om onze mail, bank en website zaken bij te houden.
Het is tot nu toe niet gelukt hier in Teheran onze site te updaiten, mailen gaat probleemloos.
De reden is dat de regering bepaalde sites blokkeert.
De reisverslagen maken we wel op onze eigen laptop om ze als er een mogelijkheid is op onze
site te zetten.
x92s Avonds gingen we met Mehrdad en een vriendin naar een wijk in de bergen ong. 10 km van
zijn huis.
Naar zijn zeggen kwamen daar allxe9xe9n de meer vermogende Iraanse mensen om daar uit eten te gaan, we hebben daar tientallen restaurants gezien, doch xe9xe9n had zijn voorkeur, toen we daar bij de balie kwamen moest je inboeken, en kon je nog ong. xbd uur wachten alvorens wij aan de beurt waren, er zaten op het moment dat wij daar aankwamen om ong. half elf, zox92n 400 gasten te eten, de helft op de grond op kussens, dus echt oosters, en de helft aan een tafel.

(Klik op de foto voor vergroting)
We hebben daar bijzonder lekker echt Iraans gegeten, en om ong. middernacht gingen we weg, en toen zaten er evengoed nog zox92n 200 mensen te eten.
Wat ons ten zeerste verbaasde was dat er hele gezinnen met babyx92s en kleine kinderen aanwezig waren, dus midden in de nacht.
22 juni
Weer een relaxte dag, rond de middag arriveerde een andere gaste uit Frankrijk, die zou ong 2 dagen blijven.
In de middag kwam er een landelijk zxe9xe9r bekende artieste in huis en die deed een privxe9 voorstelling, waar we in verband met de taal natuurlijk niet al te veel van begrepen.
Om een uur of tien x92s avonds kwam een vriendin met haar broer en zijn vriend en nodigde ons uit voor een wandeling in xe9xe9n van de parken, daar met de auto aangekomen, zagen wij een zeer mooi goed onderhouden park met fonteinen een skatebaan en een speeltuin, de skatebaan en de speeltuin was zxe9xe9r druk bezet met kinderen, zelfs tot middernacht, en toen wij om ongeveer halfxe9xe9n x91s nachts het park verlieten zaten er nog hele families met kleine kinderen en babyx92s te picknicken wat voor onze begrippen belachelijk overkwam.
Toen we weer thuis kwamen, hebben we tot half twee wat gedronken en nagepraat.
23 juni
Laatste relaxte morgen, Mehrdad moest x92s-ochtens weer naar zijn bedrijf, dus Jannie, ik en de
Franse gaste waren met zx92n driexebn in zijn huis.
Dus we hadden de tijd om de bus weer reisklaar te maken (water verversen, wasgoed regelen enz.) te douchen en wat boodschappen voor onderweg te kopen.
Het lag in de bedoeling om rond twee uur Teheran te verlaten en verder te trekken richting het zuid-oosten naar de plaats Esfahan, zox92n 425 km rijden
Het is wederom behoorlijk heet, en Jannie moet in die hitte zolang ze voorin de camper zit helaas de verplichte hoofddoek dragen, want dit is hier wettelijk verplicht, en bij overtreding kan je een behoorlijke geldboete krijgen.
Mehrdad kwam thuis om met ons te lunchen en afscheid te nemen en vertrok daarna weer met
de Franse gaste. Wij moesten maar afsluiten.
Vlak voor vertrek kwam de vriendin van Mehrdad langs met een mooie roos voor Jannie omdat het de volgende dag moederdag in Iran was.
Dank zij een goede beschrijving van de route om Teheran uit te komen, waren we binnen een uur de stad uit richting Esfahan.
We moesten dit keer over de tolweg, waar we diverse wegdelen door tolpoorten moesten, maar elke keer als ze vroegen waar we vandaan kwamen, en wij Holland als antwoord gaven mochten we zonder te betalen doorrijden.
Onderweg in de plaats Kashan vonden we een plaats om te slapen, maar na het avondeten
kwam er een motor met een politieagent die ons adviseerde daar niet te blijven slapen i.v.m. onze veiligheid, dus zijn we daar weggereden en in de stad bij een heel mooi park gaan staan.
We besloten een wandeling in het park te maken, en zoals gewoonlijk in Iran zitten x91s avonds honderden mensen te picknicken, tijdens het lopen kwamen we 3 jongemannen tegen, xe9xe9n uit Iran, xe9xe9n uit Korea en xe9xe9n uit India, daar zijn we bij in het gras gaan zitten drinken en praten.
Zij wilden graag een foto van ons en de bus maken dus gingen wij naar de bus, nog wat gepraat en toen heerlijk pitten.
24 juni
Verder gereden naar Esfahan, een miljoenen stad, en daar de bus geparkeerd, een taxi genomen naar het Imam Khomeinyplein, een erg groot plein, 500 meter lang en ong. 160 meter breed daar een vrouwen moskee en de Blauwe moskee bezocht, wat een enorme belevenis was, thee gedronken bij een tapijthandelaar, wat gegeten en verder winkels bekeken.
Wederom een taxi genomen, deze man sprak geen engels en snapte niets van de straatnaam waar onze bus stond, gelukkig hadden we ook onze coxf6rdinaten genoteerd, dus met behulp van ons navigatieapparaat kwamen we er toch nog uit.
25 juni
Na het ontbijt met de bus wederom naar de omgeving van het plein van gisteren gereden,
Na even lopen kwamen in een straat met ong. 100 juweliers en gxe9xe9n andere branches, en ze hadden allemaal hun brood.
Daarna liepen we door naar de bazaar en dat is een belevenis op zich, honderden overdekte straatjes met piepkleine winkeltjes, een waar doolhof waar je alle gevoel voor richting kwijt raakt.
Vervolgens hebben we een bezoek gebracht aan het paleis wat de vorige dag gesloten was.
Met de bus weggereden om een slaapplaats te vinden, xe9xe9rst met zx92n tweetjes in een restaurant gegeten, tijdens het eten kreeg Kees een diaree aanval je begrijpt het wel in het restaurant broek vol, dus Jannie moest achter mij aanlopen om de boel te dekken.
Verschoond, even in een park gewandeld terug naar de bus, plekje gezocht en pitten.
26 juni.
Na de nodige keren de weg vragen de weg gevonden naar onze volgende bestemming de plaats Yazd ong. 400 km verder richting zuid-oosten, het is xe9xe9n van de oudste steden van de wereld, (de beschaving van Iran het vroegere Persixeb is zox92n 6000 jaar oud) de hitte greep ons,
buiten temperatuur liep vandaag op tot 42xbd graad, we kunnen er bijna niet tegen aan drinken.
Onderweg kwamen we een zxe9xe9r mooie moskee tegen, waar we ons even opfristen, en meteen zagen dat dat een mooie plaats was om te slapen.
De oude binnenstad bestaat uit lemen huizen die nog steeds in gebruik zijn, we liepen daar door een doolhof van straatjes, en vonden xe9xe9n van de schaarse restaurantjes, met een binnentuin met vijver, waar we heerlijk halfliggend hebben gegeten op een tapijt.
In het donker door de honderden halfoverdekte straatjes, een echte doolhof raakten we uiteraard de weg kwijt, en geen navigatiesysteem uit de bus meegenomen, na veel gezoek stonden we in eens bij de bus, je begrijpt natuurlijk wel hoe blij we waren.
Wij terug gereden naar de moskee waar we sx92middags de mooie slaapplaats gezien hadden,
helaas konden we hem niet terug vinden, wij in een straatje de bus neergezet, en de reisverslagen begonnen.
Plotseling kwam er een politieauto, die bonsde op de deur, ze waren met zx92n vijven, zij adviseerden ons daar niet te blijven, en boden aan om voor ons uit te rijden met de zwaailichten door het zxe9xe9r drukke verkeer, brachten ze ons tot onze verbazing naar de bewuste moskee, Kees er op wijzend dat hij zx92n shirtje wel aan moest trekken, allemaal een hand gegeven, uitgezwaaid en wij stonden op de mooiste plek, waar nog rond half twaalf honderden bezoekers waren, en het verslag van de dag afgemaakt, en slapen met die hap.
27 juni
Naast de beestachtig mooie moskee wakker geworden, tijdens ons ontbijt kwam er een bus met Iraanse toeristen naast ons staan, xe9xe9n van de bestuurders kwam bij ons kijken en een praatje maken, al vlug stonden er diverse mensen om ons heen waar onder andere diverse Iraanse vrouwen, en op een bepaald moment stonden er diverse vrouwen in de bus en maakten fotox92s van ons en de binnenkant v/d bus, ze zagen onze ontbijtspullen staan en vroegen of ze een theezakje konden krijgen, wat we dus gaven, en na de bus uitgezwaaid te hebben zijn wij ook vertrokken richting de stad Kerman.
Op een kruispunt aangekomen twijfelden we, of we links of rechts moesten, toen stopten er een auto met vier jongens die in het Iraans vroegen of ze konden helpen, daar wij dat uiteraard niet verstonden wat ze zeiden, belde xe9xe9n van hen zijn nicht, en die kregen wij aan de telefoon, en zij sprak vloeiend engels, en zij nodigde uit om bij haar thuis te komen, na wat heen en weer gepraat gingen wij er niet op in, en zijn verder door gereden, na 65 km werden wij weer door de jongens ingehaald en kregen we de nicht weer aan de telefoon, zij vroeg of wij toch niet bij haar thuis wilde komen, wat we toch maar besloten te doen, want het werd al wat later, en we moesten toch ergens een slaapplek vinden.
Na weer een rit van 65 km kwamen we aan in de stad Rafsanjan met ong..ruim een miljoen inwoners, via een toegangspoort kwamen in een ommuurde omgeving bij 5 enorm grote huizen, waar 5 gezinnen, van xe9xe9n familie woonden.
We werden door twee zusters die perfect engels spraken en nog div. andere familieleden welkom geheten, we gingen eerst naar het huis van opa en oma, waar we buiten op het betegelde terras op een enorme vierkante ligbank met kussens en Persische tapijten plaats namen, we lagen daar met ong. een 8 xe0 10 personen, er werd fruit en koek en thee geserveerd.
Toen het donker werd werden we binnen uitgenodigd voor een ongelofelijk diner uiteraard liggend op kussens en tapijten, die dag was het trouwens rond de 42 graden, en het was maar wat fijn dat alle huizen hier een airco bezitten, er kwamen steeds meer familieleden mee eten.
Na het eten gingen we naar het huis van de ouders van de twee engels sprekende zusjes van 17 en 21 en een broertje van 6 jaar met hun ouders woonden.
Daar het al laat was, werden we gevraagd of we in hun huis wilde blijven slapen, wat we uiteraard wel leuk vonden.
Voor de volgende dag waren we voor de avond voor een bruiloft uitgenodigd.
28 juni
Na een vorstelijk ontbijt zijn we met de dochters naar een de universiteit van xe9xe9n van hen geweest om wat papieren in te leveren, en daarna in de stad wat gewinkeld en ijs gegeten
Daarna terug naar hun huis, wat enorm groot is, 3 soorten huiskamers met een totaal lengte van 30 meter, uiteraard vol met tapijten en een vaste bediende.
Wat email bekeken en bijgehouden, helaas kunnen we de site nog steeds niet updaten i.v.m. een blokkade van de Iraanse regering.
Daarna naar de trouwerij gegaan, x92s avonds om half tien, Jannie en ik werden voor de deur, want we gingen met diverse autox92s, gescheiden, Jannie met de vrouwen en ik met de mannen.
Toen we bij de feestzaal aankwamen kwam ik in een zaal met ong. 100 mannen waarvan vele in kostuum, helaas was ik de enige die engels sprak want de twee zusjes die engels spraken, onze tolken, waren met Jannie mee, waar in totaal ong. 150 vrouwen en kinderen waren, daar het een vrouwenfeest was, waar absoluut geen mannen bij mochten, het waren allen Moslims,
mochten de hoofddoeken af en kon er gedanst worden beiden konden we ons natuurlijk weer totaal vol eten.
Midden in de nacht ontmoette wij elkaar weer bij ons gastgezin.
Na nog even gezellig gezeten te hebben gingen we naar bed.
29 juni
Na het ontbijt zijn we naar een bazaar en een museum geweest met xe9xe9n van de dames, waarna zij de nodige notities maakte van verdere bezienswaardigheden op onze route en waar wij een goede/veilige slaapplaats konden vinden.
Na de warme lunch nog even nagepraat en afscheid genomen zijn wij door de moeder die een afspraak had in de stad Kerman, 110 km verderop waar wij ook heen moesten de stad uitgeleid.
Daar aangekomen een hotel met afgesloten parkeerterrein gevonden, bus geparkeerd, gevraagd
of wij op het terrein mochten overnachten, wat absoluut geen bezwaar was.
Eerst heerlijk gegeten buiten bij een zwembad, daarna in de lounche van het hotel onze verslagen bijgewerkt, terug naar de bus en pitten.
30 juni
Na ontbeten en een taxi genomen te hebben naar de bazaar, daar heerlijk gelopen en gezien hoe sommige horlogemakers, Kees zijn beroep, het daar zonder voldoende licht en voorzieningen deden. Na in een parkje even op het gras, in de schaduw te hebben geslapen op het heetst van de dag, op zoek gegaan naar een lunch. Daar werden we aangesproken door twee mannen, waarvan xe9xe9n student Engels, die ook wel als gids werkte. Na het eten namen zij ons mee naar een thee house, wat wij eerder niet konden vinden. In het thee house werd live Iraanse muziek gespeeld. De student liet ons nog een mooie moskee en een andere winkelstraat zien waarna wij met de taxi terug gingen. Daar aangekomen kwam juist de oudere man aanrijden die met ons naar een sportevenement wilde, zodat we maar weer mee gingen , waarvan we geen spijt kregen, want het was iets wat alleen in Iran wordt uitgevoerd en erg interessant om te zien. Hierna terug gebracht en gaan slapen.
1 juli
Na de bus reisklaar gemaakte te hebben zijn we vertrokken richting de stad Bam, waar ong.15 jaar terug een aardbeving was waarbij ong. 200.000 doden vielen, de sporen zijn nog steeds te zien. Het was vandaag nog heter, ong. 45 graden. Onderweg zijn we gestopt in de plaats Mahan, waar we de Shah Mematollah Vali ( holy shrine ) moskee hebben bezocht, en Kees in een minaret is geklommen.

Het lukte maar net want het was er zo smal dat hij er net door kon.
Vervolgens gingen we naar de Shahzadeh garden, een tuin op een bergwand in het woestijn gebied. De tuin was zox92n 700 meter lang en terrasvormig met watervallen. Zeer onwerkelijk in deze omgeving. Doorgereden naar Bam, na enig vragen het hotel gevonden wat ons was aangeraden. Op onze vraag of wij op hun terrein mochten slapen in de bus i.v.m. de veiligheid werd dit geweigerd. Het was een 5 sterren hotel met alle luxe en comfort, en vooral airco, dus hebben we er maar een kamer geboekt. Wij hebben tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt om in het ligbad onze was te doen.
Na heerlijk gegeten te hebben in het restaurant van het hotel, en onze email gedaan te hebben zijn we gaan slapen.
2 juli
Van ons hotel richting de stad Zahedan gereden, de xe9xe9n na laatste plaats voor de grens met Pakistan, richting zuid-oosten dus steeds iets warmer.
In de plaats Zahedan aangekomen xe9xe9rst geprobeerd bij een militaire basis een slaapplaats met de bus te vinden, maar dat mocht onder geen beding, zij verwezen ons naar een hotel in het centrum, daar wij dit niet konden vinden hebben we de bus in een rustige straat geparkeerd en daarna even wat boodschappen gedaan en in een cafetaria wat gegeten, bleken we bij terugkeer om de hoek te staan van het bewuste hotel, daar ons Iraanse geld hoegenaamd op was, en in Iran gxe9xe9n westerse creditcards worden geaccepteerd besloten we toch maar in de bus te gaan slapen,
3 juli
Vroeg uit de veren, geprobeerd nog enige diesel te tanken (voor 1 cent per liter) wat helaas niet meer lukte, zijn we richting de grensplaats Mirjaveh gereden.
Bij een militaire controlepost kregen we een bewaker voor ong. 30 km mee in de bus, we hadden totaal gxe9xe9n communicatie, daar de man uitsluitend Iraans sprak, bij de volgende controlepost hetzelfde verhaal voor de volgende 30 km naar de grens, dit allemaal voor onze veiligheid, daar deze weg bijzonder gevaarlijk is.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting) (Douane Pakistan)
De laatste bewaker ging met ons mee om ons te helpen onze x93carned de passagex94 (de papieren voor het uitvoeren van onze bus) te regelen waarna hij afscheid van ons nam.
Daarna naar de volgende Iraanse post om onze onze paspoorten te laten stempelen.
Vervolgens via niemandsland naar Pakistan, daar dezelfde formaliteiten afgewerkt, konden we eindelijk na ongeveer totaal 3 uur grensformaliteiten waanzin onze weg in Pakistan vervolgen.
Na ong. 5 km was het al stoppen geblazen voor de eerste kudde wilde kamelen.
Na ong. 100 km moesten we tanken, uiteraard met nog gxe9xe9n Pakistaanse roepie op zak, maar we konden bij de man wel met dollars betalen, we gingen omgerekend van 1 cent naar 55 cent per liter, dus nog enorm goedkoop.
Doorgereden naar de door ons aangeraden plaats Dalbandin voor een plaats bij een customhouse, daar bleek niemand aanwezig, maar de politie was inmiddels al gewaarschuwd en onderweg naar ons, onder hun begeleiding werden we naar het politieburo/gevangenis gebracht, we hebben daar gezellig op de binnenplaats de rest v/d avond gezeten, en hebben gezien hoe de gevangenen gelucht werden in ons bijzijn.
Daarna naar de bus gegaan om te pitten.
4 juli
Na ontbijt vertrokken richting Quetta ( ong. 1 miljoen inwoners) 100 km onder de Afgaanse grens. Onderweg moesten we diverse politiecontroleposten passeren, en steeds weer stoppen om een formulier met gegevens in te vullen.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Bij xe9xe9n v/d posten meldde xe9xe9n v/d agenten dat de linkervoorband lek was, de moed zonk in mijn schoenen, want ga meer eens een wiel verwisselen met een hitte van ruim 40 graden de mensen waren wel zo aardig om mij te helpen. Toen de klus geklaard was kon ik 100 meter landinwaarts bij een waterput een emmer met water omhoog halen en kon ik mij in een soort hokje heerlijk een douche nemen met behulp van een koffiekan die ik steeds moest vullen.
Na een route en een enorme beklimming zonder wegdek met soms gemiddelde van wel 20 km per uur bereikte we de heksenketel Quetta.
Met hulp van 2 brommerrijders bereikten we een luxe 5 sterren hotel, waar we i.v.m vermoeidheid en veiligheid, het parkeerterrein werd bewaakt, ons hebben ingeschreven, gedineerd en heerlijk hebben geslapen.
5 juli
Ontbeten, even gewandeld, terug naar het hotel om te vertrekken naar de volgende plaats, dit werd ons afgeraden, we konden beter de volgende dag vroeg vertrekken.
Vertrokken naar een wat redelijker geprijsd hotel (het vorige was x80 192,=) en even verderop was het x80 28,= voor xe9xe9n nacht slapen dus deze keuze was snel gemaakt.
6 juli
Om 6.30 uur vertrokken daar we naar de stad Multan moesten zox92n 600 km verder, (we dachten dat wel even te doen), we moesten het opgeven bij de stad Lorelai, daar i.v.m de veiligheid enerzijds, en de zxe9xe9r slechte wegen, veelal laverend om de enorme gaten.
In Lorelai vroegen we om bij het politieburo te mogen staan om te slapen, en het mocht binnen de muren op het terrein.
We zijn x92s avonds met 2 mannen onder bewaking in een theehuis wat wezen drinken.
Daarna zijn we gaan slapen.
Er zaten de hele nacht 2 gewapende agenten op een bankje naast de bus.
7 juli

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Vroeg opgestaan om te vertrekken richting Multan, hetgeen helaas niet zo maar ging, we waren op het terrein waar we stonden met onze voorkant weggezakt in de modder, en ja hoor ong. 15 man gingen zich er mee bemoeien, en uiteindelijk werden we door een terreinauto er uitgetrokken, daarmee een uur hebbende verspeeld.
Onder politiebegeleiding zijn we vertrokken, buiten hun district gekomen reden we alleen verder, de eerste 120 km hebben we afgelegd in 7 uur (gemiddeld ong. 17 km per uur), we moesten ons diverse keren uit de blubber zien weg te trekken, en diverse keren moesten we door riviertjes waar de bruggen van waren weggeslagen, de weg bestond voornamelijk uit zand en af en toe grind. inmiddels was de uitlaatbevestiging afgebroken en was de uitlaat weggebogen.
Bij een tussenstop toen ik het water wilde aanvullen stopte er een motor met 2 personen uiteraard in een jurk met tulband, en die vroegen in eerste instantie of ze konden helpen, plotseling trok xe9xe9n van hen een pistool, ik begon om hem te overbluffen enorm te lachen, en sloeg hem op zijn schouder, het werkte perfect, hij begon ook enorm te lachen, kneep in mijn spierballen en liet ons verder gaan.
Bij de volgende controle post kregen we motorbegeleiding van twee gewapende agenten,
tijdens dat gedeelte kwam een tegenligger te dicht naar de bus, en ramde mijn buitenspiegel naar de filistijnen (er is in Pakistan links verkeer) dus zweten geblazen.
Bij weer een post hebben we naar de motor/uitlaat gekeken want het gaf nogal behoorlijk lawaai, en de stalen beschermingsplaat onder de motor had zo enorm veel klappen gekregen van stenen dat deze tegen de motor aanzat en dat resoneerde enorm.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
In de volgende stad met de politie begeleiding naar een x93garagex94 gegaan, uiteraard weer 15 man er omheen, drie man waren zox92n anderhalf uur aan het werk, bodemplaat goed gemaakt, uitlaat met snijbrander stuk afgehaald en spruitstuk vastgezet, schade x80 5,= ik schaamde mij, en heb ze maar het dubbele gegeven.
Bij de volgende post gevraagd of we mochten blijven slapen, maar dat mocht absoluut niet,
vervolgens van de ene na de andere politiebegeleiding via een enorm gebergte van licht naar donker gereden over grind en afgebrokkelde rotswanden met enorm vxe9xe9l vrachtwagens, waarvan tijdens een beklimming in de eerste versnelling we moesten stoppen en honderd meter achteruit moesten, want de tegenliggers konden ons daar niet passeren en het was aarde donker inmiddels. Doorgereden tot de plaats Multan waar we bij de politiepost op het binnenterrein mochten slapen, het was inmiddels 2 uur.
8 juli
Om ong. 9 uur vertrokken onder begeleiding soms met sirene door de zxe9xe9r drukke stad richting Lahore, bovenin Pakistan ong. een half uur met de grens van India.
Wederom in die stad een hotel genomen om ons wasgoed te doen, bij te komen en we waren ook aan een goed diner toe, we mochten namelijk allxe9xe9n in Pakistan verblijven in een hotel.
9 juli
Heerlijk ontbeten, onze site zoveel als mogelijk bijgewerkt.
Ongelofelijk, er was afgesproken met onze escorte dat zij ons om 1 uur in de middag bij ons hotel zouden afhalen om ons vervolgens te begeleiden naar de grens met India, maar zij stonden om 12.15 bij ons hotel, na vlug wat laatste dingen geregeld te hebben vertrokken wij met escorte door het zxe9xe9r drukke verkeer richting grens waar wij een half uur later arriveerden.
Tot onze grote verbazing was het een zeer moderne grenspost, een soort vliegveld in het klein,
alles met computers en airco, aan de Pakistaanse kant, aan de Indiase kant was het nog zxe9xe9r antiek, zeer veel drukte, heel veel geschreeuw, en bloedheet meer als 40 graden, gxe9xe9n airco maar alleen ventilatoren.
Binnen ong. 2xbd uur waren we door alle formaliteiten heen, en stonden we in India
Wij parkeerden de bus op een groot parkeerterrein direct na de grens.

(Klik op de foto voor vergroting)
Daar er elke dag een vlaggenceremonie plaats vindt tussen Pakistan en India, de grens wordt dan gesloten voor de nacht.
De grens met Pakistan en India is ong. 2950 km lang, maar waar wij waren is de enige overgang over land.
Het bleek een groot spektakel te zijn met duizenden bezoekers.
Wij ontmoetten daar een jongen uit Italixeb, die na de ceremonie met ons mee reed naar de stad
Amritsar, daar aangekomen hebben we de bus geparkeerd en zijn we met zx92n driexebn wezen eten, en naar de gouden tempel gelopen, waar hij in de open lucht bleef slapen, en wij zijn naar de bus teruggegaan om te slapen.
10 juli
Na het ontbijt via een enorme heksenketel van mensen en dieren zijn we wederom naar de gouden tempel gegaan, moesten daar onze schoenen inleveren, om vervolgens het enorme complex blootsvoets en met een hoofddoek om, ja ja Kees ook.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Dus vervolgens door voetenbaden het complex op, de totale bestrating is van marmer, enorm veel Sikhs (mannen met een tulband van ong. 5 meter lang en 1xbd meter breed die vanaf hun geboorte hun haar nog nooit hebben geknipt). Het totaal was zxe9xe9r indrukwekkend, en zullen we ons leven niet meer vergeten.
Hierna een paar uur door de stad gewandeld daarna hebben we ons met een riksja een soort fietstaxi naar een supermarkt laten brengen om onze voorraad weer even aan te vullen, vervolgens een restaurant ingegaan, gegeten wat gewandeld en terug naar de bus.
11 juli
Eerst naar een bank gegaan om geld om te wisselen, na een kwartier voor joker in de bank te hebben gewacht, werd ons vertelt dat de verantwoordelijke man die dag niet zou komen, opzoek naar een andere bank, gevonden, tussen twee hekken met kettingen door, daarna gefouilleerd om vervolgens het geld te wisselen.
Vervolgens gingen we naar de bus terug om te vertrekken richting New Delhi de hoofdstad van India, ong. 300 km. Onderweg kregen we een enorme stortbui tijdens de regen zagen wij een Mc Donalds, daar zijn wij naar binnen gevlucht om te lunchen.
Iemand vertelde daar dat het regenseizoen was begonnen, en niet zoals wij dachten continu regen, maar gewoon zoals bij ons af en toe een fatsoenlijke bui soms met onweer.
Jannie had van de gelegenheid gebruik gemaakt om de ergste modder van de bus te verwijderen, iedereen wees ons namelijk er op dat hij zo smerig was, hij zag er namelijk uit als een ralley wagen, alleen de ramen waren nog schoon.
Toen het donker werd plekkie gevonden op een parkeerplaats.
12 juli
Onze weg vervolgt richting New Delhi, waar we in de loop van de middag arriveerde.
Bij een tempel vroegen wij de weg naar de Nederlandse ambassade, er kwam een man naar ons toe in jurk en tulband en grote baard, die sprak vloeiend engels, en op de vraag van hem waar wij vandaan kwamen, antwoordde wij uit Nederland, waarop hij vroeg uit Friesland?, wij stonden uiteraard met onze oren te klapperen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Hij tekende ons voor hoe we moesten rijden, dus een enorme tekening, want in New Delhi wonen zox92n 20 miljoen mensen, dus enorm groot. Wij op weg, na een kwartier bij een stoplicht schrok in me rot, bij mijn open raam dook plotseling de man met de jurk weer op, hij reed achter ons in een mooie auto en zou voor ons gaan rijden om ons te piloteren.
De ambassade lag naast de Franse en Amerikaanse ambassade, daar gevraagd aan de bewakers of we op het parkeerterrein van de ambassade mochten overnachten, wat ze geen bezwaar vonden, wij gaan lopen om een restaurant te zoeken, worden we aangesproken door de chauffeur van een x93auto tuk tukx94, die zou ons naar een goed restaurant brengen, hij was daar genegen te wachten tot wij klaar waren met eten, om ons vervolgens nog naar een soort bazaar te brengen, hierna bracht hij ons terug naar de bus, en dat alles voor ong. x80 1,50.
We hadden met de man afgesproken dat hij ons de volgende ochtend om ong. 10.30 uur op zou pikken om ons de stad te laten bezichtigen.
13 juli
In afwachting van onze chauffeur met auto tuk tuk, even onze reisverslagen bijgewerkt en de fotox92s opgeslagen in de laptop. De chauffeur was mooi op tijd om ons New Delhi te laten bezichtigen, hij bracht ons naar div. bezienswaardigheden, o.a. het paleis van de president van India, het parlementsgebouw en het museum van x93Gandix94, onderweg kreeg onze tuk tuk een lekke band, dus die moest worden gerepareerd, na dit hebben we geluncht en diverse winkels bezocht, om ongeveer 5 uur heeft hij ons weer afgezet bij onze bus.
Deze keer maar weer eens zelf gekookt in de bus. Toen het donker werd kwam xe9xe9n van de medewerkers van de Nederlandse ambassade even bij de bus een praatje maken, en nodigde ons toen uit om bij hem thuis even wat te drinken.
Daar zijn vrouw werkzaam was bij de Canadese ambassade woonden ze samen met hun 3 dochters in een appartementencomplex van deze ambassade. Na de avond gezellig met hun te hebben doorgebracht terug naar de bus gegaan.
14 juli
Om 10 uur vertrokken, om een bank te zoeken om geld te wisselen daarna een enorm gevecht gehad om New Delhi uit te komen in het zxe9xe9r hektische verkeer, denk er om het is links verkeer, dus mijn stuur zit nu aan de verkeerde kant, en regels zijn er absoluut niet.
Op naar de stad Agra, de vroegere hoofdstad van India, ong. 200 km verder naar het zuid-oosten, het werd gelukkig steeds kouder, aangekomen in Agra was de temperatuur naar 24 graden gezakt, dus eindelijk wat aangenamer, onderweg hadden we diverse regenbuien.
In het gekkenhuis van het verkeer is het stuur van een tuk tuk achter in het rechterachterlicht gedoken, resultaat glas (plastic) van achterlicht te barsten.
In Agra een hotelletje genomen, want daar konden we weer gemakkelijk onze was doen douchen en in het restaurant van het hotel eten, (2 persoons kamer voor maar x80 17,50).
Ze hadden helaas geen internetverbinding, dus we konden nog even onze site niet bijwerken.
15 juli
Tijdens het ontbijt in het hotel besloten we nog een dag extra bij te boeken.
Toen we om ong. 10 uur het hotel verlieten werden we opgewacht door een chauffeur met een x93motor tuk tukx94, die we voor de hele dag hebben afgehuurd om ons alle bezienswaardigheden van de hele stad te laten zien, de stad Agra is namelijk zo groot (ong. 3 miljoen inwoners), en de dingen die we wilden bekijken liggen zo verspreid, dat het voor ons veel gemakkelijker was om een gids/chauffeur te hebben. De afstand van ons hotel naar de x93Taj Mahalx94 was ong 11 km. Eerst hebben we een bezoek gebracht aan Sikandra, xe9xe9n of ander paleis van een paar honderd jaar oud, elke keer als wij iets gingen bezichtigen bleef onze chauffeur netjes buiten op ons wachten. Overal waar we wat gingen bezichtigen word je belaagd door jongens die je van allerlei prularia willen aansmeren, en het is soms zxe9xe9r moeilijk om ze van je af te houden, en aan bedelaars natuurlijk ook geen gebrek.
Vervolgens gingen we de x93kleine Taj Mahal bekijken, om daarna naar de andere kant van de rivier te gaan, daar troffen we een jongen van een jaar of dertien die goed engels sprak, en hij heeft ons het xe9xe9n en ander vertelt over een plaats waar de lijken in de brand werden gestoken om vervolgens de resten in de rivier te dumpen, waar uiteraard veel in werd gezwommen.
Toen zijn we vertrokken naar het x93Fort Agrax94totaal opgetrokken uit rode stenen en ook een paar honderd jaar oud, het gehele complex was zo groot, dat je er in kon verdwalen.
We zijn daarna naar een bedrijfje gegaan, waar ze lieten zien hoe het marmer met edelsteen werd ingelegd, het hele proces was absoluut handmatig, op dezelfde manier als enkele honderden jaren terug al het marmer waar de Taj Mahal xf3xf3k werd ingelegd.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Na nog wat gewinkeld te hebben zijn we naar het hoofddoel de x93Taj Mahalx94gegaan het is xe9xe9n van de zeven wereldwonderen, alles van het totale complex is uit marmer opgetrokken, het geheel is in omstreeks 1650 gebouwd, er hebben ong. 22000 mensen gedurende 20 jaar aan gewerkt, het was zxe9xe9r indrukwekkend en groots, iets wat ons de rest van ons leven absoluut bij zal blijven. Onze chauffeur stond netjes buiten het complex op ons te wachten om ons vervolgens naar een heel goed restaurant te brengen, waar we een koppel uit Den Bosch tegen
kwamen, waar we ong. 1xbd uur mee hebben gegeten en gekletst.
Waarna we netjes bij ons hotel werden gebracht.
16 juli
Het lag in de bedoeling om vandaag naar de stad Varanasie te gaan ong. 650 km verder op onze route. Dus vroeg opgestaan, even bij het treinstation gekeken dat vlak achter ons hotel stond, want in onze kamer leek het net of de treinen over onze gang reden, vervolgens naar de bank eurox92s voor roepies gewisseld, en op pad.
Door af en toe erg slechte wegomstandigheden en zeer onduidelijke voor ons niet te lezen Hindi bewegwijzering hebben wij deze dag niet onze doelstelling kunnen bereiken.
We zijn gestopt bij een heleboel vrachtwagens om te slapen in de stad Allahabad.
17 juli
We werden bruusk door de politie om kwart voor zes gewekt, er werd gezegd dat we over 10 minuten weg moesten zijn daar we op een verboden plaats bleken te staan.
Door opwaaiend stof van passerende autox92s zat de bus onder een deken van stof, je kon ook niet meer door de ruiten kijken, en doordat we x92s nachts onze ventilator aan hebben i.v.m. de temperatuur, zat binnen xf3xf3k alles onder de stof, zelfs in de kopjes en glazen.
Gelukkig begon het redelijk snel te regenen, en dat hield een behoorlijke tijd aan, dus de bus zag er aan de buitenkant weer redelijk schoon uit.
Naar Varanasie was het nog 120 km dus daar zijn we redelijk vroeg aangekomen.
Een mooie plaats gevonden om de bus te parkeren, en van daaruit een x93auto tuk tukx94genomen,
die ons naar de oude binnenstad heeft gebracht, waar we zelf verder zijn gelopen naar de rivier de x93Gangesx94, daar hebben we een man ontmoet die zo een beetje de organisator was van de lijkverbrandingen, hij heeft ons meegenomen naar de kademuur, zo konden we vanaf de bovenkant op een paar meterafstand het hele ritueel van de lijkverbrandingen bekijken, er mochten gxe9xe9n fotox92s worden genomen i.v.m. de aanwezige familie, maar even met de man gepraat, hem wat roepies gegeven en het was voor elkaar, dus toch een paar mooie plaatjes geschoten, de wind stond de verkeerde kant uit, dus wij kregen alle stank en rook in ons gezicht, en het was bijna niet te houden wat de hitte betreft. De man vertelde ons dat er tussen de 60 en maximaal 150 verbrandingen per dag plaats vonden, en op een paar meter afstand zagen wij het hele ritueel, de oudste zoon liep 5 maal om de brandstapel heen, strooide geurpoeder over het lijk, stak de brandstapel aan, ging vervolgens de rivier in waar alle resten xf3xf3k in worden gegooid, nam vervolgens 5 slokken van het heilige water en ging er weer uit.
Daar de schedel het laatst verbrandt moet de oudste zoon deze stukslaan, want volgens de Hindoe religie stijgt de geest dan sneller naar het hiernamaals.
Het totale ritueel heeft een enorme indruk op ons gemaakt, dit zijn namelijk dingen in je leven die je soms op televisie ziet, of over leest, maar nooit met je eigen ogen ziet.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Daarna zijn we met de man via diverse steegjes en straatjes naar een weverij gegaan, we konden in een kelder kijken waar twee mannen zijden kleden met patronen zaten te weven aan weef apparatuur van meer dan 100 jaar oud, het was zeer interessant.
Vervolgens zouden we weer terug naar onze chauffeur van de tuk tuk, die al die tijd op ons heeft gewacht, we waren in een drukke winkelstraat, toen Jannie stop tegen de chauffeur riep, en echt ongelofelijk midden op straat lag een lijk op een baar, met de familie er omheen, er werd muziek gemaakt, en er werden diverse rituelen uitgevoerd, let wel in een drukke winkelstraat, uiteraard een foto van gemaakt. Daarna zijn we gaan winkeltjes kijken in de oude binnenstad, straatjes van wel 2xbd meter breed waar het soms enorm stinkt naar allerlei eten wat de mensen hier op straat klaarmaken, in diezelfde straatjes liggen of lopen koeien vrij rond, ook geiten en kippen.
Daarna naar een restaurant voor het avondeten, toen door onze chauffeur teruggebracht naar de bus.
18 juli
Vandaag op naar Gorukhpur ong. 200 km noord oostwaarts richting de grens met Nepal.
Door een auto tuk tuk Varanasie uitgepiloteerd, zeer smalle straatjes met koeien op de weg en een helse verkeersdrukte iedereen die elkaar inhaalt gaat als een waanzinnige toeteren, dus wij met onze nieuwe toeter deden daar maar aan mee, na een half uur waren we de stad uit.
In India is bijna gxe9xe9n snelweg we reden op een soort route nationaal door allerlei dorpjes en stadjes op zxe9xe9r slechte wegen die soms helemaal waren verdwenen, onderweg niet ver van Varanasie kwamen wij een jeep tegen met een lijk boven op de imperial, compleet in lijkwade.
Over de ong. 200 km hebben we 7 uur gedaan, dus een gemiddelde van ong. 28 km per uur.
De weg die we moesten rijden volgens de borden bleek onmogelijk te berijden, dit i.v.m. overstroming, dus moesten we een alternatieve route nemen, maar die bleek op sommige plaatsen ook onder water te staan. Door het geheel kwamen we bij donker aan in de plaats Gorukhpur, waar we bij een tankstation onze slaapplaats vonden.
19 juli
Opgestaan, gegil van Jannie, zat er een muis in onze bus, binnen xe9xe9n minuut gevangen en de bus uitgezet door Kees.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Je moet soms een beetje geluk hebben, toen we wilden vertrekken bleek de startaccu leeg te zijn, na 3 verwoede pogingen van een man of 10 om de bus aan te duwen, lukte het uiteindelijk, tijdens het wegrijden zou ik toeteren, toen deed de toeter niets, en zonder toeter is het levensgevaarlijk in India, dit was na een paar minuten ook gefikst.
Wij richting de grens van Nepal, onderweg gingen we over een brug van een rivier, en zijn we gestopt, want we zagen wederom een lijkverbranding, deze keer van een persoon met een minder draagkrachtige familie. Na deze pauze weer doorgereden, door de slechte omstandigheden was ons daggemiddelde bijzonder laag.
Op een bepaald moment weer eens een slagboom om te betalen, daar de mannen gxe9xe9n van alle engels spraken, en zij een achterlijk hoog bedrag wilde hebben, zij hadden het over wegenbelasting, wat we al een paar keer betaald hadden, Jannie bij het loket zij wilde hooguit een deeltje betalen, veel geschreeuw, de man werd kwaad, Jannie ook, hij schoof het geld terug, hij wilde het volle bedrag, Kees het geld teruggepakt en weggereden zonder te betalen.
Tegen donker bij een wegenbouwmaatschappij waar het terrein werd bewaakt door militairen gevraagd of wij op hun terrein mochten slapen, dat werd toegestaan, dus na een gezellig onderonsje met thee op het kantoor zijn we gaan slapen.
20 juli
Na eerst even onze site op hun computer te hebben laten zien, en onze mail even te hebben bekeken zijn we na afscheid te hebben genomen vertrokken richting de grens met Nepal, waar we in de loop van de middag arriveerden.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
De grensovergang bestaat uit een enorme brug over een rivier, waar honderden vrachtwagens kris kras door elkaar stonden te wachten, daar tussendoor laverend brommers en motoren, karren met paarden en ezels, en fiets riksjax92s en auto tuk tuks, wij hoorde van een vrachtwagenchauffeur dat het voordat je de andere kant had bereikt wel een zes uur zou kunnen duren, wij na veel laveerwerk toch binnen een uur aan de andere kant gekomen,
na alle grensformaliteiten geregeld denkend te hebben, kregen we geen visum voor Nepal, ze waren bij het verlaten van India n.l. stempels vergeten dus wij lopend terug over de brug, na veel gedoe, en smeergeld van ong. x80 8,= te hebben moeten betalen omdat de mannen langer gebleven waren, daarna in het pikkedonker weer over die vervloekte brug met alle voertuigen die nog steeds vaststonden door de modder en het regende pijpenstelen, het visum geregeld zonder stroom bij kaarslicht, ook zij wilden extra centjes zien, maar de maat was vol, het geheel heeft 4 uur geduurd, wij terug naar de bus in niemandsland om te slapen.
21 juli
Eerst nog even een foto naar de Nepalese douane gebracht en daarna vertrokken zonder ook maar door iemand gecontroleerd te worden. Het eerste gedeelte was het wegdek nog slecht maar al vlug werd het beter, in de eerste plaats verwonderde het ons zelfs dat er een trottoir was. Na ongeveer 60 km veranderde het vlakke land in berglandschap, wat voor ons een verademing was, want het werd ook rustiger op de weg en het landschap werd erg mooi, tot nu toe het mooiste wat we hebben gezien.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
We zagen de trossen bananen aan de bomen hangen,welke we vanuit de bus konden plukken.We besloten onderweg om langs de weg in de bergen te blijven slapen omdat het er zo heerlijk rustig was, om morgen het laatste gedeelte naar Kathmandu af te leggen.
22 juli
Na heerlijk ontbijt boven de wolken moesten we nog ongeveer 70 km naar Kathmandu over slingerbergweggetjes duurt dat natuurlijk enorm lang, maar verkeer was er amper tezien, en de natuur en omgeving was schitterend mooi. Om een uur of twee kwamen we in Kathmandu aan, daar was het weer hetzelfde verkeersbeeld als in heel Azie, we hebben er een mooi hotel gevonden waar onze auto op een bewaakt terrein staat, en nu kunnen we de was weer regelen en zoals jullie zien de site weer updaten.
23 juli
Tijdens het ontbijt vroeg een van de personeelsleden wat de plannen voor de dag waren, hij was om ongeveer 14.00 uur vrij en wilde ons dan wel zijn huis en het uitzicht over Kathmandu en omgeving vanaf een berg laten zien. Om ongeveer 14,45 uur stapten hij en zijn collega bij ons in de bus op weg naar de plaats Nagarkot, onderweg stapte de collega uit om naar huis te gaan, voor een vrije dag. Wij vervolgden onze weg om thee te drinken bij de man. Hij woonde in het huis met vader, moeder, 4 broers, schoonzuster en kind en zijn vrouw met 2 kinderen in het huis.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
De thee kregen we in een deel met lemen vloer, geblakerd plafond , dat was de keuken , van ongeveer 2,5 bij 2,5 meter. Naast het huis zaten twee vrouwen een soort drank te stoken om te verkopen om voor een deel bij te dragen aan de inkomsten van het gezin. Na de thee en snoepjes van ons voor de kinderen van het dorp vetrokken we naar een uitzichtpunt. Hier zat al een meisje, dat na aanspreken in het engels Nederlandse bleek te zijn, zij heette Nicole en kwam uit de buurt van Nijmegen, op dit moment deed zij vrijwilligerswerk in een kinderdagopvang voor erg arme gezinnen zodat de ouders konden werken.De berg was in wolken gehuld maar na enige tijd kwam er toch nog wat licht tussendoor, waardoor we nog iets van de omgeving hebben gezien. Hierna zijn we naar Hotel Mandapgiri in de plaats Nagarkot gegaan, vanaf dat punt zagen we sneeuw bij de toppen in de verte.
24 juli
Vroeg, 5.50 uur wakker in de hoop de zon te zien opkomen. Helaas bij het naar buiten kijken alleen wolken en regen. We zouden een wandeling naar een andere bergtop maken, maar deze ging door het slechte weer ook niet door, dus terug naar Kathmandu, maar er waren op diverse plaatsen blokkades i.v.m stakingen van studenten over vervoerskosten. Nepal heeft al enige tijd problemen met brandstof leveringen. Daar het waarschijnlijk moeilijk wordt om diesel in Nepal te tanken werden de omleidingen lastig, het lukte uiteindelijk met de hulp van de man het hotel weer te bereiken, waarna hij weer naar huis ging. Bij het hotel Mountain weer ingeboekt en gevraagd naar de afstand naar de dichtstbijzijnde en veilige grensovergang.
Verwezen naar een boekhandel voor een goede wegenkaart. Hier goede uitleg gekregen het zijn ongeveer 250 km. Met onze jerrycan met reserve diesel hopen we de grens te bereiken. Hierna nog even in de stad rond gelopen en het paleis bekeken, gegeten geprobeerd onze site bij te werken en een paar mailtjes te versturen, het geen niet lukte dus op laptop bijgewerkt.
25 juli
Vroeg opgestaan uitboeken in hotel en wegwezen richting grens. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan, er bleken nog steeds blokkades te zijn, waardoor wij van de ene naar de andere kant van de stad werden gestuurd, maar als wij de goede uitgang niet hebben zijn we de pineut, want de stad is omgeven door zeer hoge bergen, en je kan dan niet zomaar even terug rijden, na ongeveer een uur etteren in het verkeer hadden we eindelijk de juiste weg, een zeer mooie en goede weg door de bergen langs een mooie rivier.
Onderweg reden we door een bos, en hebben nog even fotox92s gemaakt van een troep apen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Bij een tankstation in een dorpje hadden we geluk, we zagen dat er doeken over de pompen zaten, dat betekent natuurlijk weer geen diesel, maar bij navraag bij xe9xe9n v/d buren vertelde deze dat er wel diesel moest zijn, Kees naar binnen in het huis waar de eigenaar lag te slapen, de man wakker gemaakt, hij wilde in eerste instantie voor maar 20 dollar geven, maar na wat smeken gaf hij mij 50 liter, zodat we de grens konden bereiken en dat ik niet mijn reserve jerrycan hoefde aan te spreken
In een mooi bos bij een rivier ong. 50 km voor de grens met India zijn we gestopt op een mooi plekje om de nacht door te brengen, dit deden we met opzet, want als we bij de grens arriveren, en het is na 6 uur dan is de boel gesloten, en dan moeten we daar de nacht door brengen, en onze ervaring is dat het zxe9xe9r onrustig en niet prettig is, want dan gaan er drommen mensen om de bus heen staan om te zien hoe alles er uitziet.
Toen Jannie zou beginnen met koken kwamen er 5 jongemannen naar de bus en vertelden ons dat het een zxe9xe9r gevaarlijke plaats was om de nacht door te brengen.
Dus wij binnen 5 minuten de bus rijklaar gemaakt met behulp van de jongens, want we moesten een hoogteverschil van gladde grote keien overbruggen, de bus begon te slippen zij duwen en zo kwamen we uit het bos.
doorgereden richting de grens met India, onderweg tussen een boel vrachtwagens geparkeerd en gaan slapen.
26 juli
Ontbeten met de nodige belangstelling van de chauffeurs, waarna xe9xe9n van de bijrijders ons op een troep apen attendeerde, wat fotox92s gemaakt, en op naar de grens met India waar ong. 8 uur arriveerde. Na 2 uur alle formaliteiten te hebben afgehandeld, India binnen om te ontdekken dat de grenswachten niet zo aardig zijn, soms sloegen ze met stokken op zakken met rijst of op fietsen of de jongens die probeerden wat extra te verdienen door de rijst te smokkelen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Onderweg kwamen we een kruipende hindoe tegen met plankjes onder zijn handen gebonden op weg naar Nepal enkele honderden kilometers verder, en wij geloven natuurlijk niet dat de baas boven hem ooit heeft gezegd dat hij dat kruipend moest doen, maar ja misschien heeft hij het wel verkeerd begrepen, ook kwamen we weer veel troepen apen tegen.
We hebben de terugweg een andere weg genomen omdat we dachten dat het wegdek misschien beter was, maar het was over het algemeen weer hommeles.
Ons navigatiesysteem was goed te gebruiken, omdat we een wegenkaart van de hele wereld er in hadden gestopt met de belangrijkste wegen.
Mooie plek om te slapen gevonden bij een groot tankstation.
27 juli
Na opstaan richting New Delhi, waar we moeten zijn voor ons visum voor Iran te verkrijgen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Onderweg kwamen we een groep hindoex92s tegen ongeveer een stuk of dertig allen in oranje kledij, met een geluidswagen met beelden erop en vrolijke muziek, en we werden uitgenodigd om even wat mee te dansen, dat hebben we onder grote belangstelling van het uitgelopen dorp gedaan. Omdat het zondag was, zag je vaak waar water was kinderen zwemmen.
Tevens zagen we voor het eerst een trein waar de mensen zelfs op het dak zaten.
In de plaats Bareilly bij een tankstation mooie plek gevonden om te slapen.
28 juli
Toen we weg wilde rijden startte de bus totaal niet, de accu bleek wxe9xe9r leeg na door een paar man te zijn aangeduwd konden we weer verder.
We hadden het plan opgevat om het elektrasysteem in New Delhi te laten repareren.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Onderweg bij een school in de oplucht gestopt, om een foto te maken, werden we door het school bestuur uitgenodigd om er even bij te komen zitten, maar na 5 minuten stond Jannie natuurlijk voor de klas engelse les te geven wat de onderwijzers en de kinderen erg leuk vonden.
Daarna moesten we door een stadje waar de straten waar we doorheen moesten zo breed waren met natuurlijk honderden mensen dat we er nauwelijks doorheen pasten, en ja hoor een vrachtwagen als tegenligger, na veel gexebtter konden we uiteindelijk doorrijden, door de wegomlegging door het stadje en de nodige kilometers voor joker te hebben gereden waren we weer eens aardig op ons schema achteruit.
Tegen de avondspits bereikten we New Delhi, waar we meteen maar besloten een hotel te nemen, tijdens ons zoeken naar een hotel werden we aangesproken door een auto tuk tuk chauffeur, die ons naar een zxe9xe9r goed hotel bracht, meteen met de man afgesproken dat hij ons de volgende dag na het ontbijt zou oppikken bij het hotel.
29 juli
Met de chauffeur naar een bank gereden om geld te wisselen, vervolgens naar de Iraanse ambassade voor ons visum voor Iran, papieren ingevuld de fotox92s erbij, de rekening gekregen om bij een bank te storten (ze wilden n.l. gxe9xe9n kontant geld), met het stortingsbewijs weer terug, om daar te horen dat we bij de Nederlandse ambassade een brief van goedkering moesten halen, wij naar de Nederlandse ambassade daar zijn wij in eerste instantie geholpen door een engels sprekende Indische dame, door haar werden we verzocht om 3 uur terug te komen om te horen of de brief gehaald kon worden.
Aan ons verzoek om een persoon te spreken die Nederlands sprak werd gehoor gegeven, na ong. 5 minuten kwam er een Nederlander, die ons vertelde dat het op dit moment in buurland Pakistan zeer onrustig en gevaarlijk kan zijn waardoor op dit moment de Nederlandse ambassade aldaar gesloten is, waardoor zij de brief konden maken die anders in Pakistan gehaald had moeten worden omdat dat weer het buurland is van Iran.
Hier moesten we de rekening in Indiase roepies betalen, en we kwamen net iets te kort dus maar weer naar de bank, brief betaald en meegenomen, toen weer terug naar de Iraanse ambassade, waar we te horen kregen dat het drie dagen zou duren, tot vrijdag 11 uur.
30 juli
De bus getracht te starten, wat niet ging, dus weer aan laten duwen om naar een garage te gaan, accuwater bij gevuld, gestart op een andere accu, en de monteur vertelde ons dat als we terug waren bij ons hotel, want dat lag kilometers van de garage, dat de accu dan wel opgeladen zou zijn. terug bij het hotel bleek dit niet het geval, met de tuk tuk terug naar de garage om een nieuwe accu op te halen, de monteur ging ook meteen mee, die heeft de boel ter plaatse gemonteerd, en alles is nu weer in orde.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Daarna xe9xe9n van onze reserve wielen die nog steeds lek was laten controleren, bij een garage bleek het ventiel kapot te zijn, ook dit weer gerepareerd, om het wiel vervolgens op zijn plaats onder de bus te plaatsen.
Daarna ons opgeknapt, het is hier in New Delhi evengoed 37 graden, dus dat was wel nodig, vervolgens met de tuk tuk wat bezienswaardigheden in de stad bekeken, en gegeten, daarna terug naar het hotel om de verslagen bij te werken.
31 juli

(klik op de foto voor vergroting)
Volgens afspraak door onze tuk tuk chauffeur na het ontbijt opgehaald om diverse bezienswaardigheden van New Delhi te bezichtigen. Vol goede moed vertrokken, doch na ong. een half uur begon het te regenen, bij de plaats waar Gandi verbrand was hield het op met zachtjes te regenen, dus terug naar onze chauffeur, op naar het volgende item, hier nog even in de tuk tuk blijven zitten in afwachting van verbetering van het weer, toen barste in xe9xe9n keer een enorm onweer los, nog nooit van ons leven zoiets gezien, binnen enkele minuten stonden de straten zo onder het water, dat het leek of het rivieren waren, kleine kinderen begonnen er in te zwemmen, het geheel was na ong. een half uur over en de zon scheen weer.
Nog een tempel bekeken, daarna terug naar het hotel, voor droge kleding en we hadden een afspraak met 2 journalisten met 2 fotograven van verschillende kranten, die graag ons reisverhaal wilden publiceren. Het werden 2 hele gezellige gesprekken waar het management van het Shervani hotel bij aanwezig waren, van het management kregen we het avond dinner gratis aangeboden.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
1 augustus
Eerst de site afgewerkt, vervolgens een paar mailtjes verstuurd, ontbeten het hotel betaald en onze bagage opgeruimd om vol hoop naar de Iraanse ambassade te gaan. Hier zouden onze paspoorten met visa klaar liggen na 11 uur, dus niet. Bij aankomst waren er al een paar mensen aanwezig die wij er dinsdags ook hadden gezien en die er al ong. 2 uur zaten te wachten. Het was al half een geweest toen tot onze verbazing onze paspoorten als eerste kwamen, de ambassade zou om xe9xe9n uur sluiten.
Terug naar het hotel waar de bus stond om afscheid te nemen, om de hoek te tanken en wegwezen richting de grens met Pakistan, 450 km naar het westen.
Onderweg zagen we weer een Mc. Donalds het bleek een ander als op de heenweg, hier lekker gegeten toen we werden aangesproken door een paar jonge dames die er een verjaardag van xe9xe9n vierden. Na een gezellig gesprek de bus laten zien waarna zij naar huis gingen en wij op het parkeerterrein bleven om te gaan slapen.
2 augustus

(Klik op de foto voor vergroting)
Naar de grens gereden waar we om 12,10 uur aankwamen, om de papieren oorlog weer aan te gaan, waar we om 14.25 uur klaar mee waren en Pakistan in konden.
De eerste 25 km waren de wegen nog slecht, mede een reden waarom we een andere terugroute hadden uitgezocht in de hoop op een betere weg.
Gelukkig kwam onze hoop uit want we kwamen op een tolweg terecht die zeer goed en mooi was, voor het eerst na ons verblijf in Nepal, dus een enorme verademing.
In de plaats Faizalabad, de weg gevraagd, waarna iemand op de fiets voor ons uitreed om ons de weg te wijzen, hij heeft ongeveer een half uur voor ons uitgefietst.
Na het verlaten van de stad een tankstation gezocht om te slapen, hier werden we aangesproken door een agent, even later kwamen er nog een paar collegax92s bij waarna zij ons uitnodigden voor een drankje.
De politie auto ging voor ons uitrijden naar een volgend tankstation ongeveer 6 km verder waar wel een winkeltje in was, daar werden we getrakteerd op ijs en een drankje.
Zij gingen na een tijdje verder met hun werk en wij bleven bij het bewaakte station staan om te overnachten.
3 augustus
Vertrokken vanaf Faizalabad naar Quetta. Onderweg veranderde het landschap ineens in een
woestijn met mooie zandduinen, waar ook af en toe een waterpomp stond waar we onze haren even hebben gewassen.

(Klik op de foto voor vergroting)
Na enige pogingen om eieren te kopen die mislukten, kwamen er een paar politie agenten vragen wat het probleem was, waarna zij voor ons uit reden naar een winkel waar ze wel eieren verkochten en brood.
Bij de rivier de Indus wilden we de broodjes met gebakken eieren opeten, tijdens deze lunch kwamen een paar agenten van de post aan de andere kant van de straat ook even bij ons kijken en dronken een kopje thee mee.
Na ons vertrek ontdekten we dat onze Garmin, een navigatie systeem, het niet meer deed, waarschijnlijk door stroomgebrek, mede hierdoor maakten we een fout door op een kruising de verkeerde afslag te nemen.Toch doorgereden, bij een tankstation getankt en gevraagd te mogen blijven slapen.
4 augustus
De 3e verjaardag van Jens onze kleinzoon, hij is vandaag 3 geworden, de hele dag diverse pogingen gedaan om te bellen, maar kunnen absoluut in dit gedeelte geen verbinding krijgen.
Volgens diverse autoriteiten waren we per ongeluk in het gevaarlijkste gedeelte van Pakistan beland, gisteravond hebben we politie escorte voor vandaag gevraagd, die zouden om half negen op onze slaapplaats arriveren, dus kwamen uiteraard om halftien.
Vertrokken westwaarts richting Quetta, ong. 500 km verder. na ong.25 km arriveerden we bij
de plaats D.G.Khan, waar we een speciaal toegangsbewijs voor nodig hadden om daar door te reizen, wat we uiteraard niet wisten, maar dat werd ter plaatse geregeld. Kostte dus behoorlijk wat tijd, diverse aflossingen van de gewapende escorte, tot de bergen, daar werden we losgelaten, het volgende oponthoud diende zich aan, door wegwerkzaamheden vonden er diversen explosies in de bergen plaats, rotsblokken in stukken, die weer weggehaald moesten worden, dus weer een uur achteruit.
Door de eerdere fout die we een dag tevoren hadden gemaakt, kwamen we nu weer uit op het meest erge traject wat je kunt bedenken.

(Klik op de foto voor vergroting)
We hoopten toen dit nooit meer in ons leven mee te moeten maken, het werd nog slechter als de heenweg, want het begon te regenen, we moeste door blubber en het water kwam soms tot de spiegels, op een bepaald moment hebben wij onze sleepkabel uitgetest door een busje met ongeveer 9 personen uit de blubber te scheuren, ik had met de man in gebarentaal afgesproken dat we bij elkaar zouden blijven, (90% van de autox92s was een vrachtwagen), doch we stonden bij een volgend obstakel, en weg was de man, zo zie je maar weer als mannen jurken e.d. gaan dragen zijn ze absoluut niet meer betrouwbaar. Even later zat ik zelf vast ik dreigde in de blubber van het talud te zakken, sleepkabel aan een vrachtwagen, en die heeft ons er uit getrokken, 100 meter verderop was een vrachtwagen weggezakt in de blubber, zodat niemand er meer doorkon, het was inmiddels
18.00 uur, wij besloten te gaan koken, en hadden ons er bij neergelegd op deze plek te blijven slapen, we lagen om 10 uur in onze koffer, toen er plots op de bus werd gebonkt, dat we weer verder konden, dus binnen 3 minuten in het aarde donker toch maar gaan rijden om de andere wagens niet te stremmen, doch na ong. 10 minuten rijden met 15 km. per uur was het weer raak, dus toen definitief pitten.
5 augustus
Na ons ontbijt de situatie bekeken, om te zien of de vrachtwagens in de verte al vlot waren getrokken, doch dat duurde nog ong. een uur. Wij 500 meter teruggereden, door een soort blubber middenstuk, om vervolgens door een paar enorme diepe gaten met water te gaan, en bij de laatste ging het goed mis, het was zo diep dat het water op de hoogte van het voorruit kwam, de motor sloeg af in het water en was niet meer te starten, een grote rij vrachtwagens voor en achter ons stond te wachten en uiteraard te toeteren, met behulp van een soort bulldozer van de wegwerkers werden wij weggetrokken met onze eigen sleepkabel, die knapte als een rietje, zo vast zaten wij.

(Klik op de foto voor vergroting)
We werden naar een hoger droger gedeelte gesleept, zodat de rest door kon rijden.
Motorkap open, 20 man er omheen die het allemaal wel wisten, maar totaal geen woord engels spraken. Er was xe9xe9n jongen die was automonteur, die is een uur aan het proberen geweest, in ene gejuich de motor sloeg aan, de jongen 500 roepies gegeven, en hij zei dat we direct door moesten rijden, dus meteen wxe9xe9r door water, (er kwam 1 jongen bij die engels sprak, en hij zij dat het gxe9xe9n gevaar kon, als je door het water rijdt als je maar gxe9xe9n vol gas geeft, want dan vraagt de motor extra zuurstof en dan komt het water via de luchtfilter in de motor) met zweet tussen de billen, de motor rookte in het begin enorm gingen we verder door het zand en blubber. Na ongeveer 1xbd uur kwamen we weer op een x93gewonex94 weg terecht, het roken van de uitlaat was ook verdwenen. Verder richting de plaats Lorelai, waar nog bij daglicht aankwamen, binnen de muren van het lokale politieburo een veilige slaapplaats gevonden.
6 augustus
Met escorte vertrokken naar de stad Quetta, waar we 4 uur in de middag arriveerde, hotel geboekt, geld proberen te wisselen, wat niet bij banken mogelijk was, dus iemand van het hotel geld gegeven om op de open markt te wisselen. De man kwam terug met meer geld dan we hadden verwacht, daarna naar een garage gegaan, want de motor maakte een gek tikkend geluid, en dat wilde we ev. laten verhelpen, garagebedrijven met een brug bestaan hier niet, dus het gebeurde buiten op de harde klei.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Bij de garage werkten jochies vanaf 10 jaar, en die gingen met wat anderen o.a. 2 volwassenen aan onze motor sleutelen, conclusie xe9xe9n zuigerstang krom, omdat er vocht in de motor was gekomen, de chef zei dat het onderdeel vervangen moest worden, maar het was niet op voorraad, of ik het zelf met een leenauto van hun uit Karachi wilde ophalen, als zei het zouden bestellen zou het ongeveer 14 dagen duren, als ik het zelf zou ophalen zou de reparatie ong. 1 dag duren, maar het probleem was dat Karachi ongeveer 750 km verderop lag, de moed zonk dus in onze schoenen, ik stelde toen de vraag als ik er mee door zou rijden of het gevaar kon, het antwoord was, niet als je niet harder als 80 gaat, ik zei zet hem maar weer in elkaar, meteen de olie en oliefilter vervangen, na ong. 2xbd uur sleutelen vroegen we om de rekening, hij zei omgerekend 1euro, de waanzin, dus we gaven het 5 voudige, Jannie zei maar wel delen hoor, zij lachen.
Daarna getankt, en terug naar het hotel.
Wij naar een restaurant om wat te eten, troffen we daar een Nederlander, een Engelse en een Ier, die werkten voor artsen zonder grenzen, we hebben samen met hun gegeten, en zxe9xe9r gezellig zitten na kletsen, daarna na het hotel terug.
7 augustus
Vertrokken voor de rit naar Dalbandin, eerst proberen de stad weer uit te komen en daarna een rit over een ruige weg over een afstand van ongeveer 30 km,waarna het iets beter werd. na ongeveer 2 uur rijden kwamen we weer eens een vrachtwagen tegen die van de weg en
tevens berg was afgevallen, vanuit de diepte probeerden ze met een hijskraan de vrachtwagen recht te zetten. Tevens waren we in het gebied gekomen waar gxe9xe9n normaal tankstation meer is, maar alleen handelaars langs de weg met oliedrums gevuld met brandstof die gesmokkeld is uit Iran, waar de brandstof veel goedkoper is.
Tevens belandden we nog in een lichte zandstorm, waarna wij Dalbandin bereikten. Daar weer bij de ons bekende politiepost gemeld voor een veilige slaapplaats.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
8 augustus
In de ochtend van Dalbandin westwaarts richting de grens met Iran, onderweg weer de nodige brandstof smokkelaars tegen gekomen, en wederom diverse kamelen die over de weg liepen,
daar we in een woestijn gebied waren, en we steeds meer zuidelijker kwamen, liep de temperatuur weer behoorlijk op tot wel 47 graden, na diverse keren door politie posten op onze paspoortgegevens te zijn gecontroleerd arriveerden wij ong. om 14.00 uur bij de grens
daar besloten wij bij de douanepost te blijven slapen, om de volgende ochtend vroeg Iran binnen te gaan, want we hadden een visum gekregen om in 7 dagen door Iran te reizen, dus iedere volle dag is er xe9xe9n.
Bij de grens nog een stel Nederlanders van uit Zutphen getroffen die met hun omgebouwde landrover naar het Himalaya gebergte zouden trekken.
Na hun ons reisadvies wat wij hadden gekregen van de Nederlandse ambassade te hebben meegegeven zijn ze vertrokken.
9 augustus
Om kwart over negen ons gemeld bij de douane voor het regelen van onze im/export papieren van onze bus, doch de mensen kwamen pas om kwart over tien aankakken.
Daarna paspoorten bedoening en hetzelfde tafereel om Iran binnen te komen, hier moesten we weer wachten op een escorte voor onze veiligheid.
Uiteindelijk konden we in Iran onderweg, de wegen zijn in dezelfde conditie als in Nederland, dus dat was bijzonder fijn. Na diverse keren van escorte te hebben gewisseld, kregen we op een bepaald moment een open wagen voor ons met staande een man achter een mitereilleur, en twee man met een stengun, alle 3 hadden ze doeken om hun gezicht.

(Klik op de foto voor vergroting) (Stiekum vanuit de auto genomen)
Er werd plotseling gestopt om van escorte te wisselen, toen de twee met stengun in schiethouding op de weg gingen liggen, om een verdachte auto aan te houden, we schrokken ons een hoedje, het werd nu echt spannend, de open wagen reed met een noodgang achter de verdachte wagen aan, en wij werden gesommeerd om meteen door te rijden, na enige tijd kwam onze escorte weer voor ons rijden of er niets was gebeurd. Na verloop van tijd werden we vlak bij de plaats Bam in zuid Iran door onze escorte afgezet bij ons hotel in de woestijn tussen de palmbomen.
10 augustus
Bij ons hotel vertrokken richting de stad Rafsanjan ong. 350 km verder, waar we een bezoek zouden brengen aan de familie Nazari, waar we op de heen weg ook hadden gelogeerd.
Bij het wegrijden van het hotel voelden we dat het behoorlijk hard aan het waaien was, het zand maakte net als in Nederland de mist ons zicht soms zxe9xe9r slecht
Na ons telefoontje dat we onderweg naar hun waren, werden we opgewacht door 6 familieleden in een auto om ons naar hun huis te escorteren, waar we met open armen werden ontvangen.
Bij hun thuis zagen we op het journaal dat er een enorme zandstorm plaatsvond juist over het gebied waar wij de vorige dag vandaan waren gekomen, en dat alle wegen waren geblokkeerd, en dat er absoluut geen verkeer meer mogelijk was.
Het was zeer gezellig bij deze familie, en we zouden de volgende dag weer vertrekken, maar ze wisten ons over te halen nog xe9xe9n dag te blijven.
De neef vond onze bus zo smerig, dat hij achter onze rug om inmiddels bij een vriend van hem die een carwash bedrijfje had een afspraak had gemaakt om de bus te reinigen, daar is Kees x92s middags met hem heen geweest, en hebben ze daar de bus van binnen en van buiten totaal gereinigd, de blubber aan de buitenkant en onderkant eraf, en de lagen stof van de woestijn aan de binnenkant eraf, we konden gelukkig weer door de ramen kijken, het geheel mochten we niet betalen, want wij waren hier te gast.
Tot laat in de avond de fotox92s op de laptop bekeken van ons bezoek aan Pakistan, India en Nepal.
11 augustus
Met vader en moeder ontbeten, de dochters waren naar de universiteit, daarna met xe9xe9n dochter en zoon naar een ongeveer 300 jaar oud lemen huis geweest. Het huis wordt op dit moment gerestaureerd, het bestaat uit een deel voor elk jaargetijde. Het huis werd bewoond door een man en zijn twee vrouwen, de deur had twee deurkloppers, xe9xe9n voor vrouwen, xe9xe9n voor mannen, binnen twee bewakers, xe9xe9n vrouwelijke en xe9xe9n mannelijke, aan het geluid was te horen wie open mocht doen. Aangrenzend was een kleinere uitvoering voor de zus van de man die niet getrouwd was. In de middag begonnen met de reisverhalen bijwerken, onderbroken door een les Engels aan vijf Iraanse vrouwen, die les krijgen van xe9xe9n dochter, hetgeen voor Kees erg vreemd was omdat hij zich voor wilde stellen, door een hand te geven maar dat mag vaak voor het geloof niet. Een man mag een moslim vrouw niet aanraken.
12 augustus

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Dit was de dag dat we bij de familie Nazari vertrokken, om verder te gaan richting het Noord Westen, richting Teheran, bij het afscheid van onze kennissen kregen we groente, vlees en drinken mee, ze moesten allemaal een beetje huilen toen we wegreden.
We hebben goed kunnen doorrijden, wat erg belangrijk was, want i.v.m. ons visum mochten we er maar 7 dagen over doen om Iran door te rijden, de wegen waren uitstekend, Kees werd ong 150 km voor we zouden stoppen een beetje beroerd, waarschijnlijk van het waanzinnig veel drinken wat we deden, dus Jannie heeft het stuk voor we gingen stoppen het stuur overgenomen, zodat Kees even een tukkie kon gaan doen. Ong. 30 km voor de plaats Qom zijn we bij een enorm groot wegrestaurant gestopt om wat te eten, en te slapen.
Kees durfde geen eten voor hem zelf te bestellen, maar hij kreeg wel 2 stukken pizza en een flesje mineraal water van een paar Turkse en Iraanse mannen.

13 augustus
Gelukkig was het onpasselijk gevoel bij Kees weer totaal over, en zijn we richting Teheran gereden waar we om ong. 2 arriveerden. Daar zijn we bij een kennis van ons op bezoek gegaan, hij moest voor werkzaamheden weg, dus zijn wij in zijn huis lekker wezen douchen, wat bijgekomen van de rit en diverse emailtjes verstuurd.
Vervolgens werden we x92s avonds opgehaald door een paar vriendinnen om naar een theater voorstelling te gaan, wat een komedie bleek te zijn, en ook voor ons erg leuk was.
Om kwart over twaalf kwam onze vriend Mherdad weer thuis, in gezelschap van 2 Poolse logex92s en een Zwitser, die ook bleef slapen.
Door het gezellig kletsen gingen we pas om 2 uur naar bed.
14 augustus
In de ochtend weer naar een theater voorstelling geweest, die door onze vriend en zijn vriendin zelf werden gegeven.
Daarna nog even gewinkeld om vervolgens te vertrekken Westwaarts richting de Turkse grens.
We dachten bij een politiepost aan de snelweg te kunnen slapen, wat aanvankelijk mocht.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Maar toen de chef kwam, moesten we toch opkrassen, op dat moment bleken we een lekke achterband te hebben, de wagen onder een lichtmast gezet, wiel eraf gehaald, toen bleek er om de achteras en de remkabels een enorme bos ijzeren binddraad te zijn gewikkeld, wat een enorme bedoening gaf om het eraf te halen, het geheel nam ongeveer anderhalf uur in beslag, Jannie was ondertussen aan het koken, dus toen de klus eindelijk was geklaard, eerst gegeten, en toen weggereden, bij het eerst volgende dorp afgeslagen, om bij een tankstation te gaan slapen.
15 augustus
Gewacht tot het tankstation werd voorzien van diesel, om vervolgens af te tanken, want we waren schoon leeg, na getankt te hebben, Westwaarts richting de Turkse grens vertrokken
Onderweg in de plaats Tabriz even bij een garage gestopt waar ze een smeerput hadden, om te vragen of ze even onder de bus wilden kijken i.v.m. een irritant geluid, het bleek de stalen beschermplaat onder de motor te zijn, die af en toe kontakt had met de motor.
Na daar thee te hebben gedronken, werd onze voorruit nog even gewassen, het geheel was voor service gedaan. Doorgereden om na ong. 250 km nog een keer te proberen diesel bij te tanken, want hoe meer je richting een grens komt hoe moeilijker het is om te tanken i.v.m smokkelen.
Het tankstation waar we stopten wilden gxe9xe9n diesel geven, om dat we geen tankbrief (permit) van de regering hadden, na veel gebedel en hem 4 x zo veel te hebben betaald wilde hij de tank vullen, normaal 1 cent een liter, nu 4 cent dus lachen geblazen.
Doorgereden naar de Turkse grens waar we om ong. halfzes aankwamen, daar de hele papieren ellende weer geregeld, om na anderhalf uur later Turkije binnen te rijden.
Eerst maar even een potje gekookt en gegeten en vervolgens onze horloges anderhalf uur terug gezet, reden we de plaats Dogubayazit binnen, waarvan Jannie zich herinderde dat in het boek van andere reizigers wat zij aan het lezen was een mooie camping moest zijn.
Daar aangekomen bleken er nog twee Nederlandse stellen op te staan, waarvan xe9xe9n stel met een Toyota Landkruizer naar Vixebtnam onderweg waren en het andere koppel waren onderweg naar De Krim, x92s avonds zxe9xe9r gezellig gekletst, en er werd door 2 personen live muziek gemaakt en gezongen, het werd ong. kwart over twee toen we gingen slapen.
16 augustus

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Na het ontbijt afscheid genomen van de twee vertrekkende overlanders zijn we lopend een berg opgegaan om een heel oud paleis te bezichtigen, om vervolgens x92s middags weer op de camping terug te komen, waar we de rest van de middag relax hebben doorgebracht.
Heerlijk gegeten in het restaurant van de camping, waar we voor het eerst weer tv hebben gekeken naar de Olympische spelen, en het Nederlandse journaal. Daarna nog bij een besnijdenisfeest geweest, en gaan slapen.
17 augustus
We wilden gaan ontbijten, toen bleek het besnijdenisfeest van de vorige dag verder te gaan, en xe9xe9n van de mensen riep Kees en toen kregen we een bord met vlees en salade en brood gratis als ontbijt aangeboden.
Na betaald en afscheid genomen te hebben van de mensen van de camping zijn we vertrokken
in de richting van de Zwarte zee die zich in het totale noorden van Turkije bevind.
Een behoorlijke afstand afgelegd door een mooi bergachtig gebied, kwamen we in de plaats Bayburt, waar we bij een tankstation een mooie slaapplaats vonden.
18 augustus
Om ong. halftien vertrokken, verder naar de kustweg van de Zwarte zee, het was een zxe9xe9r mooie route dwars door de bergen met behoorlijk wat tunnels, waarvan de langste 3850 meter was. In de loop van de middag bereikten we de kust, waar we de bus parkeerde en een koene duik in de Zwarte zee hebben genomen, zxe9xe9r mooie en vooral rustige stranden, dus niet de mensenmassa die we in Europa gewend zijn.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Geen files langs de kustweg en de ene na de andere dorp/stad volgde elkaar op aan de ene kant de zee, en aan de andere kant van de weg de bergen, en diverse rivieren uit de bergen kwamen in de zee uit.
In een stad even wat Turkse lirax92s uit de muur getrokken, en rond zeven uur heerlijk in een restaurant aan de zee warm gegeten, daarna kwartiertje verder gereden, en een slaapplek in xdcnye gevonden aan de kust met uitzicht op zee.
19 augustus
Na opstaan heeft Jannie nog een duik genomen in de zee, daarna bij een bakker een vers brood gehaald en ontbeten.
Toen verder gereden in de richting van de stad Samsun aan de kust van de Zwarte Zee, waar we een officixeble Peugeot dealer vonden, om een paar dingen te regelen, o.a. een nieuwe rechter buitenspiegel, want die hing nog steeds met plakband aan elkaar, en naar de motor laten kijken i.v.m. een tikkend geluid wat uit de motor kwam sinds we in Pakistan door het water hadden gereden.
Er kwam een deskundige bij, en hij vertelde tot onze grote schrik dat we absoluut niet verder moesten rijden, want als we dat wel deden de hele motor in de soep zou gaan,
Hij vertelde dat ze xe9xe9rst gingen constateren of zijn diagnose klopte, (de man dacht dat xe9xe9n van de zuigers naar de knoppen was), dus toen gingen ze de totale motor uit elkaar halen, en bleek inderdaad dat xe9xe9n van de zuigerstangen gebogen was, en er een stuk uit de zuiger was, de totale reparatie zou ongeveer 10 dagen gaan duren i.v.m. het verkrijgen van de desbetreffende onderdelen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Tijdens de pauze hebben we heerlijk warm gegeten in de bedrijfskantine met het personeel. Later kregen we te horen van de bedrijfsleider dat het waarschijnlijk beperkt zou blijven tot een dag of drie, omdat ze het onderdeel in de buurt wisten te verkrijgen.
Om 7 uur x92s avonds werden we naar een hotel in de binnenstad gebracht, waar we een belletje zouden krijgen als de bus weer reisklaar zou zijn.
20 augustus
Na het ontbijt eerst onze email geregeld, en vervolgens onze website bijgewerkt en voorzien van fotox92s, wat een behoorlijke klus was, omdat we een tijdje geen fotox92s bij de site konden plaatsen. Hierna zijn we de stad gaan verkennen en hebben wat boodschappen gedaan, waarna we ergens in een restaurant hebben gegeten.

(Klik op de foto voor vergroting)
Naar het hotel nog even op internet en tv gekeken en naar bed.
21 augustus
In het hotel gevraagd of er al gebeld was door de garage, maar dat was niet het geval, we konden wel even met hun telefoon bellen, wat wel prettig was,want het duurde nogal even voor er een engels sprekende persoon aan de lijn kwam, maar hij vertelde wel dat hij ons zo (11 uur) zou komen halen. Bij de garage bleek dat de klus al een aardig eind opgeschoten was.

(Klik op de foto voor vergroting)
Er moest nog een onderdeel geplaatst worden, wat bij de importeur uit Istanbul vandaan moest komen, wat elk moment kon gebeuren, en zou de bus aan het eind van de middag klaar zijn.
Om ongeveer 12.30 uur werden we weer uitgenodigd voor de warme maaltijd in de bedrijfskantine. Om 4 uur ging de chef met monteur een proefrit rijden, toen ze terug kwamen kreeg de bus nog een wasbeurt. Na te hebben afgerekend vertrokken we weer om 18 uur westwaarts langs de kustlijn van de Zwarte Zee, waar we na een uurtje rijden in een restaurant hebben gegeten, om weer door te rijden om een slaapplaats te vinden, we stopten bij een parkeerplaatsje in een dorpje waar we de nacht doorbrachten.
22 augustus
Vers brood gehaald aan de overkant van de straat, de eigenaar was er niet en dus met de buurman afgerekend, waarna we heerlijk hebben ontbeten.

(Klik op de foto voor vergroting)
Kees heeft nog even de watertank gevuld en de jerrycan aan de overkant bij een kraan weer gevuld. Bij het vertrek kwamen we er achter dat we bij het omgaan van de bocht meteen moesten klimmen, omdat we onderaan een berg stonden. Bij de stad Sinop aangekomen, wat een schiereiland bleek te zijn, zagen wij het mooie beeld van de Zwarte Zee aan de linker en rechterkant. We hebbende bus geparkeerd, en zijn toen de stad ingewandeld om Turks geld te pinnen, de stad te bekijken en wat te eten bij een terras aan het water. Daarna zijn we doorgereden over de kustweg om na enige tijd het plaatsje Ayancik binnen te rijden waar een markt bleek te zijn. Daar wat fruit gekocht en gesproken met een Turkse jonge man. Vervolgens de kustlijn verder gevolgd om nog even met zx92n tweexebn een half uurtje te gaan zwemmen.

(Klik op de foto voor vergroting) (de volgende morgen heerlijk gewekt worden door het geluid van de zee)
Om vervolgens een toffe plek in het dorp Catalzeytin aan het eind van de boulevard te vinden om te pitten.
23 augustus
Na heerlijk aan het water wakker te zijn geworden door het geluid van de kabbelende golven,doorgereden in de richting van de plaats Bartin. Langs de kustweg, die erg afwisselend is, omdat hij door de bergen, die af en toe in de zee eindigen, soms langs het water loopt en dan weer een paar kilometer landinwaarts gaat. Tevens is er af en toe zox92n hoogte verschil en zo stijl dat we terug moeten naar de eerste versnelling. Na deze mooie rit met veel natuurschoon kwamen we aan in de plaats Bartin waar we onze site en mails weer bijgewerkt hebben op een onbeveiligd netwerk.

(Klik op de foto voor vergroting)
Iets doorgereden naar een gezellig restaurant, na het eten daar gevraagd of we op het parkeerterreintje mochten blijven slapen, hetgeen geen probleem was.
24 augustus
Toen we wakker werden bleken we bij een boerderij te staan.

(Klik op de foto voor vergroting)
Er stond een tractor naast ons en er kwamen een paar kippen, een kalkoen en een paar ganzen om voedsel bedelen. Nog even de olie gepeild de fietsen gecontroleerd, een beschermkartonnetje vastgeplakt met tape en vertokken in de richting van Istanbul over de provinciale wegen bereikten we rond vijf uur deze plaats. Daar het ons meeviel zijn we doorgereden in de richting van de Bulgaarse grens.
Bij het restaurantje kwam Kees erachter dat de rol grijze tape nog steeds na 490 km op de achterbumper lag. Na het eten doorgereden naar de plaats Cerkezkxf6y, waar we nu in een winkelstraat geparkeerd staan om te gaan slapen.
25 augustus
Wakker geworden voor de deur van een cafetaria.

(Klik op de foto voor vergroting)
Daar als ontbijt een paar heerlijke tostiex92s besteld, daarna Noordelijk richting Bulgaarse grens volgens de borden hier Bulgaristan, waar we in de loop van de morgen aankwamen, gelukkig was het de laatste keer dat het Carned de Passage (het grensdocument voor de auto) door de douane moest worden ingevuld, om 12 uur reden we Bulgarije binnen bij de grensplaats Derekxf6y.
Om ong. 6 uur kwamen we aan in de stad Shumen (ong. 500000 inwoners), daar hebben we de bus geparkeerd in een woonwijk, zijn daarna in het centrum op een boulevard wezen wandelen, hebben heerlijk buiten gegeten bij een zxe9xe9r goed restaurant, het vreemde hier is dat je gxe9xe9n maaltijd compleet krijgt. maar alles apart moet bestellen, daarna teruggewandeld naar de bus.
26 augustus
Vertrokken in de richting van de Roemeense grens, na de grens bij het eerste tankstation moesten we een wegenvignet kopen, maar dat was niet verkrijgbaar. Bij het tankstation ontmoetten we vervolgens een Nederlands stel met camper die vanuit Turkije onderweg terug waren naar Nederland, we hebben wat te drinken van ze gekregen, en een uurtje gezellig gezeten om vervolgens in de loop van de middag in de hoofdstad van Roemenixeb, Boekarest aan te komen. Op zoek gegaan naar het paleis van de voormalige dictator Ceaucescu.

(Klik op de foto voor vergroting)
Het paleis is het xe9xe9n na grootste gebouw op het Pentagon na van de wereld. We hadden geluk want er was pas een autorace om het paleis heen geweest, dus alles was nog afgezet, waardoor wij op nog geen honderd meter van het paleis de bus konden parkeren, een stukje gewandeld en een paar mooie fotox92s gemaakt, vervolgens wat gegeten in een restaurant, om naar de bus te gaan. Door de mountainbikes achter op de bus kwam er een man met een racefiets naar ons toe, om tijdens een bakkie koffie over wielrennen te praten, en hoe dat in Nederland ging enz.

(Klik op de foto voor vergroting)
Hij probeerde het voor televisie te promoten, maar hij vertelde ons dat het een gevecht tegen windmolens was.
27 augustus
Na het ontwaken ontdekten we dat de afzettingen verdwenen waren en we dus gewoon aan de kant van de weg geparkeerd stonden. Noordwaarts gereden op zoek naar een triatlonparkoers, wat we niet konden vinden en dus westwaarts gegaan in de richting van de Hongaarse grens. Het ging niet zo snel daar we die dag erg veel wegwerkzaamheden tegen kwamen met de nodige lichten en files. In de plaats Sibiu gestopt in een woonwijk om te slapen.
28 augustus
We bleken voor een winkel met auto onderdelen op de parkeerplaats te staan, daar ze ook accux92s hadden ging Kees even vragen of ze even naar onze woon/huishoud accu konden kijken daar hij niet goed meer op wilde laden. Daar deze accu alleen voor boten en caravans/campers gebruikt worden zijn ze in Roemenixeb nauwelijks of niet te verkrijgen en raadde hij ons aan in Oostenrijk, Duitsland of thuis nog eens te kijken. In een dorp zagen we een andere Nederlandse camper voor ons uit rijden. Na ze gepasseerd te zijn kwamen we weer in een file die wat langer duurde, zodat we de kans zagen om even een praatje te maken.
Bij de grens van Roemenixeb met Hongarije werden we aan de Roemeense kant gecontroleerd op ons vignet wat we niet hadden omdat we na diverse pogingen om xe9xe9n te kopen het opgegeven hadden, wat volgens de ambtenaar geen excuus was want er was 200 meter voor het kantoor nog een mogelijkheid geweest, dus moesten we een boete van omgerekend x80 428,= betalen. In het kantoor lagen onze paspoorten, die we alleen tegen betaling van de boete terug kregen. De man verliet het kantoor voor een ander slachtoffer. Kees bleef achter met twee dames die hij wist over te halen om tegen betaling van x80 50,= zonder ontvangstbewijs de papieren terug te geven. Omdat in Hongarije ook een vignet nodig is en dat bij de grens goed verkrijgbaar is, meteen xe9xe9n gekocht door Jannie, maar dat duurde iets te lang want de rij waar Kees in stond ging iets te snel waardoor hij al de paspoorten liet zien. De man hield het paspoort van Jannie omdat hij haar gezicht wilde zien en Kees moest doorrijden om de rest niet te blokkeren. Ik (Jannie) met vignet naar een groepje ambtenaren waar Kees gepasseerd was kreeg te horen dat ik terug naar Roemenixeb moest om bij de ambassade een paspoort te regelen, maar Kees stond nog geen 100 meter verder, sloot de bus af en kwam naar ons toe om te vertellen dat mijn paspoort bij de douane was, waarna xe9xe9n van de mannen naar binnen ging en met het paspoort terug kwam en aan Kees gaf. Doorgereden naar het plaatsje Mako waar we wat boodschappen deden om te eten.

(Klik op de foto voor vergroting)
Na het eten stopte het Nederlandse stel van de camper, Harry en Ank weer bij onze bus waarna we gezellig in onze bus hebben zitten kletsen tot 1.30 uur zodat we daar maar zijn blijven slapen.
29 augustus
x93s Morgens om 6.45 uur werd de winkel waar we gedeeltelijk voor stonden al geopend zodat we maar zo snel mogelijk zijn opgestaan. Binnen bij de jongeman even sorry gezegd, nog even afscheid genomen van het stel en vertokken richting het Balatonmeer in het centrum van Hongarije. Daar aangekomen in de loop van de middag vonden we een camping direct aan het water. Het plekje waar we konden staan was ongeveer 50 meter van het meer.We waren de enige buitenlanders.
30 augustus
Heerlijk uitgeslapen tot ongeveer 10 uur, geen gekwetter van kinderen, we denken dat de scholen weer zijn begonnen, waardoor het rustig was. Ontbijt besteld bij de kantine, wat gebracht werd, waarna we de dag verder doorgebracht hebben met lezen, zwemmen en ontspannen.

(Klik op de foto voor vergroting)
Tot slot vanavond de fotox92s op de laptop gezet en het reisverslag bijgewerkt.
31 augustus
Jannie rende als eerste naar de spoorrails die langs onze camping liep om een foto te maken van een passerende trein, want onze kleinzoon Jens is gek op treinen.
Daarna ontbeten, water bijgevuld en de rest van de bus reisklaar gemaakt, camping betaald en wegwezen, richting de Oostenrijkse grens via B wegen, zodat we nog wat meer van het laatste deel van Hongarije zouden zien. Rond xe9xe9n uur reden we Oostenrijk binnen bij de plaats Heiligenkreuz, hier bleek dat we allang de buitengrenzen van Europa waren gepasseerd, want er was gxe9xe9n enkele ambtenaar meer te bekennen. Bij het eerste tankstation een wegenvignet en twee ijsjes gekocht, en via een vreselijk mooie route naar een camperplaats gereden in de plaats Stainz.

(Klik op de foto voor vergroting)
Waar we in de gezellige dorpskern waar we het troffen, want er was een ralley geweest van oldtimers, auto’s en motoren, die we daar stuk voor stuk konden bewonderen, daarna heerlijk bij een restaurant hebben gegeten, om vervolgens te gaan slapen.
1 september
Via een bijzonder mooie route, allemaal binnenwegen zijn we verder gereden richting Munchen, bij een schitterend mooi meer genaamd Mondsee in het plaatsje St.Gilgen vonden we een mooi parkeerterrein waar we de bus hebben neergezet.

(Klik op de foto voor vergroting)
Om vervolgens wat te wandelen in het centrum waar we het huis zagen waar de moeder van Mozart had gewoond, vervolgens lekker gegeten in een restaurant, om terug te wandelen naar de bus, waar we onze dagverslagen hebben bijgewerkt, de fotox92s op de laptop hebben gezet, en de 2e film (dvd) hebben bekeken tijdens onze reis.
2 september
Deze dag via bijzondere mooie typische Oostenrijkse binnen/bergwegen richting Mxfcnchen gereden.

(Klik op de foto voor vergroting)
Onderweg direct over de grens van Oostenrijk met Duitsland in een dorpje langs de importeur/afbouwbedrijf van “Pxf6ssl” campers gereden, daar met iemand gesproken die ons het nieuwste model heeft laten zien, en hij vertelde ons dat deze week in Dxfcsseldorf de grootste campershow van europa was, dus leek het ons een goed idee om daar heen te gaan.
Hierna zijn we naar Mxfcnchen gereden, waar we naar het hoofdkantoor van de ADAC (de Duitse A.N.W.B.)
moesten om ons “Carned de Passage” (de in/export papieren v/d camper) in te leveren, want als dat was geregeld, zou onze bankgarantie van x80 15.000,= weer worden vrijgegeven, dus zxe9xe9r belangrijk.
De ADAC was in Mxfcnchen erg eenvoudig te vinden, door ons “Garmin” navigatiesysteem, toen wij daar waren, kregen we te horen dat er nog xe9xe9n pagina door de douane ingevuld en gestempeld diende te worden, wij kregen van een medewerkster het adres van het douane kantoor, ong. 25 km buiten Mxfcnchen, dus wij daarheen, het formulier daar in laten vullen, en met een noodgang weer terug naar het kantoor van de ADAC, en het hele spul een minuut voor sluitingstijd daar ingeleverd.
Na controle vaan de papieren door de ADAC geeft deze organisatie aan onze rabobank in Nederland door dat onze bankgarantie weer opgeheven kan worden, zodat wij weer over onze muntjes kunnen beschikken.
Dus nu richting de camperbeurs in Dxfcsseldorf, ‘s-avonds een camperplek gevonden drie km v/d autobahn.
3 september
‘S-ochtends heel vroeg vertrokken naar Dxfcsseldorf van de camperplek waar we onder een landingsbaan van een vliegveld bleken te staan.
Om ong. 11 uur arriveerden wij daar, de bus op een heel groot parkeerterrein neergezet en met en gratis pendelbus naar de camperbeurs gegaan, waar we tot ong 6 uur zijn gebleven.
Daarna zijn we regelrecht naar Amsterdam gereden, waar we om ong. 9 uur aankwamen, even bij de moeder van Jannie op visite gegaan, en om 12 uur ‘s-nachts weer in Hoorn terug te zijn.
TOT SLOT
We hebben een geweldige en zxe9xe9r enerverende reis gemaakt, die we uiteraard ons leven (voor wat er nog rest) niet meer zullen vergeten, het was soms behoorlijk zwaar voor ons, maar vooral voor onze camper.
Voor andere mensen die zoiets enerverends ook zouden willen doen, raden we aan om als het mogelijk is niet met een camper te gaan i.v.m. de hoogte van zo’n voertuig, dit i.v.m de toestand van sommige wegen die soms helemaal niet aanwezig waren, maar met een four weel drive.
We hebben enorm vxe9xe9l gezien en genoten van een totaal andere cultuur, we zullen waarschijnlijk nooit meer deze kant uitgaan, omdat er nog zoveel meer op deze wereld te zien en te beleven valt.
Leef nu, later is te laat.
Voor ev. info over onze reis, mail ons: keesvlijm@live.nl

(Klik op de foto voor vergroting)
Groetjes, Kees & Jannie Vlijm.

Vanaf 1 juni proberen we eens per week onze belevenissen met foto(‘s) door te mailen, dit alles is natuurlijk sterk afhankelijk van onze tijd en zin, en het vinden van een internetcafxc3xa9, of een plaats waar we met onze laptop mee kunnen liften op een onbeveiligd netwerk.
2 juni
We zitten nu in de lounch van een hotel in Wenen onder het genot van een kopje “Wiener Melance” te mailen.
Wij hadden van een relatie een hotelbon gekregen, en daar we toch via Wenen zouden rijden, leek het ons wel leuk daar 2 dagen te verblijven om even van de hectische voorbereidingen bij te komen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Zoals je op de bijgaande foto kunt zien is de bus op een bijzondere manier opgeleukt, mijn zwager Renxc3xa9
heeft met een vriend dagen zitten vechten om een sticker van 150 cm x 50 cm. te maken van alle landen waar we doorheen willen reizen, en dat is bijzonder goed gelukt, we hebben veel bekijks.
Er was lichte lekkage in het keukenkastje van de bus, ik zag dat een slangklemmetje
strakker gezet moest worden, bij het aandraaien ging het mis, de driepunts doorlaat waar 3
waterslangen bij elkaar komen brak af, dat betekent dat niets van het watersysteem meer werkt.
Dinsdag 3 juni
Info ingewonnen bij het hotel over 3e rabixc3xabs injectie, werden verwezen naar het ziekenhuis in Wenen, daar zouden we dus woensdag na het uitchecken van het hotel heengaan.
Met tram en metro naar centrum gegaan, (we wisten niet hoe het werkte, dus we hebben div.
keren met de metro zwart gereden), op zoek naar een winkel met caravan/camper onderdelen.
Zoxe2x80x99n soort winkel was dus nergens te vinden.
Maar de oplossing lag dichterbij dan we dachten, we zijn een ijzerzaak met wat tuin gereedschap in gegaan, en de man kwam met een 3 punts doorlaat met 3 nylon snelkoppelingen van xe2x80x9cGardenaxe2x80x9d het geheel in 5 minuten gemonteerd, en alles werkte weer perfect.
De middag hebben we wat gewinkeld, gegeten en wat oude gebouwen bekeken in het chique centrum van Wenen.
Het Centrum van Wenen was afgezet, i.v.m. de EK wedstrijd Oostenrijk-Zwtserland.
Woensdag 4 juni
Na ontbijt in het hotel afgerekend, navigatie ingesteld op het adres van het ziekenhuis, daar aangekomen werden we naar de tropen afdeling verwezen, waar een heel aardige arts ons de vervolg injecties tegen rabixc3xabs toediende, uiteraard zoals ik al dacht konden we uitsluitend kontant betalen zonder bon, ook deze man was dus niet vies van een paar zwarte centjes.
Daarna richting Hongaarse grens, die we in ong. 1xc2xbd uur bereikte.
Hongarije was niet zo groot als wat we dachten, we moesten diagonaal door het land naar beneden, om bij de grens van Roemenixc3xab te komen, we konden lekker doortuffen voor 90 % over route nationaal weggetjes, en we slapen op een bossage achtige heide in de buurt v/h dorpje Szank, dus zxc3xa9xc3xa9r rustig.
Morgen de laatste ong. 15 % door Hongarije om bij Roemenixc3xab te komen.
5 juni
Grootste gedeelte door Roemenixc3xab gereden over zxc3xa9xc3xa9r slechte wegen, waar veelal aan gewerkt werd wat zorgde voor behoorlijk oponthoud, door de vele gaten in de weg was het gemiddelde erg laag,
(klik op bijgaande foto voor vergroting)
wel veel mooie dingen gezien.

6 juni
We kwamen bij de grensovergang Roemenixc3xab-Bulgarije, dat was tot onze verbazing een rivier, en daar waren we verplicht onze bus op een boot te zetten, kosten xe2x82xac 56,=, of een enormmmm eind omrijden, de boot was zo groot, dat de grote vrachtwagens een bocht maakten, zodat ze er in tegengestelde richting weer af konden rijden.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
7 juni
In Bulgarije was het zxc3xa9xc3xa9r lastig om de wegen te volgen, daar op xc3xa1lle wegbewijzeringen de namen van de plaatsen in een soort Russische taal staan, en dus een heel ander alfabet hebben.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)

10 juni
Istanbul (we reden ong. 1 uur op de snelweg dwars door Istanbul) om de stad te verlaten, er wonen een kleine 12 miljoen mensen) enorme hoge flatgebouwen, kilometers lang, dit is waar oost en west elkaar ontmoeten, jachtige zakenlui in BMWxe2x80x99s en andere zxc3xa9xc3xa9r dure stukken blik, en arme mensen die op straat hun waar aan de man proberen te brengen krioelden door elkaar.
Het verkeer wordt met de dag erger, we worden links en rechts ingehaald, en af en toe bijna gemangeld, en er wordt erg veel door rood gereden.
Wij tuften met onze bus richting oosten, richting Ankara (de hoofdstad van Turkije), via berg-
dorpjes waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan, om 19.30 uur zijn we ong. 1xc2xbd km. na een dorpje beland bij een riviertje met redelijke bebossing in de bergen, een heerlijk stekkie, 5 meter v/h water, heerlijk rustig ons potje buiten gekookt op onze meegenomen benzine brander, maar helaas, op gezette tijd kwam een enorm gejank uit een moskee van het dorpje wat dicht in de buurt lag, Jannie scheen het te kunnen verstaan, want ze zei dat de man ons opriep om te bidden, wat we dus dit keer maar niet hebben gedaan.
11 juni
Nog steeds onderweg richting Ankara op een soort route nationaal waren we zeer verbaasd een volbepakte fietser in te halen (op dat soort wegen wordt normaal niet gefietst), we waren nog meer verbaasd dat hij een NL sticker op zijn bepakking had, dus wij hem gepasseerd en verderop gestopt, we raakte in gesprek met de man, zijn naam was Arnold v/d Lee en hij kwam uit De Rijp, en was een bekende van een goede kennis van ons.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Hij vertelde ons dat hij op koninginnedag van huis was vertrokken, en dat hij onderweg was naar Katmandu de hoofdstad van Nepal, zijn fiets een soort mountainbike woog met bepakking 75 kilo, hij reed voor een goed doel en had al xe2x82xac 12000,= verzameld, hij ging terug met het vliegtuig vanuit Nepal, want hij moest op 31 oktober weer aan het werk.
Om een uur of 8 zijn we bij een restaurantje gestopt om wat te eten, tijdens onze discussie wat we zouden eten kwam de ober naar ons toe en gaf ons in het Nederlands antwoord, de man vertelde dat hij 10 jaar illegaal in Nederland had gewoond, en dat hij weer terug wilde naar Nederland, en of wij eventueel een vrouw wisten die met hem een schijnhuwelijk wilde doen, zodat hij een verblijfsvergunning kon verkrijgen, hij wilde daar xe2x82xac 15000,= voor betalen.
Ik vertelde hem dat wij toevallig niet in dat soort handel zaten.
Na de heerlijke maaltijd plekkie gezocht en zijn we gaan pitten.
12 juni
Inmiddels waren we de miljoenen hoofdstad Ankara reeds gepasseerd, waar we helaas dwars doorheen moesten omdat ze nog geen ringweg hebben
We hebben bij een mooi meertje geslapen, en bij het opstaan zagen we dat voor ons een BMW met een Nederlands kenteken geparkeerd stond.Na aangekleed te zijn ,bleek de jongeman te zijn teruggekomen. Hij was Nederlander met Turkse ouders, en kwam uit Arnhem. Na een leuk gesprek gingen we ieder onze eigen weg.
In een klein dorpje onderweg gingen we wat mondvoorraad kopen, toen we bij een winkel waren met allerlei lekkere Turkse dingen, en het xc3xa9xc3xa9n en ander hadden gekocht vroeg de eigenaresse (zij en twee andere klanten spraken natuurlijk gxc3xa9xc3xa9n enkel woord engels) in gebarentaal of ze een foto van ons mocht maken, wat we natuurlijk niet erg vonden, dus zij pakte haar mobiele telefoon, en maakte een plaatje van ons, die ze daarna vol trots aan ons liet zien. In een stadje Darende ong. 30 km verderop zagen wij een geschikt plekje om te koken en de nacht door te brengen.
13 juni
We stonden naast wat winkeltjes en een autobanden bedrijfje, Jannie had een heerlijk vers brood gekocht, en na het ontbijt kregen we van de man van de autobanden nog thee aangeboden, maar dat hadden we al eerder ervaren, Turkse thee is enorm sterk.
Daarna verder oostwaarts gereden, waar we na een paar uur door een grote stad kwamen, daar hebben we over een markt gestruind, om wat vers vlees, eieren en groente te kopen (3 tomaten 12 cent), spul teruggebracht naar de bus en in de koelkast gezet.
Daarna weer terug om te lunchen in een restaurant.
Vervolgens verder gereden en kleine discussie bij een afslag, toch maar rechts div. dorpjes door de bergen in, op een gegeven moment zaten we na ong. 2 uur klimmen in zxe2x80x99n 2e versnelling, en verbazend weinig autoxe2x80x99s, wat we al vreemd vonden, op 1900 meter hoogte (ons navigatie systeem geeft de hoogte zxc3xa9xc3xa9r nauwkeurig aan) arriveerde we in een redelijk stadje met wat flatgebouwen, wij vragen buiten bij een politieburo of we wel de goede richting uitgingen, die vroegen of we naar binnen wilde komen want daar was een mevrouw die engels sprak, wij gingen mee naar binnen en zij haalde een Turkse wegenkaart tevoorschijn, wat bleek nou, die stad lag aan het eind van een bergweg, konden we dezelfde rit van ong. 60 km weer terug dus totaal 4 uur en 120 km achteruit, het is dat we de tijd hebben, maar toch het houdt ons wel van de straat. In het politieburo werden we verplicht een bakkie Turkse thee te nuttigen, deze keer wel drinkbaar.

(klik op foto voor vergroting)
Kees heeft van alle aanwezige agenten een groepsfoto (inclusief Jannie) gemaakt en deze direct in de bus met ons fotoprint- apparaatje afgedrukt en aan hun afgegeven, waar ze enorm blij mee waren, die ze vervolgens een plaatsje op de muur in het buro zouden geven.
Na alle agenten een hand te hebben gegeven hebben ze ons uitgezwaaid en wij weer 60 km terug voor joker.
Na weer een tijdje verder rijden in een grote stad Egalize onder/naast moskee een plek gevonden, lekker maaltje gekookt, (tijdens onze maaltijd begon de Iman weer te zingen om ons de moskee in te lokken), daarna koffie en pitten.
15 juni
Onderweg van Diyarbakir naar de plaats Batman hebben we een afslag gemist, waardoor we zuidelijker terecht kwamen als we hadden gepland, waardoor we langs de Irakese grens met Turkije naar het oosten reden, op een zeer slechte tweebaansweg waar we soms maar 20 km per uur konden rijden.
Om acht uur xe2x80x99s-avonds begint het in dit gedeelte van Turkije te schemeren, en om half negen is het echt al donker, dus het was zaak zo snel mogelijk een slaapplaats te vinden.
Aangekomen in de stad Cizre stopten we en parkeerden in de eerste de beste straat die we zagen, daar werden we aangesproken door een aantal Koerden die ons waarschuwden dat de plaats nogal gevaarlijk was, toen kwam de eigenaar van een tankstation aan de overkant van de straat erbij staan, en zei dat we wel bij hem op het terrein konden staan.
Zo gezegd zo gedaan, na daar geparkeerd te hebben, hebben we nog gezellig met een paar andere Koerden waarvan er xc3xa9xc3xa9n engels sprak gezeten, de man van het tankstation was erg gastvrij en trakteerde ons op ijskoud water en Turkse thee.
16 juni
Na vertrek de kaart bestudeerd te hebben, reden we in oostelijke richting naar de plaats Hakkari, deze weg van de plaats Sirnac naar Hakkari zouden we niemand aanraden, want zonder het te weten waren we in xc3xa9xc3xa9n van de gevaarlijkste militaire gebieden van Turkije gekomen.
Hierdoor zijn wij op deze weg om de zoveel kilometer gecontroleerd op al onze papieren, en zoxe2x80x99n controle duurde gemiddeld 15 minuten, en dat werd natuurlijk heel irritant.

(klik op de foto voor vergroting)
Bij xc3xa9xc3xa9n van de controle posten waar Kees in een apart hok moest zitten kregen we water en thee aangeboden, met de verontschuldiging dat het helaas zo lang moest duren.
De weg die we reden ging door een zxc3xa9xc3xa9r hoog gebergte met een rivier ernaast de beklimmingen waren soms zo stijl, dat de wagen allxc3xa9xc3xa9n in zxe2x80x99n eerste versnelling omhoog kroop, op zxe2x80x99n hoogst kwamen we op ong. 2100 meter.
We hebben langs deze weg wel even de was in een rivier gedaan, we dachten op een gegeven moment dat we weer verkeerd gereden waren, want we gingen door een dorpje wat xc3xa9xc3xa9n auto breed was, in de eerste versnelling omhoog, en er was wederom weer eens een keer gxc3xa9xc3xa9n weg maar een modderpad, we kregen wel tegenliggers maar gelukkig wel op het goede moment.
Het bleek toch de goede weg te zijn, waardoor we net voor donker in de stad Hakkari aankwamen.
Door ervaring wijs geworden vroegen we bij een tankstation of we met onze bus daar mochten gaan staan om te slapen, wat hij geen probleem vond.
17 juni
Na getankt en de eigenaar bedankt te hebben voor de slaapplaats vertrokken wij richting Iraanse grens, we reden door een zeer hoog gebergte nu kwamen we richting sneeuw 2250 meter hoog.
Onderweg wederom twee militaire controle posten gehad, en bij xc3xa9xc3xa9n moesten we samen uitstappen en plaats nemen in een vies kantoor/hok, de soldaten waren wel aardig, want ze hebben het bijna overal over het EK voetbal, en hier kregen we een ijskoud glas frisdrank.
Onderweg kwamen we ook een man in burger met een kruiwagen tegen met een stengun over zijn schouder
Bij de grensplaats Esendere aangekomen ging het ons voorstellingsvermogen te buiten, er mocht namelijk maar xc3xa9xc3xa9n auto door een hek, waarna het hek weer op slot ging, en denk nu niet aan een file met autoxe2x80x99s, want die was er niet, behoudens vrachtautoxe2x80x99s.
Eerst paspoortcontrole, daarna moesten we naar een gebouw en wederom paspoorten laten stempelen, toen moest Jannie een hoofddoek omdoen, en werd van mij gescheiden en dat was een zxc3xa9xc3xa9r rare gewaarwording, zij moest naar een andere ruimte en mocht absoluut niet meer met mij in de auto om Iran binnen te komen, en denk eraan alles met handen en voeten, ik kon ze n.l. niet vragen waarom we gescheiden werden, wat ik natuurlijk wel probeerde, maar dat lukte niet, na de papieren voor de bus in orde te hebben gemaakt aan de Turkse kant mocht ik pas met de bus naar de Iraanse kant, daar opnieuw een ambtelijke waanzin, ten eerste trof ik daar Jannie weer.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Er stonden zoxe2x80x99n 15 vrachtwagenchauffeurs voor mij in de hitte, maar tot mijn verbazing werd ik door iemand mee naar voren genomen en wat mij ten zeerste verbaasde, protesteerde niemand.
De man achter het buro zat een sportkrant te lezen, en mijn papieren lagen op zijn buro, na een paar minuten vroeg ik waarom hij niet begon, hij antwoordde dat hij pauze had.
Toen hij het xc3xa9xc3xa9n en ander had ingevuld op zxe2x80x99n Arabisch mocht ik naar een ander buro, en steeds weer het hele verhaal waar ik vandaan kwam, en waar ik naar toe ging en maar mijn paspoort bekijken, toen met een ambtenaar naar buiten, die de bus controleerde en in de bus ook weer een formulier invulde, om de man goed gezind te zijn heb ik van hem en Jannie een foto gemaakt en direct afgedrukt en aan hem gegeven, en dat hielp enorm, met het ingevulde formulier weer terug naar een ander kantoor enz.enz. ( het maakte mij waanzinnig), bij xc3xa9xc3xa9n van de ambtenaren kreeg ik thee aangeboden terwijl anderen stonden te wachten
De klok moest voor de tweede keer vooruit gezet worden, xc3xa9xc3xa9rst in Turkije 1 uur, en nu 1xc2xbd uur.
We moesten naar de plaats Mahabad, doch het probleem deed zich voor dat de bewegwijzering in het Arabisch was, zonder wegnummer, wij vroegen aan iemand de weg in een drukke stad, uiteraard weer eens in het spitsuur, toen bood de man aan hem maar te volgen, als een gek links en rechts inhalend dwars door de stad lootste hij ons naar de rand v/d stad, parkeerde zijn auto, wees ons de weg, gaf mij een hand, en weg was hij.
In Iran zijn we doorgereden tot de plaats Mahabad met 60.000 inwoners, waar we een plaatsje voor de bus vonden.
Voor dat het donker werd zijn we nog even opzoek gegaan naar een restaurant, die we niet in die buurt hebben gevonden, wel in 1 winkelstraat allxc3xa9xc3xa9n maar een soort winkels met tweedehands auto-onderdelen, iedereen draaide zich om als we langsliepen, autoxe2x80x99s toeterden en er kwamen kinderen achter ons aan, en een hele autobus vol passagiers draaiden zich ook om, we begrepen er niets van, ik vermoed de groene hoofddoek die Jannie droeg, of mijn witte kop, maar we zijn er nog niet achter.
18 juni
Vertrokken uit de plaats Mahabad om deze dag zo ver mogelijk richting Teheran te reizen, want daar hebben wij morgen in de namiddag een afspraak met iemand die daar woont waar
we vermoedelijk zoxe2x80x99n twee xc3xa0 drie dagen zullen verblijven.
Onderweg naar de plaats Bukan hebben we in een stadje enkele boodschappen gedaan, Jannie dit keer in lange rok en witte hoofddoek.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Naar we dachten minder op te vallen, maar ook hier weer hetzelfde tafereel we werden door iedereen bekeken en begroet, een man wilde ons eerst bananen verkopen, tenminste dat dachten wij, uiteindelijk kregen we van hem een hele banaan, en de ander nam hij met zxe2x80x99n rotte gebitje nog een hap af, en die kregen we ook.
Het brood wat we kochten werd ter plaatse voor ons gebakken.
Daarna moesten we voor de eerste keer in Iran tanken, langs de wegen tussen de steden zie je gxc3xa9xc3xa9n tankstations, alleen in de steden.
Wij stopte om te tanken, Kees vroeg om diesel, niemand sprak uiteraard engels, ong.6 man bemoeide zich ermee, maar het was niet duidelijk te maken, want na veel handen en voeten werk wilden ze er benzine ingooien, toen liet ik xc3xa9xc3xa9n van de mannen ruiken, en uiteindelijk begreep hij het.
Het heet hier gasolie, de tank vol laten gooien, ik pakte het pakketje geld uit mijn zak, de man pakte er xc3xa9xc3xa9n biljet vanaf, en ik kreeg niets terug, dus ik voelde me een beetje bedonderd, maar ach wat gaf het ook, de tank vol kostte uiteindelijk maar 1 euro, lachen dus.
De wegen zijn tot nog toe hier wel een heel eind beter als in Turkije, maar de huizen zijn erg sober, op het platte land veelal lemen hutten
Daarna doorgereden (uiteraard weer een keer de foute weg), naar de plaats Gharaqabad, een plek gevonden om te slapen.
19 juni
We stonden bij een tankstation met diverse andere wagens grenzend aan een mooi park met speeltuintje, na het ontbijt de bus reisklaar gemaakt te hebben, kregen we van een onderhoudsman een zak met versgeplukte appelen.
Vertrokken richting Teheran de hoofdstad van Iran, (het land is bijna zo groot als West Europa) onderweg kom je natuurlijk door allerlei dorpjes en stadjes en probeer dan maar op de borden de weg te lezen, het is niet alleen van rechts naar links, maar er staan ook nog eens gxc3xa9xc3xa9n wegnummers op, alleen op de (tol)snel wegen staat onder het Persisch, de steden in het gewoon alfabet aangegeven, maar daar er maar hxc3xa9xc3xa9l weinig van deze wegen zijn en wij bijna uitsluitend via tweebaans wegen rijden moeten we in iedere stad bij iedere rotonde de weg vragen omdat het voor ons absoluut niet leesbaar is.
En wij dachten dat het Arabisch schrift was wat we hier op alle winkels en borden lezen, maar het is een totaal andere taal n.l. Persisch, (het land Iran heette n.l. voor de jaren zeventig 6000 jaar Persixc3xab).

(Klik op de foto voor vergroting)
We begrepen van een bepaalde uitleg v/d weg weer eens een keer niets, dus vermoedelijk weer eens 80 km. voor joker gereden.
De laatste 65 km hebben we over een tolweg gereden, weer lachen het kostte ong. xe2x82xac 0,70.
Om ong. 3 uur xe2x80x99s-middags kwamen we in Teheran aan, daar hebben we de man waar we een paar dagen zouden verblijven opgebeld om ons te navigeren naar zijn huis, wat een hels karwei was, want het verkeer is hier een hekseketel, de stad telt maar 20 miljoen mensen, en is bijna even groot als de provincie Utrecht, we worden door bijna iedereen rechts en links ingehaald, niemand trekt zich van rood iets aan, en ze denken hier dat een 4 baans-weg 6 banen heeft, dus we werden bijna iedere keer gemangeld.
We bleken erg veel geluk te hebben want het was voor de mensen hier een vrije dag.
Via tel. support en ons navigatiesysteem (wat in dit gebied zxc3xa9xc3xa9r beperkt werkt, het geeft n.l. alleen maar het noorden en oosten enz. aan, en de hoogte en de coxc3xb6rdinaten ), kwamen bij het juiste adres.
Bij de man thuisgekomen kwamen er nog een koppel uit Litouwen, een Fransman die in Nepal woont, en een paar mensen uit Teheran zelf langs, allemaal spraken we goed engels met elkaar.
De man genaamd Mehrdad maakte een heerlijke maaltijd voor ons klaar, en we hebben daarna nog gezellig thee gedronken.
Na het avondeten zijn we raar maar waar om 11 uur met zxe2x80x99n achten 20 minuten rijden van zijn huis de bergen ingegaan om een bergwandeling te maken, we begrepen er niets van, want 2 personen hadden een rugzak bij zich, we waren met 3 vrouwen en 5 mannen.
Het bleek niet alleen wandelen, we moesten soms behoorlijk over rotsen klimmen en steeds diagonaal een riviertje oversteken, ze hadden dus xc3xb3xc3xb3k zaklantaarns meegenomen, onderweg ongelofelijk kwamen we enorm veel jongeren tegen die daar of met tentjes of onder de blote hemel in een slaapzak lagen te slapen, en hele gezinnen die zaten te picknicken, let wel het was inmiddels over twaalf uur xe2x80x99s-nachts, op een hoogte van 2050 meter met een temperatuur van ong. 28 graden.
Onderweg hebben we uit de rivier gedronken en op het eind v/d wandeling het was inmiddels xc3xa9xc3xa9n uur xe2x80x99s-nachts zijn we gestopt bij een waterval, xc3xa9xc3xa9n van de mannen had spul bij zich om een kampvuur te maken en thee te zetten, de volle maan was er op dat moment en Mehrdad
was fotogek en heeft diverse fotoxe2x80x99s van ons gemaakt met de volle maan op de achtergrond.

(Klik op de foto voor vergroting)
In eens kreeg Sebastiaan de fransman haast, hij moest zijn vliegtuig halen, want hij zou vannacht nog naar Parijs vliegen, dus Mehrdad, Jannie, Sebastiaan en ik toch behoorlijk gehaast terug de berg weer af naar de auto, (heel raar de andere 4 bleven nog bij de waterval),
Met een helse rit met snelheden tot 120 km per uur met afdalingen van soms 15 % door de inmense stad Teheran iedereen rechts inhalend en door rood rijdend Jannie met de ogen dicht, en ik zat te billen knijpen zijknat van het zweet als een plank in de auto, dit hoopten we nooit van ons leven meer mee te maken, we waren precies op tijd voor de besproken taxi.
Na thee te hebben gedronken gingen we om half vier naar bed.
20 juni
Na het ontbijt hebben wij met zxe2x80x99n tweexc3xabn een taxie besteld en zijn we in de stad naar een bazaar gegaan een soort zwarte markt en hebben we daar wat winkels gekeken en wat gegeten.
Om ong. 4 uur weer een taxie besteld, tel. contact opgenomen met Mehrdad, die de man in het Persisch uitlegde waar hij was, en daar zou de chauffeur ons heen brengen, we reden in een wrak van een auto, uiteraard gxc3xa9xc3xa9n airco, het was 35 graden en binnen aan de kant van Kees ontbrak zelfs het raam en deurknop, we kregen gxc3xa9xc3xa9n adem van de benzinestank, het was een heel oude man, die naar onze mening niet had geslapen want hij slingerde of hij dronken was, hij was ook de weg steeds kwijt want hij moest div. keren uitstappen om te vragen, uiteindelijk kwamen we bij het goede adres, een rit met een taxie kost hier steeds 3 euro.

(Klik op de foto voor vergroting)
In de namiddag hebben we met 2 nichten van Mehrdad een bezoek gebracht aan het voormalig paleis van de Sjah van Persixc3xab en Farah Dibah gebracht, in de paleistuinen vliegen
honderden pappagaaien rond, heel vreemd maar ze vliegen niet weg.
Daarna zijn we naar een openlucht voorstelling gegaan met een paar kennissen van Mehrdad
en daarna in een restaurant wat gegeten, toen naar huis en naar bed, want Mehrdad is eigenaar van een computerbedrijf met ong. 200 man personeel, en moest vroeg op om te werken.
Wij zouden de volgende dag uitslapen en mochten in zijn huis blijven, uiteraard met een goed gevulde koelkast.
21 juni
Na heerlijk uitgeslapen en gedoucht te hebben zijn we nu bezig om onze mail, bank en website zaken bij te houden.
Het is tot nu toe niet gelukt hier in Teheran onze site te updaiten, mailen gaat probleemloos.
De reden is dat de regering bepaalde sites blokkeert.
De reisverslagen maken we wel op onze eigen laptop om ze als er een mogelijkheid is op onze
site te zetten.
xe2x80x99s Avonds gingen we met Mehrdad en een vriendin naar een wijk in de bergen ong. 10 km van
zijn huis.
Naar zijn zeggen kwamen daar allxc3xa9xc3xa9n de meer vermogende Iraanse mensen om daar uit eten te gaan, we hebben daar tientallen restaurants gezien, doch xc3xa9xc3xa9n had zijn voorkeur, toen we daar bij de balie kwamen moest je inboeken, en kon je nog ong. xc2xbd uur wachten alvorens wij aan de beurt waren, er zaten op het moment dat wij daar aankwamen om ong. half elf, zoxe2x80x99n 400 gasten te eten, de helft op de grond op kussens, dus echt oosters, en de helft aan een tafel.

(Klik op de foto voor vergroting)
We hebben daar bijzonder lekker echt Iraans gegeten, en om ong. middernacht gingen we weg, en toen zaten er evengoed nog zoxe2x80x99n 200 mensen te eten.
Wat ons ten zeerste verbaasde was dat er hele gezinnen met babyxe2x80x99s en kleine kinderen aanwezig waren, dus midden in de nacht.
22 juni
Weer een relaxte dag, rond de middag arriveerde een andere gaste uit Frankrijk, die zou ong 2 dagen blijven.
In de middag kwam er een landelijk zxc3xa9xc3xa9r bekende artieste in huis en die deed een privxc3xa9 voorstelling, waar we in verband met de taal natuurlijk niet al te veel van begrepen.
Om een uur of tien xe2x80x99s avonds kwam een vriendin met haar broer en zijn vriend en nodigde ons uit voor een wandeling in xc3xa9xc3xa9n van de parken, daar met de auto aangekomen, zagen wij een zeer mooi goed onderhouden park met fonteinen een skatebaan en een speeltuin, de skatebaan en de speeltuin was zxc3xa9xc3xa9r druk bezet met kinderen, zelfs tot middernacht, en toen wij om ongeveer halfxc3xa9xc3xa9n xe2x80x98s nachts het park verlieten zaten er nog hele families met kleine kinderen en babyxe2x80x99s te picknicken wat voor onze begrippen belachelijk overkwam.
Toen we weer thuis kwamen, hebben we tot half twee wat gedronken en nagepraat.
23 juni
Laatste relaxte morgen, Mehrdad moest xe2x80x99s-ochtens weer naar zijn bedrijf, dus Jannie, ik en de
Franse gaste waren met zxe2x80x99n driexc3xabn in zijn huis.
Dus we hadden de tijd om de bus weer reisklaar te maken (water verversen, wasgoed regelen enz.) te douchen en wat boodschappen voor onderweg te kopen.
Het lag in de bedoeling om rond twee uur Teheran te verlaten en verder te trekken richting het zuid-oosten naar de plaats Esfahan, zoxe2x80x99n 425 km rijden
Het is wederom behoorlijk heet, en Jannie moet in die hitte zolang ze voorin de camper zit helaas de verplichte hoofddoek dragen, want dit is hier wettelijk verplicht, en bij overtreding kan je een behoorlijke geldboete krijgen.
Mehrdad kwam thuis om met ons te lunchen en afscheid te nemen en vertrok daarna weer met
de Franse gaste. Wij moesten maar afsluiten.
Vlak voor vertrek kwam de vriendin van Mehrdad langs met een mooie roos voor Jannie omdat het de volgende dag moederdag in Iran was.
Dank zij een goede beschrijving van de route om Teheran uit te komen, waren we binnen een uur de stad uit richting Esfahan.
We moesten dit keer over de tolweg, waar we diverse wegdelen door tolpoorten moesten, maar elke keer als ze vroegen waar we vandaan kwamen, en wij Holland als antwoord gaven mochten we zonder te betalen doorrijden.
Onderweg in de plaats Kashan vonden we een plaats om te slapen, maar na het avondeten
kwam er een motor met een politieagent die ons adviseerde daar niet te blijven slapen i.v.m. onze veiligheid, dus zijn we daar weggereden en in de stad bij een heel mooi park gaan staan.
We besloten een wandeling in het park te maken, en zoals gewoonlijk in Iran zitten xe2x80x98s avonds honderden mensen te picknicken, tijdens het lopen kwamen we 3 jongemannen tegen, xc3xa9xc3xa9n uit Iran, xc3xa9xc3xa9n uit Korea en xc3xa9xc3xa9n uit India, daar zijn we bij in het gras gaan zitten drinken en praten.
Zij wilden graag een foto van ons en de bus maken dus gingen wij naar de bus, nog wat gepraat en toen heerlijk pitten.
24 juni
Verder gereden naar Esfahan, een miljoenen stad, en daar de bus geparkeerd, een taxi genomen naar het Imam Khomeinyplein, een erg groot plein, 500 meter lang en ong. 160 meter breed daar een vrouwen moskee en de Blauwe moskee bezocht, wat een enorme belevenis was, thee gedronken bij een tapijthandelaar, wat gegeten en verder winkels bekeken.
Wederom een taxi genomen, deze man sprak geen engels en snapte niets van de straatnaam waar onze bus stond, gelukkig hadden we ook onze coxc3xb6rdinaten genoteerd, dus met behulp van ons navigatieapparaat kwamen we er toch nog uit.
25 juni
Na het ontbijt met de bus wederom naar de omgeving van het plein van gisteren gereden,
Na even lopen kwamen in een straat met ong. 100 juweliers en gxc3xa9xc3xa9n andere branches, en ze hadden allemaal hun brood.
Daarna liepen we door naar de bazaar en dat is een belevenis op zich, honderden overdekte straatjes met piepkleine winkeltjes, een waar doolhof waar je alle gevoel voor richting kwijt raakt.
Vervolgens hebben we een bezoek gebracht aan het paleis wat de vorige dag gesloten was.
Met de bus weggereden om een slaapplaats te vinden, xc3xa9xc3xa9rst met zxe2x80x99n tweetjes in een restaurant gegeten, tijdens het eten kreeg Kees een diaree aanval je begrijpt het wel in het restaurant broek vol, dus Jannie moest achter mij aanlopen om de boel te dekken.
Verschoond, even in een park gewandeld terug naar de bus, plekje gezocht en pitten.
26 juni.
Na de nodige keren de weg vragen de weg gevonden naar onze volgende bestemming de plaats Yazd ong. 400 km verder richting zuid-oosten, het is xc3xa9xc3xa9n van de oudste steden van de wereld, (de beschaving van Iran het vroegere Persixc3xab is zoxe2x80x99n 6000 jaar oud) de hitte greep ons,
buiten temperatuur liep vandaag op tot 42xc2xbd graad, we kunnen er bijna niet tegen aan drinken.
Onderweg kwamen we een zxc3xa9xc3xa9r mooie moskee tegen, waar we ons even opfristen, en meteen zagen dat dat een mooie plaats was om te slapen.
De oude binnenstad bestaat uit lemen huizen die nog steeds in gebruik zijn, we liepen daar door een doolhof van straatjes, en vonden xc3xa9xc3xa9n van de schaarse restaurantjes, met een binnentuin met vijver, waar we heerlijk halfliggend hebben gegeten op een tapijt.
In het donker door de honderden halfoverdekte straatjes, een echte doolhof raakten we uiteraard de weg kwijt, en geen navigatiesysteem uit de bus meegenomen, na veel gezoek stonden we in eens bij de bus, je begrijpt natuurlijk wel hoe blij we waren.
Wij terug gereden naar de moskee waar we sxe2x80x99middags de mooie slaapplaats gezien hadden,
helaas konden we hem niet terug vinden, wij in een straatje de bus neergezet, en de reisverslagen begonnen.
Plotseling kwam er een politieauto, die bonsde op de deur, ze waren met zxe2x80x99n vijven, zij adviseerden ons daar niet te blijven, en boden aan om voor ons uit te rijden met de zwaailichten door het zxc3xa9xc3xa9r drukke verkeer, brachten ze ons tot onze verbazing naar de bewuste moskee, Kees er op wijzend dat hij zxe2x80x99n shirtje wel aan moest trekken, allemaal een hand gegeven, uitgezwaaid en wij stonden op de mooiste plek, waar nog rond half twaalf honderden bezoekers waren, en het verslag van de dag afgemaakt, en slapen met die hap.
27 juni
Naast de beestachtig mooie moskee wakker geworden, tijdens ons ontbijt kwam er een bus met Iraanse toeristen naast ons staan, xc3xa9xc3xa9n van de bestuurders kwam bij ons kijken en een praatje maken, al vlug stonden er diverse mensen om ons heen waar onder andere diverse Iraanse vrouwen, en op een bepaald moment stonden er diverse vrouwen in de bus en maakten fotoxe2x80x99s van ons en de binnenkant v/d bus, ze zagen onze ontbijtspullen staan en vroegen of ze een theezakje konden krijgen, wat we dus gaven, en na de bus uitgezwaaid te hebben zijn wij ook vertrokken richting de stad Kerman.
Op een kruispunt aangekomen twijfelden we, of we links of rechts moesten, toen stopten er een auto met vier jongens die in het Iraans vroegen of ze konden helpen, daar wij dat uiteraard niet verstonden wat ze zeiden, belde xc3xa9xc3xa9n van hen zijn nicht, en die kregen wij aan de telefoon, en zij sprak vloeiend engels, en zij nodigde uit om bij haar thuis te komen, na wat heen en weer gepraat gingen wij er niet op in, en zijn verder door gereden, na 65 km werden wij weer door de jongens ingehaald en kregen we de nicht weer aan de telefoon, zij vroeg of wij toch niet bij haar thuis wilde komen, wat we toch maar besloten te doen, want het werd al wat later, en we moesten toch ergens een slaapplek vinden.
Na weer een rit van 65 km kwamen we aan in de stad Rafsanjan met ong..ruim een miljoen inwoners, via een toegangspoort kwamen in een ommuurde omgeving bij 5 enorm grote huizen, waar 5 gezinnen, van xc3xa9xc3xa9n familie woonden.
We werden door twee zusters die perfect engels spraken en nog div. andere familieleden welkom geheten, we gingen eerst naar het huis van opa en oma, waar we buiten op het betegelde terras op een enorme vierkante ligbank met kussens en Persische tapijten plaats namen, we lagen daar met ong. een 8 xc3xa0 10 personen, er werd fruit en koek en thee geserveerd.
Toen het donker werd werden we binnen uitgenodigd voor een ongelofelijk diner uiteraard liggend op kussens en tapijten, die dag was het trouwens rond de 42 graden, en het was maar wat fijn dat alle huizen hier een airco bezitten, er kwamen steeds meer familieleden mee eten.
Na het eten gingen we naar het huis van de ouders van de twee engels sprekende zusjes van 17 en 21 en een broertje van 6 jaar met hun ouders woonden.
Daar het al laat was, werden we gevraagd of we in hun huis wilde blijven slapen, wat we uiteraard wel leuk vonden.
Voor de volgende dag waren we voor de avond voor een bruiloft uitgenodigd.
28 juni
Na een vorstelijk ontbijt zijn we met de dochters naar een de universiteit van xc3xa9xc3xa9n van hen geweest om wat papieren in te leveren, en daarna in de stad wat gewinkeld en ijs gegeten
Daarna terug naar hun huis, wat enorm groot is, 3 soorten huiskamers met een totaal lengte van 30 meter, uiteraard vol met tapijten en een vaste bediende.
Wat email bekeken en bijgehouden, helaas kunnen we de site nog steeds niet updaten i.v.m. een blokkade van de Iraanse regering.
Daarna naar de trouwerij gegaan, xe2x80x99s avonds om half tien, Jannie en ik werden voor de deur, want we gingen met diverse autoxe2x80x99s, gescheiden, Jannie met de vrouwen en ik met de mannen.
Toen we bij de feestzaal aankwamen kwam ik in een zaal met ong. 100 mannen waarvan vele in kostuum, helaas was ik de enige die engels sprak want de twee zusjes die engels spraken, onze tolken, waren met Jannie mee, waar in totaal ong. 150 vrouwen en kinderen waren, daar het een vrouwenfeest was, waar absoluut geen mannen bij mochten, het waren allen Moslims,
mochten de hoofddoeken af en kon er gedanst worden beiden konden we ons natuurlijk weer totaal vol eten.
Midden in de nacht ontmoette wij elkaar weer bij ons gastgezin.
Na nog even gezellig gezeten te hebben gingen we naar bed.
29 juni
Na het ontbijt zijn we naar een bazaar en een museum geweest met xc3xa9xc3xa9n van de dames, waarna zij de nodige notities maakte van verdere bezienswaardigheden op onze route en waar wij een goede/veilige slaapplaats konden vinden.
Na de warme lunch nog even nagepraat en afscheid genomen zijn wij door de moeder die een afspraak had in de stad Kerman, 110 km verderop waar wij ook heen moesten de stad uitgeleid.
Daar aangekomen een hotel met afgesloten parkeerterrein gevonden, bus geparkeerd, gevraagd
of wij op het terrein mochten overnachten, wat absoluut geen bezwaar was.
Eerst heerlijk gegeten buiten bij een zwembad, daarna in de lounche van het hotel onze verslagen bijgewerkt, terug naar de bus en pitten.
30 juni
Na ontbeten en een taxi genomen te hebben naar de bazaar, daar heerlijk gelopen en gezien hoe sommige horlogemakers, Kees zijn beroep, het daar zonder voldoende licht en voorzieningen deden. Na in een parkje even op het gras, in de schaduw te hebben geslapen op het heetst van de dag, op zoek gegaan naar een lunch. Daar werden we aangesproken door twee mannen, waarvan xc3xa9xc3xa9n student Engels, die ook wel als gids werkte. Na het eten namen zij ons mee naar een thee house, wat wij eerder niet konden vinden. In het thee house werd live Iraanse muziek gespeeld. De student liet ons nog een mooie moskee en een andere winkelstraat zien waarna wij met de taxi terug gingen. Daar aangekomen kwam juist de oudere man aanrijden die met ons naar een sportevenement wilde, zodat we maar weer mee gingen , waarvan we geen spijt kregen, want het was iets wat alleen in Iran wordt uitgevoerd en erg interessant om te zien. Hierna terug gebracht en gaan slapen.
1 juli
Na de bus reisklaar gemaakte te hebben zijn we vertrokken richting de stad Bam, waar ong.15 jaar terug een aardbeving was waarbij ong. 200.000 doden vielen, de sporen zijn nog steeds te zien. Het was vandaag nog heter, ong. 45 graden. Onderweg zijn we gestopt in de plaats Mahan, waar we de Shah Mematollah Vali ( holy shrine ) moskee hebben bezocht, en Kees in een minaret is geklommen.

Het lukte maar net want het was er zo smal dat hij er net door kon.
Vervolgens gingen we naar de Shahzadeh garden, een tuin op een bergwand in het woestijn gebied. De tuin was zoxe2x80x99n 700 meter lang en terrasvormig met watervallen. Zeer onwerkelijk in deze omgeving. Doorgereden naar Bam, na enig vragen het hotel gevonden wat ons was aangeraden. Op onze vraag of wij op hun terrein mochten slapen in de bus i.v.m. de veiligheid werd dit geweigerd. Het was een 5 sterren hotel met alle luxe en comfort, en vooral airco, dus hebben we er maar een kamer geboekt. Wij hebben tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt om in het ligbad onze was te doen.
Na heerlijk gegeten te hebben in het restaurant van het hotel, en onze email gedaan te hebben zijn we gaan slapen.
2 juli
Van ons hotel richting de stad Zahedan gereden, de xc3xa9xc3xa9n na laatste plaats voor de grens met Pakistan, richting zuid-oosten dus steeds iets warmer.
In de plaats Zahedan aangekomen xc3xa9xc3xa9rst geprobeerd bij een militaire basis een slaapplaats met de bus te vinden, maar dat mocht onder geen beding, zij verwezen ons naar een hotel in het centrum, daar wij dit niet konden vinden hebben we de bus in een rustige straat geparkeerd en daarna even wat boodschappen gedaan en in een cafetaria wat gegeten, bleken we bij terugkeer om de hoek te staan van het bewuste hotel, daar ons Iraanse geld hoegenaamd op was, en in Iran gxc3xa9xc3xa9n westerse creditcards worden geaccepteerd besloten we toch maar in de bus te gaan slapen,
3 juli
Vroeg uit de veren, geprobeerd nog enige diesel te tanken (voor 1 cent per liter) wat helaas niet meer lukte, zijn we richting de grensplaats Mirjaveh gereden.
Bij een militaire controlepost kregen we een bewaker voor ong. 30 km mee in de bus, we hadden totaal gxc3xa9xc3xa9n communicatie, daar de man uitsluitend Iraans sprak, bij de volgende controlepost hetzelfde verhaal voor de volgende 30 km naar de grens, dit allemaal voor onze veiligheid, daar deze weg bijzonder gevaarlijk is.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting) (Douane Pakistan)
De laatste bewaker ging met ons mee om ons te helpen onze xe2x80x9ccarned de passagexe2x80x9d (de papieren voor het uitvoeren van onze bus) te regelen waarna hij afscheid van ons nam.
Daarna naar de volgende Iraanse post om onze onze paspoorten te laten stempelen.
Vervolgens via niemandsland naar Pakistan, daar dezelfde formaliteiten afgewerkt, konden we eindelijk na ongeveer totaal 3 uur grensformaliteiten waanzin onze weg in Pakistan vervolgen.
Na ong. 5 km was het al stoppen geblazen voor de eerste kudde wilde kamelen.
Na ong. 100 km moesten we tanken, uiteraard met nog gxc3xa9xc3xa9n Pakistaanse roepie op zak, maar we konden bij de man wel met dollars betalen, we gingen omgerekend van 1 cent naar 55 cent per liter, dus nog enorm goedkoop.
Doorgereden naar de door ons aangeraden plaats Dalbandin voor een plaats bij een customhouse, daar bleek niemand aanwezig, maar de politie was inmiddels al gewaarschuwd en onderweg naar ons, onder hun begeleiding werden we naar het politieburo/gevangenis gebracht, we hebben daar gezellig op de binnenplaats de rest v/d avond gezeten, en hebben gezien hoe de gevangenen gelucht werden in ons bijzijn.
Daarna naar de bus gegaan om te pitten.
4 juli
Na ontbijt vertrokken richting Quetta ( ong. 1 miljoen inwoners) 100 km onder de Afgaanse grens. Onderweg moesten we diverse politiecontroleposten passeren, en steeds weer stoppen om een formulier met gegevens in te vullen.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Bij xc3xa9xc3xa9n v/d posten meldde xc3xa9xc3xa9n v/d agenten dat de linkervoorband lek was, de moed zonk in mijn schoenen, want ga meer eens een wiel verwisselen met een hitte van ruim 40 graden de mensen waren wel zo aardig om mij te helpen. Toen de klus geklaard was kon ik 100 meter landinwaarts bij een waterput een emmer met water omhoog halen en kon ik mij in een soort hokje heerlijk een douche nemen met behulp van een koffiekan die ik steeds moest vullen.
Na een route en een enorme beklimming zonder wegdek met soms gemiddelde van wel 20 km per uur bereikte we de heksenketel Quetta.
Met hulp van 2 brommerrijders bereikten we een luxe 5 sterren hotel, waar we i.v.m vermoeidheid en veiligheid, het parkeerterrein werd bewaakt, ons hebben ingeschreven, gedineerd en heerlijk hebben geslapen.
5 juli
Ontbeten, even gewandeld, terug naar het hotel om te vertrekken naar de volgende plaats, dit werd ons afgeraden, we konden beter de volgende dag vroeg vertrekken.
Vertrokken naar een wat redelijker geprijsd hotel (het vorige was xe2x82xac 192,=) en even verderop was het xe2x82xac 28,= voor xc3xa9xc3xa9n nacht slapen dus deze keuze was snel gemaakt.
6 juli
Om 6.30 uur vertrokken daar we naar de stad Multan moesten zoxe2x80x99n 600 km verder, (we dachten dat wel even te doen), we moesten het opgeven bij de stad Lorelai, daar i.v.m de veiligheid enerzijds, en de zxc3xa9xc3xa9r slechte wegen, veelal laverend om de enorme gaten.
In Lorelai vroegen we om bij het politieburo te mogen staan om te slapen, en het mocht binnen de muren op het terrein.
We zijn xe2x80x99s avonds met 2 mannen onder bewaking in een theehuis wat wezen drinken.
Daarna zijn we gaan slapen.
Er zaten de hele nacht 2 gewapende agenten op een bankje naast de bus.
7 juli

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Vroeg opgestaan om te vertrekken richting Multan, hetgeen helaas niet zo maar ging, we waren op het terrein waar we stonden met onze voorkant weggezakt in de modder, en ja hoor ong. 15 man gingen zich er mee bemoeien, en uiteindelijk werden we door een terreinauto er uitgetrokken, daarmee een uur hebbende verspeeld.
Onder politiebegeleiding zijn we vertrokken, buiten hun district gekomen reden we alleen verder, de eerste 120 km hebben we afgelegd in 7 uur (gemiddeld ong. 17 km per uur), we moesten ons diverse keren uit de blubber zien weg te trekken, en diverse keren moesten we door riviertjes waar de bruggen van waren weggeslagen, de weg bestond voornamelijk uit zand en af en toe grind. inmiddels was de uitlaatbevestiging afgebroken en was de uitlaat weggebogen.
Bij een tussenstop toen ik het water wilde aanvullen stopte er een motor met 2 personen uiteraard in een jurk met tulband, en die vroegen in eerste instantie of ze konden helpen, plotseling trok xc3xa9xc3xa9n van hen een pistool, ik begon om hem te overbluffen enorm te lachen, en sloeg hem op zijn schouder, het werkte perfect, hij begon ook enorm te lachen, kneep in mijn spierballen en liet ons verder gaan.
Bij de volgende controle post kregen we motorbegeleiding van twee gewapende agenten,
tijdens dat gedeelte kwam een tegenligger te dicht naar de bus, en ramde mijn buitenspiegel naar de filistijnen (er is in Pakistan links verkeer) dus zweten geblazen.
Bij weer een post hebben we naar de motor/uitlaat gekeken want het gaf nogal behoorlijk lawaai, en de stalen beschermingsplaat onder de motor had zo enorm veel klappen gekregen van stenen dat deze tegen de motor aanzat en dat resoneerde enorm.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
In de volgende stad met de politie begeleiding naar een xe2x80x9cgaragexe2x80x9d gegaan, uiteraard weer 15 man er omheen, drie man waren zoxe2x80x99n anderhalf uur aan het werk, bodemplaat goed gemaakt, uitlaat met snijbrander stuk afgehaald en spruitstuk vastgezet, schade xe2x82xac 5,= ik schaamde mij, en heb ze maar het dubbele gegeven.
Bij de volgende post gevraagd of we mochten blijven slapen, maar dat mocht absoluut niet,
vervolgens van de ene na de andere politiebegeleiding via een enorm gebergte van licht naar donker gereden over grind en afgebrokkelde rotswanden met enorm vxc3xa9xc3xa9l vrachtwagens, waarvan tijdens een beklimming in de eerste versnelling we moesten stoppen en honderd meter achteruit moesten, want de tegenliggers konden ons daar niet passeren en het was aarde donker inmiddels. Doorgereden tot de plaats Multan waar we bij de politiepost op het binnenterrein mochten slapen, het was inmiddels 2 uur.
8 juli
Om ong. 9 uur vertrokken onder begeleiding soms met sirene door de zxc3xa9xc3xa9r drukke stad richting Lahore, bovenin Pakistan ong. een half uur met de grens van India.
Wederom in die stad een hotel genomen om ons wasgoed te doen, bij te komen en we waren ook aan een goed diner toe, we mochten namelijk allxc3xa9xc3xa9n in Pakistan verblijven in een hotel.
9 juli
Heerlijk ontbeten, onze site zoveel als mogelijk bijgewerkt.
Ongelofelijk, er was afgesproken met onze escorte dat zij ons om 1 uur in de middag bij ons hotel zouden afhalen om ons vervolgens te begeleiden naar de grens met India, maar zij stonden om 12.15 bij ons hotel, na vlug wat laatste dingen geregeld te hebben vertrokken wij met escorte door het zxc3xa9xc3xa9r drukke verkeer richting grens waar wij een half uur later arriveerden.
Tot onze grote verbazing was het een zeer moderne grenspost, een soort vliegveld in het klein,
alles met computers en airco, aan de Pakistaanse kant, aan de Indiase kant was het nog zxc3xa9xc3xa9r antiek, zeer veel drukte, heel veel geschreeuw, en bloedheet meer als 40 graden, gxc3xa9xc3xa9n airco maar alleen ventilatoren.
Binnen ong. 2xc2xbd uur waren we door alle formaliteiten heen, en stonden we in India
Wij parkeerden de bus op een groot parkeerterrein direct na de grens.

(Klik op de foto voor vergroting)
Daar er elke dag een vlaggenceremonie plaats vindt tussen Pakistan en India, de grens wordt dan gesloten voor de nacht.
De grens met Pakistan en India is ong. 2950 km lang, maar waar wij waren is de enige overgang over land.
Het bleek een groot spektakel te zijn met duizenden bezoekers.
Wij ontmoetten daar een jongen uit Italixc3xab, die na de ceremonie met ons mee reed naar de stad
Amritsar, daar aangekomen hebben we de bus geparkeerd en zijn we met zxe2x80x99n driexc3xabn wezen eten, en naar de gouden tempel gelopen, waar hij in de open lucht bleef slapen, en wij zijn naar de bus teruggegaan om te slapen.
10 juli
Na het ontbijt via een enorme heksenketel van mensen en dieren zijn we wederom naar de gouden tempel gegaan, moesten daar onze schoenen inleveren, om vervolgens het enorme complex blootsvoets en met een hoofddoek om, ja ja Kees ook.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Dus vervolgens door voetenbaden het complex op, de totale bestrating is van marmer, enorm veel Sikhs (mannen met een tulband van ong. 5 meter lang en 1xc2xbd meter breed die vanaf hun geboorte hun haar nog nooit hebben geknipt). Het totaal was zxc3xa9xc3xa9r indrukwekkend, en zullen we ons leven niet meer vergeten.
Hierna een paar uur door de stad gewandeld daarna hebben we ons met een riksja een soort fietstaxi naar een supermarkt laten brengen om onze voorraad weer even aan te vullen, vervolgens een restaurant ingegaan, gegeten wat gewandeld en terug naar de bus.
11 juli
Eerst naar een bank gegaan om geld om te wisselen, na een kwartier voor joker in de bank te hebben gewacht, werd ons vertelt dat de verantwoordelijke man die dag niet zou komen, opzoek naar een andere bank, gevonden, tussen twee hekken met kettingen door, daarna gefouilleerd om vervolgens het geld te wisselen.
Vervolgens gingen we naar de bus terug om te vertrekken richting New Delhi de hoofdstad van India, ong. 300 km. Onderweg kregen we een enorme stortbui tijdens de regen zagen wij een Mc Donalds, daar zijn wij naar binnen gevlucht om te lunchen.
Iemand vertelde daar dat het regenseizoen was begonnen, en niet zoals wij dachten continu regen, maar gewoon zoals bij ons af en toe een fatsoenlijke bui soms met onweer.
Jannie had van de gelegenheid gebruik gemaakt om de ergste modder van de bus te verwijderen, iedereen wees ons namelijk er op dat hij zo smerig was, hij zag er namelijk uit als een ralley wagen, alleen de ramen waren nog schoon.
Toen het donker werd plekkie gevonden op een parkeerplaats.
12 juli
Onze weg vervolgt richting New Delhi, waar we in de loop van de middag arriveerde.
Bij een tempel vroegen wij de weg naar de Nederlandse ambassade, er kwam een man naar ons toe in jurk en tulband en grote baard, die sprak vloeiend engels, en op de vraag van hem waar wij vandaan kwamen, antwoordde wij uit Nederland, waarop hij vroeg uit Friesland?, wij stonden uiteraard met onze oren te klapperen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Hij tekende ons voor hoe we moesten rijden, dus een enorme tekening, want in New Delhi wonen zoxe2x80x99n 20 miljoen mensen, dus enorm groot. Wij op weg, na een kwartier bij een stoplicht schrok in me rot, bij mijn open raam dook plotseling de man met de jurk weer op, hij reed achter ons in een mooie auto en zou voor ons gaan rijden om ons te piloteren.
De ambassade lag naast de Franse en Amerikaanse ambassade, daar gevraagd aan de bewakers of we op het parkeerterrein van de ambassade mochten overnachten, wat ze geen bezwaar vonden, wij gaan lopen om een restaurant te zoeken, worden we aangesproken door de chauffeur van een xe2x80x9cauto tuk tukxe2x80x9d, die zou ons naar een goed restaurant brengen, hij was daar genegen te wachten tot wij klaar waren met eten, om ons vervolgens nog naar een soort bazaar te brengen, hierna bracht hij ons terug naar de bus, en dat alles voor ong. xe2x82xac 1,50.
We hadden met de man afgesproken dat hij ons de volgende ochtend om ong. 10.30 uur op zou pikken om ons de stad te laten bezichtigen.
13 juli
In afwachting van onze chauffeur met auto tuk tuk, even onze reisverslagen bijgewerkt en de fotoxe2x80x99s opgeslagen in de laptop. De chauffeur was mooi op tijd om ons New Delhi te laten bezichtigen, hij bracht ons naar div. bezienswaardigheden, o.a. het paleis van de president van India, het parlementsgebouw en het museum van xe2x80x9cGandixe2x80x9d, onderweg kreeg onze tuk tuk een lekke band, dus die moest worden gerepareerd, na dit hebben we geluncht en diverse winkels bezocht, om ongeveer 5 uur heeft hij ons weer afgezet bij onze bus.
Deze keer maar weer eens zelf gekookt in de bus. Toen het donker werd kwam xc3xa9xc3xa9n van de medewerkers van de Nederlandse ambassade even bij de bus een praatje maken, en nodigde ons toen uit om bij hem thuis even wat te drinken.
Daar zijn vrouw werkzaam was bij de Canadese ambassade woonden ze samen met hun 3 dochters in een appartementencomplex van deze ambassade. Na de avond gezellig met hun te hebben doorgebracht terug naar de bus gegaan.
14 juli
Om 10 uur vertrokken, om een bank te zoeken om geld te wisselen daarna een enorm gevecht gehad om New Delhi uit te komen in het zxc3xa9xc3xa9r hektische verkeer, denk er om het is links verkeer, dus mijn stuur zit nu aan de verkeerde kant, en regels zijn er absoluut niet.
Op naar de stad Agra, de vroegere hoofdstad van India, ong. 200 km verder naar het zuid-oosten, het werd gelukkig steeds kouder, aangekomen in Agra was de temperatuur naar 24 graden gezakt, dus eindelijk wat aangenamer, onderweg hadden we diverse regenbuien.
In het gekkenhuis van het verkeer is het stuur van een tuk tuk achter in het rechterachterlicht gedoken, resultaat glas (plastic) van achterlicht te barsten.
In Agra een hotelletje genomen, want daar konden we weer gemakkelijk onze was doen douchen en in het restaurant van het hotel eten, (2 persoons kamer voor maar xe2x82xac 17,50).
Ze hadden helaas geen internetverbinding, dus we konden nog even onze site niet bijwerken.
15 juli
Tijdens het ontbijt in het hotel besloten we nog een dag extra bij te boeken.
Toen we om ong. 10 uur het hotel verlieten werden we opgewacht door een chauffeur met een xe2x80x9cmotor tuk tukxe2x80x9d, die we voor de hele dag hebben afgehuurd om ons alle bezienswaardigheden van de hele stad te laten zien, de stad Agra is namelijk zo groot (ong. 3 miljoen inwoners), en de dingen die we wilden bekijken liggen zo verspreid, dat het voor ons veel gemakkelijker was om een gids/chauffeur te hebben. De afstand van ons hotel naar de xe2x80x9cTaj Mahalxe2x80x9d was ong 11 km. Eerst hebben we een bezoek gebracht aan Sikandra, xc3xa9xc3xa9n of ander paleis van een paar honderd jaar oud, elke keer als wij iets gingen bezichtigen bleef onze chauffeur netjes buiten op ons wachten. Overal waar we wat gingen bezichtigen word je belaagd door jongens die je van allerlei prularia willen aansmeren, en het is soms zxc3xa9xc3xa9r moeilijk om ze van je af te houden, en aan bedelaars natuurlijk ook geen gebrek.
Vervolgens gingen we de xe2x80x9ckleine Taj Mahal bekijken, om daarna naar de andere kant van de rivier te gaan, daar troffen we een jongen van een jaar of dertien die goed engels sprak, en hij heeft ons het xc3xa9xc3xa9n en ander vertelt over een plaats waar de lijken in de brand werden gestoken om vervolgens de resten in de rivier te dumpen, waar uiteraard veel in werd gezwommen.
Toen zijn we vertrokken naar het xe2x80x9cFort Agraxe2x80x9dtotaal opgetrokken uit rode stenen en ook een paar honderd jaar oud, het gehele complex was zo groot, dat je er in kon verdwalen.
We zijn daarna naar een bedrijfje gegaan, waar ze lieten zien hoe het marmer met edelsteen werd ingelegd, het hele proces was absoluut handmatig, op dezelfde manier als enkele honderden jaren terug al het marmer waar de Taj Mahal xc3xb3xc3xb3k werd ingelegd.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Na nog wat gewinkeld te hebben zijn we naar het hoofddoel de xe2x80x9cTaj Mahalxe2x80x9dgegaan het is xc3xa9xc3xa9n van de zeven wereldwonderen, alles van het totale complex is uit marmer opgetrokken, het geheel is in omstreeks 1650 gebouwd, er hebben ong. 22000 mensen gedurende 20 jaar aan gewerkt, het was zxc3xa9xc3xa9r indrukwekkend en groots, iets wat ons de rest van ons leven absoluut bij zal blijven. Onze chauffeur stond netjes buiten het complex op ons te wachten om ons vervolgens naar een heel goed restaurant te brengen, waar we een koppel uit Den Bosch tegen
kwamen, waar we ong. 1xc2xbd uur mee hebben gegeten en gekletst.
Waarna we netjes bij ons hotel werden gebracht.
16 juli
Het lag in de bedoeling om vandaag naar de stad Varanasie te gaan ong. 650 km verder op onze route. Dus vroeg opgestaan, even bij het treinstation gekeken dat vlak achter ons hotel stond, want in onze kamer leek het net of de treinen over onze gang reden, vervolgens naar de bank euroxe2x80x99s voor roepies gewisseld, en op pad.
Door af en toe erg slechte wegomstandigheden en zeer onduidelijke voor ons niet te lezen Hindi bewegwijzering hebben wij deze dag niet onze doelstelling kunnen bereiken.
We zijn gestopt bij een heleboel vrachtwagens om te slapen in de stad Allahabad.
17 juli
We werden bruusk door de politie om kwart voor zes gewekt, er werd gezegd dat we over 10 minuten weg moesten zijn daar we op een verboden plaats bleken te staan.
Door opwaaiend stof van passerende autoxe2x80x99s zat de bus onder een deken van stof, je kon ook niet meer door de ruiten kijken, en doordat we xe2x80x99s nachts onze ventilator aan hebben i.v.m. de temperatuur, zat binnen xc3xb3xc3xb3k alles onder de stof, zelfs in de kopjes en glazen.
Gelukkig begon het redelijk snel te regenen, en dat hield een behoorlijke tijd aan, dus de bus zag er aan de buitenkant weer redelijk schoon uit.
Naar Varanasie was het nog 120 km dus daar zijn we redelijk vroeg aangekomen.
Een mooie plaats gevonden om de bus te parkeren, en van daaruit een xe2x80x9cauto tuk tukxe2x80x9dgenomen,
die ons naar de oude binnenstad heeft gebracht, waar we zelf verder zijn gelopen naar de rivier de xe2x80x9cGangesxe2x80x9d, daar hebben we een man ontmoet die zo een beetje de organisator was van de lijkverbrandingen, hij heeft ons meegenomen naar de kademuur, zo konden we vanaf de bovenkant op een paar meterafstand het hele ritueel van de lijkverbrandingen bekijken, er mochten gxc3xa9xc3xa9n fotoxe2x80x99s worden genomen i.v.m. de aanwezige familie, maar even met de man gepraat, hem wat roepies gegeven en het was voor elkaar, dus toch een paar mooie plaatjes geschoten, de wind stond de verkeerde kant uit, dus wij kregen alle stank en rook in ons gezicht, en het was bijna niet te houden wat de hitte betreft. De man vertelde ons dat er tussen de 60 en maximaal 150 verbrandingen per dag plaats vonden, en op een paar meter afstand zagen wij het hele ritueel, de oudste zoon liep 5 maal om de brandstapel heen, strooide geurpoeder over het lijk, stak de brandstapel aan, ging vervolgens de rivier in waar alle resten xc3xb3xc3xb3k in worden gegooid, nam vervolgens 5 slokken van het heilige water en ging er weer uit.
Daar de schedel het laatst verbrandt moet de oudste zoon deze stukslaan, want volgens de Hindoe religie stijgt de geest dan sneller naar het hiernamaals.
Het totale ritueel heeft een enorme indruk op ons gemaakt, dit zijn namelijk dingen in je leven die je soms op televisie ziet, of over leest, maar nooit met je eigen ogen ziet.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Daarna zijn we met de man via diverse steegjes en straatjes naar een weverij gegaan, we konden in een kelder kijken waar twee mannen zijden kleden met patronen zaten te weven aan weef apparatuur van meer dan 100 jaar oud, het was zeer interessant.
Vervolgens zouden we weer terug naar onze chauffeur van de tuk tuk, die al die tijd op ons heeft gewacht, we waren in een drukke winkelstraat, toen Jannie stop tegen de chauffeur riep, en echt ongelofelijk midden op straat lag een lijk op een baar, met de familie er omheen, er werd muziek gemaakt, en er werden diverse rituelen uitgevoerd, let wel in een drukke winkelstraat, uiteraard een foto van gemaakt. Daarna zijn we gaan winkeltjes kijken in de oude binnenstad, straatjes van wel 2xc2xbd meter breed waar het soms enorm stinkt naar allerlei eten wat de mensen hier op straat klaarmaken, in diezelfde straatjes liggen of lopen koeien vrij rond, ook geiten en kippen.
Daarna naar een restaurant voor het avondeten, toen door onze chauffeur teruggebracht naar de bus.
18 juli
Vandaag op naar Gorukhpur ong. 200 km noord oostwaarts richting de grens met Nepal.
Door een auto tuk tuk Varanasie uitgepiloteerd, zeer smalle straatjes met koeien op de weg en een helse verkeersdrukte iedereen die elkaar inhaalt gaat als een waanzinnige toeteren, dus wij met onze nieuwe toeter deden daar maar aan mee, na een half uur waren we de stad uit.
In India is bijna gxc3xa9xc3xa9n snelweg we reden op een soort route nationaal door allerlei dorpjes en stadjes op zxc3xa9xc3xa9r slechte wegen die soms helemaal waren verdwenen, onderweg niet ver van Varanasie kwamen wij een jeep tegen met een lijk boven op de imperial, compleet in lijkwade.
Over de ong. 200 km hebben we 7 uur gedaan, dus een gemiddelde van ong. 28 km per uur.
De weg die we moesten rijden volgens de borden bleek onmogelijk te berijden, dit i.v.m. overstroming, dus moesten we een alternatieve route nemen, maar die bleek op sommige plaatsen ook onder water te staan. Door het geheel kwamen we bij donker aan in de plaats Gorukhpur, waar we bij een tankstation onze slaapplaats vonden.
19 juli
Opgestaan, gegil van Jannie, zat er een muis in onze bus, binnen xc3xa9xc3xa9n minuut gevangen en de bus uitgezet door Kees.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Je moet soms een beetje geluk hebben, toen we wilden vertrekken bleek de startaccu leeg te zijn, na 3 verwoede pogingen van een man of 10 om de bus aan te duwen, lukte het uiteindelijk, tijdens het wegrijden zou ik toeteren, toen deed de toeter niets, en zonder toeter is het levensgevaarlijk in India, dit was na een paar minuten ook gefikst.
Wij richting de grens van Nepal, onderweg gingen we over een brug van een rivier, en zijn we gestopt, want we zagen wederom een lijkverbranding, deze keer van een persoon met een minder draagkrachtige familie. Na deze pauze weer doorgereden, door de slechte omstandigheden was ons daggemiddelde bijzonder laag.
Op een bepaald moment weer eens een slagboom om te betalen, daar de mannen gxc3xa9xc3xa9n van alle engels spraken, en zij een achterlijk hoog bedrag wilde hebben, zij hadden het over wegenbelasting, wat we al een paar keer betaald hadden, Jannie bij het loket zij wilde hooguit een deeltje betalen, veel geschreeuw, de man werd kwaad, Jannie ook, hij schoof het geld terug, hij wilde het volle bedrag, Kees het geld teruggepakt en weggereden zonder te betalen.
Tegen donker bij een wegenbouwmaatschappij waar het terrein werd bewaakt door militairen gevraagd of wij op hun terrein mochten slapen, dat werd toegestaan, dus na een gezellig onderonsje met thee op het kantoor zijn we gaan slapen.
20 juli
Na eerst even onze site op hun computer te hebben laten zien, en onze mail even te hebben bekeken zijn we na afscheid te hebben genomen vertrokken richting de grens met Nepal, waar we in de loop van de middag arriveerden.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
De grensovergang bestaat uit een enorme brug over een rivier, waar honderden vrachtwagens kris kras door elkaar stonden te wachten, daar tussendoor laverend brommers en motoren, karren met paarden en ezels, en fiets riksjaxe2x80x99s en auto tuk tuks, wij hoorde van een vrachtwagenchauffeur dat het voordat je de andere kant had bereikt wel een zes uur zou kunnen duren, wij na veel laveerwerk toch binnen een uur aan de andere kant gekomen,
na alle grensformaliteiten geregeld denkend te hebben, kregen we geen visum voor Nepal, ze waren bij het verlaten van India n.l. stempels vergeten dus wij lopend terug over de brug, na veel gedoe, en smeergeld van ong. xe2x82xac 8,= te hebben moeten betalen omdat de mannen langer gebleven waren, daarna in het pikkedonker weer over die vervloekte brug met alle voertuigen die nog steeds vaststonden door de modder en het regende pijpenstelen, het visum geregeld zonder stroom bij kaarslicht, ook zij wilden extra centjes zien, maar de maat was vol, het geheel heeft 4 uur geduurd, wij terug naar de bus in niemandsland om te slapen.
21 juli
Eerst nog even een foto naar de Nepalese douane gebracht en daarna vertrokken zonder ook maar door iemand gecontroleerd te worden. Het eerste gedeelte was het wegdek nog slecht maar al vlug werd het beter, in de eerste plaats verwonderde het ons zelfs dat er een trottoir was. Na ongeveer 60 km veranderde het vlakke land in berglandschap, wat voor ons een verademing was, want het werd ook rustiger op de weg en het landschap werd erg mooi, tot nu toe het mooiste wat we hebben gezien.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
We zagen de trossen bananen aan de bomen hangen,welke we vanuit de bus konden plukken.We besloten onderweg om langs de weg in de bergen te blijven slapen omdat het er zo heerlijk rustig was, om morgen het laatste gedeelte naar Kathmandu af te leggen.
22 juli
Na heerlijk ontbijt boven de wolken moesten we nog ongeveer 70 km naar Kathmandu over slingerbergweggetjes duurt dat natuurlijk enorm lang, maar verkeer was er amper tezien, en de natuur en omgeving was schitterend mooi. Om een uur of twee kwamen we in Kathmandu aan, daar was het weer hetzelfde verkeersbeeld als in heel Azie, we hebben er een mooi hotel gevonden waar onze auto op een bewaakt terrein staat, en nu kunnen we de was weer regelen en zoals jullie zien de site weer updaten.
23 juli
Tijdens het ontbijt vroeg een van de personeelsleden wat de plannen voor de dag waren, hij was om ongeveer 14.00 uur vrij en wilde ons dan wel zijn huis en het uitzicht over Kathmandu en omgeving vanaf een berg laten zien. Om ongeveer 14,45 uur stapten hij en zijn collega bij ons in de bus op weg naar de plaats Nagarkot, onderweg stapte de collega uit om naar huis te gaan, voor een vrije dag. Wij vervolgden onze weg om thee te drinken bij de man. Hij woonde in het huis met vader, moeder, 4 broers, schoonzuster en kind en zijn vrouw met 2 kinderen in het huis.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
De thee kregen we in een deel met lemen vloer, geblakerd plafond , dat was de keuken , van ongeveer 2,5 bij 2,5 meter. Naast het huis zaten twee vrouwen een soort drank te stoken om te verkopen om voor een deel bij te dragen aan de inkomsten van het gezin. Na de thee en snoepjes van ons voor de kinderen van het dorp vetrokken we naar een uitzichtpunt. Hier zat al een meisje, dat na aanspreken in het engels Nederlandse bleek te zijn, zij heette Nicole en kwam uit de buurt van Nijmegen, op dit moment deed zij vrijwilligerswerk in een kinderdagopvang voor erg arme gezinnen zodat de ouders konden werken.De berg was in wolken gehuld maar na enige tijd kwam er toch nog wat licht tussendoor, waardoor we nog iets van de omgeving hebben gezien. Hierna zijn we naar Hotel Mandapgiri in de plaats Nagarkot gegaan, vanaf dat punt zagen we sneeuw bij de toppen in de verte.
24 juli
Vroeg, 5.50 uur wakker in de hoop de zon te zien opkomen. Helaas bij het naar buiten kijken alleen wolken en regen. We zouden een wandeling naar een andere bergtop maken, maar deze ging door het slechte weer ook niet door, dus terug naar Kathmandu, maar er waren op diverse plaatsen blokkades i.v.m stakingen van studenten over vervoerskosten. Nepal heeft al enige tijd problemen met brandstof leveringen. Daar het waarschijnlijk moeilijk wordt om diesel in Nepal te tanken werden de omleidingen lastig, het lukte uiteindelijk met de hulp van de man het hotel weer te bereiken, waarna hij weer naar huis ging. Bij het hotel Mountain weer ingeboekt en gevraagd naar de afstand naar de dichtstbijzijnde en veilige grensovergang.
Verwezen naar een boekhandel voor een goede wegenkaart. Hier goede uitleg gekregen het zijn ongeveer 250 km. Met onze jerrycan met reserve diesel hopen we de grens te bereiken. Hierna nog even in de stad rond gelopen en het paleis bekeken, gegeten geprobeerd onze site bij te werken en een paar mailtjes te versturen, het geen niet lukte dus op laptop bijgewerkt.
25 juli
Vroeg opgestaan uitboeken in hotel en wegwezen richting grens. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan, er bleken nog steeds blokkades te zijn, waardoor wij van de ene naar de andere kant van de stad werden gestuurd, maar als wij de goede uitgang niet hebben zijn we de pineut, want de stad is omgeven door zeer hoge bergen, en je kan dan niet zomaar even terug rijden, na ongeveer een uur etteren in het verkeer hadden we eindelijk de juiste weg, een zeer mooie en goede weg door de bergen langs een mooie rivier.
Onderweg reden we door een bos, en hebben nog even fotoxe2x80x99s gemaakt van een troep apen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Bij een tankstation in een dorpje hadden we geluk, we zagen dat er doeken over de pompen zaten, dat betekent natuurlijk weer geen diesel, maar bij navraag bij xc3xa9xc3xa9n v/d buren vertelde deze dat er wel diesel moest zijn, Kees naar binnen in het huis waar de eigenaar lag te slapen, de man wakker gemaakt, hij wilde in eerste instantie voor maar 20 dollar geven, maar na wat smeken gaf hij mij 50 liter, zodat we de grens konden bereiken en dat ik niet mijn reserve jerrycan hoefde aan te spreken
In een mooi bos bij een rivier ong. 50 km voor de grens met India zijn we gestopt op een mooi plekje om de nacht door te brengen, dit deden we met opzet, want als we bij de grens arriveren, en het is na 6 uur dan is de boel gesloten, en dan moeten we daar de nacht door brengen, en onze ervaring is dat het zxc3xa9xc3xa9r onrustig en niet prettig is, want dan gaan er drommen mensen om de bus heen staan om te zien hoe alles er uitziet.
Toen Jannie zou beginnen met koken kwamen er 5 jongemannen naar de bus en vertelden ons dat het een zxc3xa9xc3xa9r gevaarlijke plaats was om de nacht door te brengen.
Dus wij binnen 5 minuten de bus rijklaar gemaakt met behulp van de jongens, want we moesten een hoogteverschil van gladde grote keien overbruggen, de bus begon te slippen zij duwen en zo kwamen we uit het bos.
doorgereden richting de grens met India, onderweg tussen een boel vrachtwagens geparkeerd en gaan slapen.
26 juli
Ontbeten met de nodige belangstelling van de chauffeurs, waarna xc3xa9xc3xa9n van de bijrijders ons op een troep apen attendeerde, wat fotoxe2x80x99s gemaakt, en op naar de grens met India waar ong. 8 uur arriveerde. Na 2 uur alle formaliteiten te hebben afgehandeld, India binnen om te ontdekken dat de grenswachten niet zo aardig zijn, soms sloegen ze met stokken op zakken met rijst of op fietsen of de jongens die probeerden wat extra te verdienen door de rijst te smokkelen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Onderweg kwamen we een kruipende hindoe tegen met plankjes onder zijn handen gebonden op weg naar Nepal enkele honderden kilometers verder, en wij geloven natuurlijk niet dat de baas boven hem ooit heeft gezegd dat hij dat kruipend moest doen, maar ja misschien heeft hij het wel verkeerd begrepen, ook kwamen we weer veel troepen apen tegen.
We hebben de terugweg een andere weg genomen omdat we dachten dat het wegdek misschien beter was, maar het was over het algemeen weer hommeles.
Ons navigatiesysteem was goed te gebruiken, omdat we een wegenkaart van de hele wereld er in hadden gestopt met de belangrijkste wegen.
Mooie plek om te slapen gevonden bij een groot tankstation.
27 juli
Na opstaan richting New Delhi, waar we moeten zijn voor ons visum voor Iran te verkrijgen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Onderweg kwamen we een groep hindoexe2x80x99s tegen ongeveer een stuk of dertig allen in oranje kledij, met een geluidswagen met beelden erop en vrolijke muziek, en we werden uitgenodigd om even wat mee te dansen, dat hebben we onder grote belangstelling van het uitgelopen dorp gedaan. Omdat het zondag was, zag je vaak waar water was kinderen zwemmen.
Tevens zagen we voor het eerst een trein waar de mensen zelfs op het dak zaten.
In de plaats Bareilly bij een tankstation mooie plek gevonden om te slapen.
28 juli
Toen we weg wilde rijden startte de bus totaal niet, de accu bleek wxc3xa9xc3xa9r leeg na door een paar man te zijn aangeduwd konden we weer verder.
We hadden het plan opgevat om het elektrasysteem in New Delhi te laten repareren.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Onderweg bij een school in de oplucht gestopt, om een foto te maken, werden we door het school bestuur uitgenodigd om er even bij te komen zitten, maar na 5 minuten stond Jannie natuurlijk voor de klas engelse les te geven wat de onderwijzers en de kinderen erg leuk vonden.
Daarna moesten we door een stadje waar de straten waar we doorheen moesten zo breed waren met natuurlijk honderden mensen dat we er nauwelijks doorheen pasten, en ja hoor een vrachtwagen als tegenligger, na veel gexc3xabtter konden we uiteindelijk doorrijden, door de wegomlegging door het stadje en de nodige kilometers voor joker te hebben gereden waren we weer eens aardig op ons schema achteruit.
Tegen de avondspits bereikten we New Delhi, waar we meteen maar besloten een hotel te nemen, tijdens ons zoeken naar een hotel werden we aangesproken door een auto tuk tuk chauffeur, die ons naar een zxc3xa9xc3xa9r goed hotel bracht, meteen met de man afgesproken dat hij ons de volgende dag na het ontbijt zou oppikken bij het hotel.
29 juli
Met de chauffeur naar een bank gereden om geld te wisselen, vervolgens naar de Iraanse ambassade voor ons visum voor Iran, papieren ingevuld de fotoxe2x80x99s erbij, de rekening gekregen om bij een bank te storten (ze wilden n.l. gxc3xa9xc3xa9n kontant geld), met het stortingsbewijs weer terug, om daar te horen dat we bij de Nederlandse ambassade een brief van goedkering moesten halen, wij naar de Nederlandse ambassade daar zijn wij in eerste instantie geholpen door een engels sprekende Indische dame, door haar werden we verzocht om 3 uur terug te komen om te horen of de brief gehaald kon worden.
Aan ons verzoek om een persoon te spreken die Nederlands sprak werd gehoor gegeven, na ong. 5 minuten kwam er een Nederlander, die ons vertelde dat het op dit moment in buurland Pakistan zeer onrustig en gevaarlijk kan zijn waardoor op dit moment de Nederlandse ambassade aldaar gesloten is, waardoor zij de brief konden maken die anders in Pakistan gehaald had moeten worden omdat dat weer het buurland is van Iran.
Hier moesten we de rekening in Indiase roepies betalen, en we kwamen net iets te kort dus maar weer naar de bank, brief betaald en meegenomen, toen weer terug naar de Iraanse ambassade, waar we te horen kregen dat het drie dagen zou duren, tot vrijdag 11 uur.
30 juli
De bus getracht te starten, wat niet ging, dus weer aan laten duwen om naar een garage te gaan, accuwater bij gevuld, gestart op een andere accu, en de monteur vertelde ons dat als we terug waren bij ons hotel, want dat lag kilometers van de garage, dat de accu dan wel opgeladen zou zijn. terug bij het hotel bleek dit niet het geval, met de tuk tuk terug naar de garage om een nieuwe accu op te halen, de monteur ging ook meteen mee, die heeft de boel ter plaatse gemonteerd, en alles is nu weer in orde.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Daarna xc3xa9xc3xa9n van onze reserve wielen die nog steeds lek was laten controleren, bij een garage bleek het ventiel kapot te zijn, ook dit weer gerepareerd, om het wiel vervolgens op zijn plaats onder de bus te plaatsen.
Daarna ons opgeknapt, het is hier in New Delhi evengoed 37 graden, dus dat was wel nodig, vervolgens met de tuk tuk wat bezienswaardigheden in de stad bekeken, en gegeten, daarna terug naar het hotel om de verslagen bij te werken.
31 juli

(klik op de foto voor vergroting)
Volgens afspraak door onze tuk tuk chauffeur na het ontbijt opgehaald om diverse bezienswaardigheden van New Delhi te bezichtigen. Vol goede moed vertrokken, doch na ong. een half uur begon het te regenen, bij de plaats waar Gandi verbrand was hield het op met zachtjes te regenen, dus terug naar onze chauffeur, op naar het volgende item, hier nog even in de tuk tuk blijven zitten in afwachting van verbetering van het weer, toen barste in xc3xa9xc3xa9n keer een enorm onweer los, nog nooit van ons leven zoiets gezien, binnen enkele minuten stonden de straten zo onder het water, dat het leek of het rivieren waren, kleine kinderen begonnen er in te zwemmen, het geheel was na ong. een half uur over en de zon scheen weer.
Nog een tempel bekeken, daarna terug naar het hotel, voor droge kleding en we hadden een afspraak met 2 journalisten met 2 fotograven van verschillende kranten, die graag ons reisverhaal wilden publiceren. Het werden 2 hele gezellige gesprekken waar het management van het Shervani hotel bij aanwezig waren, van het management kregen we het avond dinner gratis aangeboden.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
1 augustus
Eerst de site afgewerkt, vervolgens een paar mailtjes verstuurd, ontbeten het hotel betaald en onze bagage opgeruimd om vol hoop naar de Iraanse ambassade te gaan. Hier zouden onze paspoorten met visa klaar liggen na 11 uur, dus niet. Bij aankomst waren er al een paar mensen aanwezig die wij er dinsdags ook hadden gezien en die er al ong. 2 uur zaten te wachten. Het was al half een geweest toen tot onze verbazing onze paspoorten als eerste kwamen, de ambassade zou om xc3xa9xc3xa9n uur sluiten.
Terug naar het hotel waar de bus stond om afscheid te nemen, om de hoek te tanken en wegwezen richting de grens met Pakistan, 450 km naar het westen.
Onderweg zagen we weer een Mc. Donalds het bleek een ander als op de heenweg, hier lekker gegeten toen we werden aangesproken door een paar jonge dames die er een verjaardag van xc3xa9xc3xa9n vierden. Na een gezellig gesprek de bus laten zien waarna zij naar huis gingen en wij op het parkeerterrein bleven om te gaan slapen.
2 augustus

(Klik op de foto voor vergroting)
Naar de grens gereden waar we om 12,10 uur aankwamen, om de papieren oorlog weer aan te gaan, waar we om 14.25 uur klaar mee waren en Pakistan in konden.
De eerste 25 km waren de wegen nog slecht, mede een reden waarom we een andere terugroute hadden uitgezocht in de hoop op een betere weg.
Gelukkig kwam onze hoop uit want we kwamen op een tolweg terecht die zeer goed en mooi was, voor het eerst na ons verblijf in Nepal, dus een enorme verademing.
In de plaats Faizalabad, de weg gevraagd, waarna iemand op de fiets voor ons uitreed om ons de weg te wijzen, hij heeft ongeveer een half uur voor ons uitgefietst.
Na het verlaten van de stad een tankstation gezocht om te slapen, hier werden we aangesproken door een agent, even later kwamen er nog een paar collegaxe2x80x99s bij waarna zij ons uitnodigden voor een drankje.
De politie auto ging voor ons uitrijden naar een volgend tankstation ongeveer 6 km verder waar wel een winkeltje in was, daar werden we getrakteerd op ijs en een drankje.
Zij gingen na een tijdje verder met hun werk en wij bleven bij het bewaakte station staan om te overnachten.
3 augustus
Vertrokken vanaf Faizalabad naar Quetta. Onderweg veranderde het landschap ineens in een
woestijn met mooie zandduinen, waar ook af en toe een waterpomp stond waar we onze haren even hebben gewassen.

(Klik op de foto voor vergroting)
Na enige pogingen om eieren te kopen die mislukten, kwamen er een paar politie agenten vragen wat het probleem was, waarna zij voor ons uit reden naar een winkel waar ze wel eieren verkochten en brood.
Bij de rivier de Indus wilden we de broodjes met gebakken eieren opeten, tijdens deze lunch kwamen een paar agenten van de post aan de andere kant van de straat ook even bij ons kijken en dronken een kopje thee mee.
Na ons vertrek ontdekten we dat onze Garmin, een navigatie systeem, het niet meer deed, waarschijnlijk door stroomgebrek, mede hierdoor maakten we een fout door op een kruising de verkeerde afslag te nemen.Toch doorgereden, bij een tankstation getankt en gevraagd te mogen blijven slapen.
4 augustus
De 3e verjaardag van Jens onze kleinzoon, hij is vandaag 3 geworden, de hele dag diverse pogingen gedaan om te bellen, maar kunnen absoluut in dit gedeelte geen verbinding krijgen.
Volgens diverse autoriteiten waren we per ongeluk in het gevaarlijkste gedeelte van Pakistan beland, gisteravond hebben we politie escorte voor vandaag gevraagd, die zouden om half negen op onze slaapplaats arriveren, dus kwamen uiteraard om halftien.
Vertrokken westwaarts richting Quetta, ong. 500 km verder. na ong.25 km arriveerden we bij
de plaats D.G.Khan, waar we een speciaal toegangsbewijs voor nodig hadden om daar door te reizen, wat we uiteraard niet wisten, maar dat werd ter plaatse geregeld. Kostte dus behoorlijk wat tijd, diverse aflossingen van de gewapende escorte, tot de bergen, daar werden we losgelaten, het volgende oponthoud diende zich aan, door wegwerkzaamheden vonden er diversen explosies in de bergen plaats, rotsblokken in stukken, die weer weggehaald moesten worden, dus weer een uur achteruit.
Door de eerdere fout die we een dag tevoren hadden gemaakt, kwamen we nu weer uit op het meest erge traject wat je kunt bedenken.

(Klik op de foto voor vergroting)
We hoopten toen dit nooit meer in ons leven mee te moeten maken, het werd nog slechter als de heenweg, want het begon te regenen, we moeste door blubber en het water kwam soms tot de spiegels, op een bepaald moment hebben wij onze sleepkabel uitgetest door een busje met ongeveer 9 personen uit de blubber te scheuren, ik had met de man in gebarentaal afgesproken dat we bij elkaar zouden blijven, (90% van de autoxe2x80x99s was een vrachtwagen), doch we stonden bij een volgend obstakel, en weg was de man, zo zie je maar weer als mannen jurken e.d. gaan dragen zijn ze absoluut niet meer betrouwbaar. Even later zat ik zelf vast ik dreigde in de blubber van het talud te zakken, sleepkabel aan een vrachtwagen, en die heeft ons er uit getrokken, 100 meter verderop was een vrachtwagen weggezakt in de blubber, zodat niemand er meer doorkon, het was inmiddels
18.00 uur, wij besloten te gaan koken, en hadden ons er bij neergelegd op deze plek te blijven slapen, we lagen om 10 uur in onze koffer, toen er plots op de bus werd gebonkt, dat we weer verder konden, dus binnen 3 minuten in het aarde donker toch maar gaan rijden om de andere wagens niet te stremmen, doch na ong. 10 minuten rijden met 15 km. per uur was het weer raak, dus toen definitief pitten.
5 augustus
Na ons ontbijt de situatie bekeken, om te zien of de vrachtwagens in de verte al vlot waren getrokken, doch dat duurde nog ong. een uur. Wij 500 meter teruggereden, door een soort blubber middenstuk, om vervolgens door een paar enorme diepe gaten met water te gaan, en bij de laatste ging het goed mis, het was zo diep dat het water op de hoogte van het voorruit kwam, de motor sloeg af in het water en was niet meer te starten, een grote rij vrachtwagens voor en achter ons stond te wachten en uiteraard te toeteren, met behulp van een soort bulldozer van de wegwerkers werden wij weggetrokken met onze eigen sleepkabel, die knapte als een rietje, zo vast zaten wij.

(Klik op de foto voor vergroting)
We werden naar een hoger droger gedeelte gesleept, zodat de rest door kon rijden.
Motorkap open, 20 man er omheen die het allemaal wel wisten, maar totaal geen woord engels spraken. Er was xc3xa9xc3xa9n jongen die was automonteur, die is een uur aan het proberen geweest, in ene gejuich de motor sloeg aan, de jongen 500 roepies gegeven, en hij zei dat we direct door moesten rijden, dus meteen wxc3xa9xc3xa9r door water, (er kwam 1 jongen bij die engels sprak, en hij zij dat het gxc3xa9xc3xa9n gevaar kon, als je door het water rijdt als je maar gxc3xa9xc3xa9n vol gas geeft, want dan vraagt de motor extra zuurstof en dan komt het water via de luchtfilter in de motor) met zweet tussen de billen, de motor rookte in het begin enorm gingen we verder door het zand en blubber. Na ongeveer 1xc2xbd uur kwamen we weer op een xe2x80x9cgewonexe2x80x9d weg terecht, het roken van de uitlaat was ook verdwenen. Verder richting de plaats Lorelai, waar nog bij daglicht aankwamen, binnen de muren van het lokale politieburo een veilige slaapplaats gevonden.
6 augustus
Met escorte vertrokken naar de stad Quetta, waar we 4 uur in de middag arriveerde, hotel geboekt, geld proberen te wisselen, wat niet bij banken mogelijk was, dus iemand van het hotel geld gegeven om op de open markt te wisselen. De man kwam terug met meer geld dan we hadden verwacht, daarna naar een garage gegaan, want de motor maakte een gek tikkend geluid, en dat wilde we ev. laten verhelpen, garagebedrijven met een brug bestaan hier niet, dus het gebeurde buiten op de harde klei.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Bij de garage werkten jochies vanaf 10 jaar, en die gingen met wat anderen o.a. 2 volwassenen aan onze motor sleutelen, conclusie xc3xa9xc3xa9n zuigerstang krom, omdat er vocht in de motor was gekomen, de chef zei dat het onderdeel vervangen moest worden, maar het was niet op voorraad, of ik het zelf met een leenauto van hun uit Karachi wilde ophalen, als zei het zouden bestellen zou het ongeveer 14 dagen duren, als ik het zelf zou ophalen zou de reparatie ong. 1 dag duren, maar het probleem was dat Karachi ongeveer 750 km verderop lag, de moed zonk dus in onze schoenen, ik stelde toen de vraag als ik er mee door zou rijden of het gevaar kon, het antwoord was, niet als je niet harder als 80 gaat, ik zei zet hem maar weer in elkaar, meteen de olie en oliefilter vervangen, na ong. 2xc2xbd uur sleutelen vroegen we om de rekening, hij zei omgerekend 1euro, de waanzin, dus we gaven het 5 voudige, Jannie zei maar wel delen hoor, zij lachen.
Daarna getankt, en terug naar het hotel.
Wij naar een restaurant om wat te eten, troffen we daar een Nederlander, een Engelse en een Ier, die werkten voor artsen zonder grenzen, we hebben samen met hun gegeten, en zxc3xa9xc3xa9r gezellig zitten na kletsen, daarna na het hotel terug.
7 augustus
Vertrokken voor de rit naar Dalbandin, eerst proberen de stad weer uit te komen en daarna een rit over een ruige weg over een afstand van ongeveer 30 km,waarna het iets beter werd. na ongeveer 2 uur rijden kwamen we weer eens een vrachtwagen tegen die van de weg en
tevens berg was afgevallen, vanuit de diepte probeerden ze met een hijskraan de vrachtwagen recht te zetten. Tevens waren we in het gebied gekomen waar gxc3xa9xc3xa9n normaal tankstation meer is, maar alleen handelaars langs de weg met oliedrums gevuld met brandstof die gesmokkeld is uit Iran, waar de brandstof veel goedkoper is.
Tevens belandden we nog in een lichte zandstorm, waarna wij Dalbandin bereikten. Daar weer bij de ons bekende politiepost gemeld voor een veilige slaapplaats.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
8 augustus
In de ochtend van Dalbandin westwaarts richting de grens met Iran, onderweg weer de nodige brandstof smokkelaars tegen gekomen, en wederom diverse kamelen die over de weg liepen,
daar we in een woestijn gebied waren, en we steeds meer zuidelijker kwamen, liep de temperatuur weer behoorlijk op tot wel 47 graden, na diverse keren door politie posten op onze paspoortgegevens te zijn gecontroleerd arriveerden wij ong. om 14.00 uur bij de grens
daar besloten wij bij de douanepost te blijven slapen, om de volgende ochtend vroeg Iran binnen te gaan, want we hadden een visum gekregen om in 7 dagen door Iran te reizen, dus iedere volle dag is er xc3xa9xc3xa9n.
Bij de grens nog een stel Nederlanders van uit Zutphen getroffen die met hun omgebouwde landrover naar het Himalaya gebergte zouden trekken.
Na hun ons reisadvies wat wij hadden gekregen van de Nederlandse ambassade te hebben meegegeven zijn ze vertrokken.
9 augustus
Om kwart over negen ons gemeld bij de douane voor het regelen van onze im/export papieren van onze bus, doch de mensen kwamen pas om kwart over tien aankakken.
Daarna paspoorten bedoening en hetzelfde tafereel om Iran binnen te komen, hier moesten we weer wachten op een escorte voor onze veiligheid.
Uiteindelijk konden we in Iran onderweg, de wegen zijn in dezelfde conditie als in Nederland, dus dat was bijzonder fijn. Na diverse keren van escorte te hebben gewisseld, kregen we op een bepaald moment een open wagen voor ons met staande een man achter een mitereilleur, en twee man met een stengun, alle 3 hadden ze doeken om hun gezicht.

(Klik op de foto voor vergroting) (Stiekum vanuit de auto genomen)
Er werd plotseling gestopt om van escorte te wisselen, toen de twee met stengun in schiethouding op de weg gingen liggen, om een verdachte auto aan te houden, we schrokken ons een hoedje, het werd nu echt spannend, de open wagen reed met een noodgang achter de verdachte wagen aan, en wij werden gesommeerd om meteen door te rijden, na enige tijd kwam onze escorte weer voor ons rijden of er niets was gebeurd. Na verloop van tijd werden we vlak bij de plaats Bam in zuid Iran door onze escorte afgezet bij ons hotel in de woestijn tussen de palmbomen.
10 augustus
Bij ons hotel vertrokken richting de stad Rafsanjan ong. 350 km verder, waar we een bezoek zouden brengen aan de familie Nazari, waar we op de heen weg ook hadden gelogeerd.
Bij het wegrijden van het hotel voelden we dat het behoorlijk hard aan het waaien was, het zand maakte net als in Nederland de mist ons zicht soms zxc3xa9xc3xa9r slecht
Na ons telefoontje dat we onderweg naar hun waren, werden we opgewacht door 6 familieleden in een auto om ons naar hun huis te escorteren, waar we met open armen werden ontvangen.
Bij hun thuis zagen we op het journaal dat er een enorme zandstorm plaatsvond juist over het gebied waar wij de vorige dag vandaan waren gekomen, en dat alle wegen waren geblokkeerd, en dat er absoluut geen verkeer meer mogelijk was.
Het was zeer gezellig bij deze familie, en we zouden de volgende dag weer vertrekken, maar ze wisten ons over te halen nog xc3xa9xc3xa9n dag te blijven.
De neef vond onze bus zo smerig, dat hij achter onze rug om inmiddels bij een vriend van hem die een carwash bedrijfje had een afspraak had gemaakt om de bus te reinigen, daar is Kees xe2x80x99s middags met hem heen geweest, en hebben ze daar de bus van binnen en van buiten totaal gereinigd, de blubber aan de buitenkant en onderkant eraf, en de lagen stof van de woestijn aan de binnenkant eraf, we konden gelukkig weer door de ramen kijken, het geheel mochten we niet betalen, want wij waren hier te gast.
Tot laat in de avond de fotoxe2x80x99s op de laptop bekeken van ons bezoek aan Pakistan, India en Nepal.
11 augustus
Met vader en moeder ontbeten, de dochters waren naar de universiteit, daarna met xc3xa9xc3xa9n dochter en zoon naar een ongeveer 300 jaar oud lemen huis geweest. Het huis wordt op dit moment gerestaureerd, het bestaat uit een deel voor elk jaargetijde. Het huis werd bewoond door een man en zijn twee vrouwen, de deur had twee deurkloppers, xc3xa9xc3xa9n voor vrouwen, xc3xa9xc3xa9n voor mannen, binnen twee bewakers, xc3xa9xc3xa9n vrouwelijke en xc3xa9xc3xa9n mannelijke, aan het geluid was te horen wie open mocht doen. Aangrenzend was een kleinere uitvoering voor de zus van de man die niet getrouwd was. In de middag begonnen met de reisverhalen bijwerken, onderbroken door een les Engels aan vijf Iraanse vrouwen, die les krijgen van xc3xa9xc3xa9n dochter, hetgeen voor Kees erg vreemd was omdat hij zich voor wilde stellen, door een hand te geven maar dat mag vaak voor het geloof niet. Een man mag een moslim vrouw niet aanraken.
12 augustus

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Dit was de dag dat we bij de familie Nazari vertrokken, om verder te gaan richting het Noord Westen, richting Teheran, bij het afscheid van onze kennissen kregen we groente, vlees en drinken mee, ze moesten allemaal een beetje huilen toen we wegreden.
We hebben goed kunnen doorrijden, wat erg belangrijk was, want i.v.m. ons visum mochten we er maar 7 dagen over doen om Iran door te rijden, de wegen waren uitstekend, Kees werd ong 150 km voor we zouden stoppen een beetje beroerd, waarschijnlijk van het waanzinnig veel drinken wat we deden, dus Jannie heeft het stuk voor we gingen stoppen het stuur overgenomen, zodat Kees even een tukkie kon gaan doen. Ong. 30 km voor de plaats Qom zijn we bij een enorm groot wegrestaurant gestopt om wat te eten, en te slapen.
Kees durfde geen eten voor hem zelf te bestellen, maar hij kreeg wel 2 stukken pizza en een flesje mineraal water van een paar Turkse en Iraanse mannen.

13 augustus
Gelukkig was het onpasselijk gevoel bij Kees weer totaal over, en zijn we richting Teheran gereden waar we om ong. 2 arriveerden. Daar zijn we bij een kennis van ons op bezoek gegaan, hij moest voor werkzaamheden weg, dus zijn wij in zijn huis lekker wezen douchen, wat bijgekomen van de rit en diverse emailtjes verstuurd.
Vervolgens werden we xe2x80x99s avonds opgehaald door een paar vriendinnen om naar een theater voorstelling te gaan, wat een komedie bleek te zijn, en ook voor ons erg leuk was.
Om kwart over twaalf kwam onze vriend Mherdad weer thuis, in gezelschap van 2 Poolse logexe2x80x99s en een Zwitser, die ook bleef slapen.
Door het gezellig kletsen gingen we pas om 2 uur naar bed.
14 augustus
In de ochtend weer naar een theater voorstelling geweest, die door onze vriend en zijn vriendin zelf werden gegeven.
Daarna nog even gewinkeld om vervolgens te vertrekken Westwaarts richting de Turkse grens.
We dachten bij een politiepost aan de snelweg te kunnen slapen, wat aanvankelijk mocht.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Maar toen de chef kwam, moesten we toch opkrassen, op dat moment bleken we een lekke achterband te hebben, de wagen onder een lichtmast gezet, wiel eraf gehaald, toen bleek er om de achteras en de remkabels een enorme bos ijzeren binddraad te zijn gewikkeld, wat een enorme bedoening gaf om het eraf te halen, het geheel nam ongeveer anderhalf uur in beslag, Jannie was ondertussen aan het koken, dus toen de klus eindelijk was geklaard, eerst gegeten, en toen weggereden, bij het eerst volgende dorp afgeslagen, om bij een tankstation te gaan slapen.
15 augustus
Gewacht tot het tankstation werd voorzien van diesel, om vervolgens af te tanken, want we waren schoon leeg, na getankt te hebben, Westwaarts richting de Turkse grens vertrokken
Onderweg in de plaats Tabriz even bij een garage gestopt waar ze een smeerput hadden, om te vragen of ze even onder de bus wilden kijken i.v.m. een irritant geluid, het bleek de stalen beschermplaat onder de motor te zijn, die af en toe kontakt had met de motor.
Na daar thee te hebben gedronken, werd onze voorruit nog even gewassen, het geheel was voor service gedaan. Doorgereden om na ong. 250 km nog een keer te proberen diesel bij te tanken, want hoe meer je richting een grens komt hoe moeilijker het is om te tanken i.v.m smokkelen.
Het tankstation waar we stopten wilden gxc3xa9xc3xa9n diesel geven, om dat we geen tankbrief (permit) van de regering hadden, na veel gebedel en hem 4 x zo veel te hebben betaald wilde hij de tank vullen, normaal 1 cent een liter, nu 4 cent dus lachen geblazen.
Doorgereden naar de Turkse grens waar we om ong. halfzes aankwamen, daar de hele papieren ellende weer geregeld, om na anderhalf uur later Turkije binnen te rijden.
Eerst maar even een potje gekookt en gegeten en vervolgens onze horloges anderhalf uur terug gezet, reden we de plaats Dogubayazit binnen, waarvan Jannie zich herinderde dat in het boek van andere reizigers wat zij aan het lezen was een mooie camping moest zijn.
Daar aangekomen bleken er nog twee Nederlandse stellen op te staan, waarvan xc3xa9xc3xa9n stel met een Toyota Landkruizer naar Vixc3xabtnam onderweg waren en het andere koppel waren onderweg naar De Krim, xe2x80x99s avonds zxc3xa9xc3xa9r gezellig gekletst, en er werd door 2 personen live muziek gemaakt en gezongen, het werd ong. kwart over twee toen we gingen slapen.
16 augustus

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Na het ontbijt afscheid genomen van de twee vertrekkende overlanders zijn we lopend een berg opgegaan om een heel oud paleis te bezichtigen, om vervolgens xe2x80x99s middags weer op de camping terug te komen, waar we de rest van de middag relax hebben doorgebracht.
Heerlijk gegeten in het restaurant van de camping, waar we voor het eerst weer tv hebben gekeken naar de Olympische spelen, en het Nederlandse journaal. Daarna nog bij een besnijdenisfeest geweest, en gaan slapen.
17 augustus
We wilden gaan ontbijten, toen bleek het besnijdenisfeest van de vorige dag verder te gaan, en xc3xa9xc3xa9n van de mensen riep Kees en toen kregen we een bord met vlees en salade en brood gratis als ontbijt aangeboden.
Na betaald en afscheid genomen te hebben van de mensen van de camping zijn we vertrokken
in de richting van de Zwarte zee die zich in het totale noorden van Turkije bevind.
Een behoorlijke afstand afgelegd door een mooi bergachtig gebied, kwamen we in de plaats Bayburt, waar we bij een tankstation een mooie slaapplaats vonden.
18 augustus
Om ong. halftien vertrokken, verder naar de kustweg van de Zwarte zee, het was een zxc3xa9xc3xa9r mooie route dwars door de bergen met behoorlijk wat tunnels, waarvan de langste 3850 meter was. In de loop van de middag bereikten we de kust, waar we de bus parkeerde en een koene duik in de Zwarte zee hebben genomen, zxc3xa9xc3xa9r mooie en vooral rustige stranden, dus niet de mensenmassa die we in Europa gewend zijn.

(Klik op bijgaande foto voor vergroting)
Geen files langs de kustweg en de ene na de andere dorp/stad volgde elkaar op aan de ene kant de zee, en aan de andere kant van de weg de bergen, en diverse rivieren uit de bergen kwamen in de zee uit.
In een stad even wat Turkse liraxe2x80x99s uit de muur getrokken, en rond zeven uur heerlijk in een restaurant aan de zee warm gegeten, daarna kwartiertje verder gereden, en een slaapplek in xc3x9cnye gevonden aan de kust met uitzicht op zee.
19 augustus
Na opstaan heeft Jannie nog een duik genomen in de zee, daarna bij een bakker een vers brood gehaald en ontbeten.
Toen verder gereden in de richting van de stad Samsun aan de kust van de Zwarte Zee, waar we een officixc3xable Peugeot dealer vonden, om een paar dingen te regelen, o.a. een nieuwe rechter buitenspiegel, want die hing nog steeds met plakband aan elkaar, en naar de motor laten kijken i.v.m. een tikkend geluid wat uit de motor kwam sinds we in Pakistan door het water hadden gereden.
Er kwam een deskundige bij, en hij vertelde tot onze grote schrik dat we absoluut niet verder moesten rijden, want als we dat wel deden de hele motor in de soep zou gaan,
Hij vertelde dat ze xc3xa9xc3xa9rst gingen constateren of zijn diagnose klopte, (de man dacht dat xc3xa9xc3xa9n van de zuigers naar de knoppen was), dus toen gingen ze de totale motor uit elkaar halen, en bleek inderdaad dat xc3xa9xc3xa9n van de zuigerstangen gebogen was, en er een stuk uit de zuiger was, de totale reparatie zou ongeveer 10 dagen gaan duren i.v.m. het verkrijgen van de desbetreffende onderdelen.

(klik op bijgaande foto voor vergroting)
Tijdens de pauze hebben we heerlijk warm gegeten in de bedrijfskantine met het personeel. Later kregen we te horen van de bedrijfsleider dat het waarschijnlijk beperkt zou blijven tot een dag of drie, omdat ze het onderdeel in de buurt wisten te verkrijgen.
Om 7 uur xe2x80x99s avonds werden we naar een hotel in de binnenstad gebracht, waar we een belletje zouden krijgen als de bus weer reisklaar zou zijn.
20 augustus
Na het ontbijt eerst onze email geregeld, en vervolgens onze website bijgewerkt en voorzien van fotoxe2x80x99s, wat een behoorlijke klus was, omdat we een tijdje geen fotoxe2x80x99s bij de site konden plaatsen. Hierna zijn we de stad gaan verkennen en hebben wat boodschappen gedaan, waarna we ergens in een restaurant hebben gegeten.

(Klik op de foto voor vergroting)
Naar het hotel nog even op internet en tv gekeken en naar bed.
21 augustus
In het hotel gevraagd of er al gebeld was door de garage, maar dat was niet het geval, we konden wel even met hun telefoon bellen, wat wel prettig was,want het duurde nogal even voor er een engels sprekende persoon aan de lijn kwam, maar hij vertelde wel dat hij ons zo (11 uur) zou komen halen. Bij de garage bleek dat de klus al een aardig eind opgeschoten was.

(Klik op de foto voor vergroting)
Er moest nog een onderdeel geplaatst worden, wat bij de importeur uit Istanbul vandaan moest komen, wat elk moment kon gebeuren, en zou de bus aan het eind van de middag klaar zijn.
Om ongeveer 12.30 uur werden we weer uitgenodigd voor de warme maaltijd in de bedrijfskantine. Om 4 uur ging de chef met monteur een proefrit rijden, toen ze terug kwamen kreeg de bus nog een wasbeurt. Na te hebben afgerekend vertrokken we weer om 18 uur westwaarts langs de kustlijn van de Zwarte Zee, waar we na een uurtje rijden in een restaurant hebben gegeten, om weer door te rijden om een slaapplaats te vinden, we stopten bij een parkeerplaatsje in een dorpje waar we de nacht doorbrachten.
22 augustus
Vers brood gehaald aan de overkant van de straat, de eigenaar was er niet en dus met de buurman afgerekend, waarna we heerlijk hebben ontbeten.

(Klik op de foto voor vergroting)
Kees heeft nog even de watertank gevuld en de jerrycan aan de overkant bij een kraan weer gevuld. Bij het vertrek kwamen we er achter dat we bij het omgaan van de bocht meteen moesten klimmen, omdat we onderaan een berg stonden. Bij de stad Sinop aangekomen, wat een schiereiland bleek te zijn, zagen wij het mooie beeld van de Zwarte Zee aan de linker en rechterkant. We hebbende bus geparkeerd, en zijn toen de stad ingewandeld om Turks geld te pinnen, de stad te bekijken en wat te eten bij een terras aan het water. Daarna zijn we doorgereden over de kustweg om na enige tijd het plaatsje Ayancik binnen te rijden waar een markt bleek te zijn. Daar wat fruit gekocht en gesproken met een Turkse jonge man. Vervolgens de kustlijn verder gevolgd om nog even met zxe2x80x99n tweexc3xabn een half uurtje te gaan zwemmen.

(Klik op de foto voor vergroting) (de volgende morgen heerlijk gewekt worden door het geluid van de zee)
Om vervolgens een toffe plek in het dorp Catalzeytin aan het eind van de boulevard te vinden om te pitten.
23 augustus
Na heerlijk aan het water wakker te zijn geworden door het geluid van de kabbelende golven,doorgereden in de richting van de plaats Bartin. Langs de kustweg, die erg afwisselend is, omdat hij door de bergen, die af en toe in de zee eindigen, soms langs het water loopt en dan weer een paar kilometer landinwaarts gaat. Tevens is er af en toe zoxe2x80x99n hoogte verschil en zo stijl dat we terug moeten naar de eerste versnelling. Na deze mooie rit met veel natuurschoon kwamen we aan in de plaats Bartin waar we onze site en mails weer bijgewerkt hebben op een onbeveiligd netwerk.

(Klik op de foto voor vergroting)
Iets doorgereden naar een gezellig restaurant, na het eten daar gevraagd of we op het parkeerterreintje mochten blijven slapen, hetgeen geen probleem was.
24 augustus
Toen we wakker werden bleken we bij een boerderij te staan.

(Klik op de foto voor vergroting)
Er stond een tractor naast ons en er kwamen een paar kippen, een kalkoen en een paar ganzen om voedsel bedelen. Nog even de olie gepeild de fietsen gecontroleerd, een beschermkartonnetje vastgeplakt met tape en vertokken in de richting van Istanbul over de provinciale wegen bereikten we rond vijf uur deze plaats. Daar het ons meeviel zijn we doorgereden in de richting van de Bulgaarse grens.
Bij het restaurantje kwam Kees erachter dat de rol grijze tape nog steeds na 490 km op de achterbumper lag. Na het eten doorgereden naar de plaats Cerkezkxc3xb6y, waar we nu in een winkelstraat geparkeerd staan om te gaan slapen.
25 augustus
Wakker geworden voor de deur van een cafetaria.

(Klik op de foto voor vergroting)
Daar als ontbijt een paar heerlijke tostiexe2x80x99s besteld, daarna Noordelijk richting Bulgaarse grens volgens de borden hier Bulgaristan, waar we in de loop van de morgen aankwamen, gelukkig was het de laatste keer dat het Carned de Passage (het grensdocument voor de auto) door de douane moest worden ingevuld, om 12 uur reden we Bulgarije binnen bij de grensplaats Derekxc3xb6y.
Om ong. 6 uur kwamen we aan in de stad Shumen (ong. 500000 inwoners), daar hebben we de bus geparkeerd in een woonwijk, zijn daarna in het centrum op een boulevard wezen wandelen, hebben heerlijk buiten gegeten bij een zxc3xa9xc3xa9r goed restaurant, het vreemde hier is dat je gxc3xa9xc3xa9n maaltijd compleet krijgt. maar alles apart moet bestellen, daarna teruggewandeld naar de bus.
26 augustus
Vertrokken in de richting van de Roemeense grens, na de grens bij het eerste tankstation moesten we een wegenvignet kopen, maar dat was niet verkrijgbaar. Bij het tankstation ontmoetten we vervolgens een Nederlands stel met camper die vanuit Turkije onderweg terug waren naar Nederland, we hebben wat te drinken van ze gekregen, en een uurtje gezellig gezeten om vervolgens in de loop van de middag in de hoofdstad van Roemenixc3xab, Boekarest aan te komen. Op zoek gegaan naar het paleis van de voormalige dictator Ceaucescu.

(Klik op de foto voor vergroting)
Het paleis is het xc3xa9xc3xa9n na grootste gebouw op het Pentagon na van de wereld. We hadden geluk want er was pas een autorace om het paleis heen geweest, dus alles was nog afgezet, waardoor wij op nog geen honderd meter van het paleis de bus konden parkeren, een stukje gewandeld en een paar mooie fotoxe2x80x99s gemaakt, vervolgens wat gegeten in een restaurant, om naar de bus te gaan. Door de mountainbikes achter op de bus kwam er een man met een racefiets naar ons toe, om tijdens een bakkie koffie over wielrennen te praten, en hoe dat in Nederland ging enz.

(Klik op de foto voor vergroting)
Hij probeerde het voor televisie te promoten, maar hij vertelde ons dat het een gevecht tegen windmolens was.
27 augustus
Na het ontwaken ontdekten we dat de afzettingen verdwenen waren en we dus gewoon aan de kant van de weg geparkeerd stonden. Noordwaarts gereden op zoek naar een triatlonparkoers, wat we niet konden vinden en dus westwaarts gegaan in de richting van de Hongaarse grens. Het ging niet zo snel daar we die dag erg veel wegwerkzaamheden tegen kwamen met de nodige lichten en files. In de plaats Sibiu gestopt in een woonwijk om te slapen.
28 augustus
We bleken voor een winkel met auto onderdelen op de parkeerplaats te staan, daar ze ook accuxe2x80x99s hadden ging Kees even vragen of ze even naar onze woon/huishoud accu konden kijken daar hij niet goed meer op wilde laden. Daar deze accu alleen voor boten en caravans/campers gebruikt worden zijn ze in Roemenixc3xab nauwelijks of niet te verkrijgen en raadde hij ons aan in Oostenrijk, Duitsland of thuis nog eens te kijken. In een dorp zagen we een andere Nederlandse camper voor ons uit rijden. Na ze gepasseerd te zijn kwamen we weer in een file die wat langer duurde, zodat we de kans zagen om even een praatje te maken.
Bij de grens van Roemenixc3xab met Hongarije werden we aan de Roemeense kant gecontroleerd op ons vignet wat we niet hadden omdat we na diverse pogingen om xc3xa9xc3xa9n te kopen het opgegeven hadden, wat volgens de ambtenaar geen excuus was want er was 200 meter voor het kantoor nog een mogelijkheid geweest, dus moesten we een boete van omgerekend xe2x82xac 428,= betalen. In het kantoor lagen onze paspoorten, die we alleen tegen betaling van de boete terug kregen. De man verliet het kantoor voor een ander slachtoffer. Kees bleef achter met twee dames die hij wist over te halen om tegen betaling van xe2x82xac 50,= zonder ontvangstbewijs de papieren terug te geven. Omdat in Hongarije ook een vignet nodig is en dat bij de grens goed verkrijgbaar is, meteen xc3xa9xc3xa9n gekocht door Jannie, maar dat duurde iets te lang want de rij waar Kees in stond ging iets te snel waardoor hij al de paspoorten liet zien. De man hield het paspoort van Jannie omdat hij haar gezicht wilde zien en Kees moest doorrijden om de rest niet te blokkeren. Ik (Jannie) met vignet naar een groepje ambtenaren waar Kees gepasseerd was kreeg te horen dat ik terug naar Roemenixc3xab moest om bij de ambassade een paspoort te regelen, maar Kees stond nog geen 100 meter verder, sloot de bus af en kwam naar ons toe om te vertellen dat mijn paspoort bij de douane was, waarna xc3xa9xc3xa9n van de mannen naar binnen ging en met het paspoort terug kwam en aan Kees gaf. Doorgereden naar het plaatsje Mako waar we wat boodschappen deden om te eten.

(Klik op de foto voor vergroting)
Na het eten stopte het Nederlandse stel van de camper, Harry en Ank weer bij onze bus waarna we gezellig in onze bus hebben zitten kletsen tot 1.30 uur zodat we daar maar zijn blijven slapen.
29 augustus
xe2x80x9cs Morgens om 6.45 uur werd de winkel waar we gedeeltelijk voor stonden al geopend zodat we maar zo snel mogelijk zijn opgestaan. Binnen bij de jongeman even sorry gezegd, nog even afscheid genomen van het stel en vertokken richting het Balatonmeer in het centrum van Hongarije. Daar aangekomen in de loop van de middag vonden we een camping direct aan het water. Het plekje waar we konden staan was ongeveer 50 meter van het meer.We waren de enige buitenlanders.
30 augustus
Heerlijk uitgeslapen tot ongeveer 10 uur, geen gekwetter van kinderen, we denken dat de scholen weer zijn begonnen, waardoor het rustig was. Ontbijt besteld bij de kantine, wat gebracht werd, waarna we de dag verder doorgebracht hebben met lezen, zwemmen en ontspannen.

(Klik op de foto voor vergroting)
Tot slot vanavond de fotoxe2x80x99s op de laptop gezet en het reisverslag bijgewerkt.
31 augustus
Jannie rende als eerste naar de spoorrails die langs onze camping liep om een foto te maken van een passerende trein, want onze kleinzoon Jens is gek op treinen.
Daarna ontbeten, water bijgevuld en de rest van de bus reisklaar gemaakt, camping betaald en wegwezen, richting de Oostenrijkse grens via B wegen, zodat we nog wat meer van het laatste deel van Hongarije zouden zien. Rond xc3xa9xc3xa9n uur reden we Oostenrijk binnen bij de plaats Heiligenkreuz, hier bleek dat we allang de buitengrenzen van Europa waren gepasseerd, want er was gxc3xa9xc3xa9n enkele ambtenaar meer te bekennen. Bij het eerste tankstation een wegenvignet en twee ijsjes gekocht, en via een vreselijk mooie route naar een camperplaats gereden in de plaats Stainz.

(Klik op de foto voor vergroting)
Waar we in de gezellige dorpskern waar we het troffen, want er was een ralley geweest van oldtimers, auto’s en motoren, die we daar stuk voor stuk konden bewonderen, daarna heerlijk bij een restaurant hebben gegeten, om vervolgens te gaan slapen.
1 september
Via een bijzonder mooie route, allemaal binnenwegen zijn we verder gereden richting Munchen, bij een schitterend mooi meer genaamd Mondsee in het plaatsje St.Gilgen vonden we een mooi parkeerterrein waar we de bus hebben neergezet.

(Klik op de foto voor vergroting)
Om vervolgens wat te wandelen in het centrum waar we het huis zagen waar de moeder van Mozart had gewoond, vervolgens lekker gegeten in een restaurant, om terug te wandelen naar de bus, waar we onze dagverslagen hebben bijgewerkt, de fotoxe2x80x99s op de laptop hebben gezet, en de 2e film (dvd) hebben bekeken tijdens onze reis.
2 september
Deze dag via bijzondere mooie typische Oostenrijkse binnen/bergwegen richting Mxc3xbcnchen gereden.

(Klik op de foto voor vergroting)
Onderweg direct over de grens van Oostenrijk met Duitsland in een dorpje langs de importeur/afbouwbedrijf van “Pxc3xb6ssl” campers gereden, daar met iemand gesproken die ons het nieuwste model heeft laten zien, en hij vertelde ons dat deze week in Dxc3xbcsseldorf de grootste campershow van europa was, dus leek het ons een goed idee om daar heen te gaan.
Hierna zijn we naar Mxc3xbcnchen gereden, waar we naar het hoofdkantoor van de ADAC (de Duitse A.N.W.B.)
moesten om ons “Carned de Passage” (de in/export papieren v/d camper) in te leveren, want als dat was geregeld, zou onze bankgarantie van xe2x82xac 15.000,= weer worden vrijgegeven, dus zxc3xa9xc3xa9r belangrijk.
De ADAC was in Mxc3xbcnchen erg eenvoudig te vinden, door ons “Garmin” navigatiesysteem, toen wij daar waren, kregen we te horen dat er nog xc3xa9xc3xa9n pagina door de douane ingevuld en gestempeld diende te worden, wij kregen van een medewerkster het adres van het douane kantoor, ong. 25 km buiten Mxc3xbcnchen, dus wij daarheen, het formulier daar in laten vullen, en met een noodgang weer terug naar het kantoor van de ADAC, en het hele spul een minuut voor sluitingstijd daar ingeleverd.
Na controle vaan de papieren door de ADAC geeft deze organisatie aan onze rabobank in Nederland door dat onze bankgarantie weer opgeheven kan worden, zodat wij weer over onze muntjes kunnen beschikken.
Dus nu richting de camperbeurs in Dxc3xbcsseldorf, ‘s-avonds een camperplek gevonden drie km v/d autobahn.
3 september
‘S-ochtends heel vroeg vertrokken naar Dxc3xbcsseldorf van de camperplek waar we onder een landingsbaan van een vliegveld bleken te staan.
Om ong. 11 uur arriveerden wij daar, de bus op een heel groot parkeerterrein neergezet en met en gratis pendelbus naar de camperbeurs gegaan, waar we tot ong 6 uur zijn gebleven.
Daarna zijn we regelrecht naar Amsterdam gereden, waar we om ong. 9 uur aankwamen, even bij de moeder van Jannie op visite gegaan, en om 12 uur ‘s-nachts weer in Hoorn terug te zijn.
TOT SLOT
We hebben een geweldige en zxc3xa9xc3xa9r enerverende reis gemaakt, die we uiteraard ons leven (voor wat er nog rest) niet meer zullen vergeten, het was soms behoorlijk zwaar voor ons, maar vooral voor onze camper.
Voor andere mensen die zoiets enerverends ook zouden willen doen, raden we aan om als het mogelijk is niet met een camper te gaan i.v.m. de hoogte van zo’n voertuig, dit i.v.m de toestand van sommige wegen die soms helemaal niet aanwezig waren, maar met een four weel drive.
We hebben enorm vxc3xa9xc3xa9l gezien en genoten van een totaal andere cultuur, we zullen waarschijnlijk nooit meer deze kant uitgaan, omdat er nog zoveel meer op deze wereld te zien en te beleven valt.
Leef nu, later is te laat.
Voor ev. info over onze reis, mail ons: keesvlijm@live.nl

(Klik op de foto voor vergroting)
Groetjes, Kees & Jannie Vlijm.

Vanaf 1 juni zullen we dit gedeelte proberen eens per week bij te houden…….

Vanaf 1 juni zullen we dit gedeelte proberen eens per week bij te houden…….

Zo’n onderneming vraagt natuurlijk een enorme voorbereiding, bijvoorbeeld de enorme papierwinkel die op je afkomt, en omdat we voor minimaal een half jaar van huis zijn, betekent het dat je een vertrouwenspersoon moet hebben, die de boel thuis voor ons draaiend houdt
Maar op de pc is dat tegenwoordig erg makkelijk, je zet op papier een tijdsbalk, en als je de genoteerde punten afwerkt, dan heb je voor jezelf een duidelijk beeld van de vorderingen.
Daar Kees na onze vakantie in juli vorig jaar 3 dagen per week minder is gaan werken, krijgen we natuurlijk veel meer tijd voor onze voorbereiding.
8 november:
We zijn nu een tijdje verder, en ik heb inmiddels een leger-jerrycan aangeschaft voor 20 liter extra diesel, die ik heel mooi kan bevestigen op de ladder achter op de bus.
We zijn inmiddels ook bij diverse camper bedrijven in Heerhugowaard geweest voor info over een zonnepaneel, en een nieuwe grotere woonaccu voor meer stroomopslag ( wel belangrijk, voor als we ergens meerdere dagen verblijven ).
4 december:

Om deze rede hebben we toch maar een schepje aangeschaft.
(klik op de foto voor vergroting)
10 december:
Een kennis van ons, hij is jarenlang eigenaar van een garagebedrijf geweest, heeft ons een lijst gemaild met aan te raden reserve onderdelen die we mee moesten nemen, waaronder ook een extra reservewiel, dus ik zoeken op speurders.nl, en vond er xe9xe9n compleet met band in Monster (Zuid-Holland) voor x80 50,=.
Het geluk was wederom met ons, hij past n.l. op de milimeter nauwkeurig tussen het omhoog scharnierende (fietsen)rek en de rechterachterdeur, die dan gewoon open kan met 2 mountainbikes en reservewiel.

Jannie gaan we zo wel goed?
(klik op de foto voor vergroting)
3 januari
In de 2e helft van december voor Jannie een tweedehands mountainbike via speurders.nl gekocht.
Zelf heb ik er al xe9xe9n, we nemen in eerste instantie de mountainbikes mee voor als de camper absoluut niet meer verder kan (dus een noodsituatie), maar ook voor als we een stadscentrum o.i.d. gaan
bekijken, waar het qua drukte geen doen is om met de camper te gaan.
Met de kerst het extra reservewiel geschilderd en getest, deed het overigens prima, staat dus klaar.
De grote krik lag irritant in de camper in een kastje, dus zonde van de ruimte, die heb ik met toebehoren onder gebracht in de holle ruimte van linker achterdeur.
Op een uiteraard moeilijk te bereiken plaats heb ik een kluisje gemonteerd voor reispapieren en een deeltje geld.
25 januari
Om overal op de wereld schoon drinkwater te kunnen drinken, hebben we bij een firma in Amsterdam, www.destinationadventure.nl een waterfilter-instalatie laten inbouwen, hoe smerig het water (waar we de schoonwatertank v/d bus mee vullen) ook is, het komt er kraakhelder en drinkbaar uit, dus hoeven we ook niet steeds te zoeken naar flessenwater.
Daarna zijn we naar naar het Visumkantoor in Amsterdam-oost gegaan voor diverse inlichtingen.
21 februari
Inmiddels weer de diverse zaken geregeld.
Er zat al een klein dakluikje boven het keukengedeelte, werkt perfect, ‘s-nachts alle deuren en ramen dicht, dakluikje open voor de frisse lucht.
Maar omdat we in Iran door een woestijn moeten, waar de temperatuur kan oplopen van 45 tot 50 graden, en wij gxe9xe9n airco hebben, besloten we boven het zit/slaapgedeelte een groter dakluik te laten monteren met een gexefntregeerde ventilator met thermostaat, dan kunnen we hopelijk de ergste hitte weerstaan.

Weg door Himalaya gebergte, ze zijn de vangrail vergeten.
(klik op de foto voor vergroting)
We willen zo veel mogelijk gas besparen, omrede dat we zolang mogelijk van onze warme douche gebruik willen maken, en net zo belangrijk is dat ‘s-nachts onze koelkast op gas gaat, daarom hebben we besloten om zo weinig mogelijk op ons 3 pits gasstel te koken, dus hebben we een brander aangeschaft om op te koken, die gebruikt n.l. loodvrije benzine, en dat is overal te koop, en als hij op de hoogste stand staat kan je op 1 liter benzine ong. 22 uur koken, tevens als we door het Himalaya gebergte gaan, schijnt door de grote hoogte het normale gas niet meer te werken.
Achter de koelkast hebben we een ventilator met thermostaat laten monteren, deze stopt met werken als de themperatuur in de ruimte achter de koelkast ong. 35 xe0 40 graden wordt, deze ventilator gaat dan in werking, en zorgt ervoor dat de koelkast het blijft doen, dus wel zo lekker.
24 maart
We vorderen gestaag, van de week is een deel van de motor van de bus gedxe9monteerd om een nieuwe distributiesnaar te plaatsen, deze is essentieel, dit is de aorta van de motor, als deze breekt, is de ellende niet te overzien, dan loopt namelijk de hele motor in de soep.
Verder is een afspraak met de garage gemaakt, om vele essentixeble onderdelen te vervangen, zoals remblokken/schoenen, olie, vloeistoffen, filters, snaren enz.
En we hebben afgesproken dat ik daarbij help, zodat ik onderweg de reserve onderdelen en vloeistoffen die we meenemen zelf kan vervangen.
Verder zijn we met de papierwinkel ook gevorderd.
Voor ons beiden een internatonaal rijbewijs via de A.N.B.W. geregeld in Hoorn.
In de landen waar wij doorheen gaan is het verplicht een internationaal kentekenbewijs te hebben, die moeten we bij de A.N.W.B. in Purmerend (wat een waanzin) gaan halen.
Om door bepaalde landen te mogen rijden, heeft de camper xf3xf3k een soort paspoort nodig, dat heet een “Carnet de Passage” (dit document kost x80 150,=) zonder dit document mag je wel het desbetreffende land in, maar er niet meer uit, althans zelf wel, maar de camper niet, want je voert een auto in, die je ook weer uit moet voeren.
Dit document was tot 2006 via de A.N.W.B. te verkrijgen, maar vanaf die datum kan dat uitsluitend via het Duitse ADAC, die in Mxfcnchen gevestigd is.
Daar dus de diverse formulieren in het engels via internet gedownload, ingevuld en teruggestuurd met copiexebn van rijbewijs, kentekenbewijs, paspoort, bankoverschrijving, ANWB pas (scheelde x80 100,=), en
een bankgarantie (Rabo, die je xf3xf3k weer voor x80 175,= te grazen neemt), van het bedrag van de waarde van de camper, en dat is geld wat bevroren word van je rekening, waar je dus niet meer over kunt beschikken, tot dat je terug in Nederland komt, en dan bij de douane in Hoorn de diverse stempels op het document moet halen, dan het document naar Mxfcnchen sturen, en als het spul in orde is, wordt het bedrag
dat in depot gehouden is weer vrijgegeven.
Voor Iran, Pakistan en India moeten we zorgen dat we uitnodigingen van de desbetreffende landen krijgen, dit voor het verkrijgen van onze visums, daar zijn we nu ook mee bezig.
29 maart
Donderdag is Kees de hele dag bij de Peugeot dealer, garage ” Tensen ” in Hoorn geweest, (bij deze garage staat de camper normaal ook gestald) zxe9xe9r aardige eigenaar en personeel, oude kleren aangetrokken, en van xe9xe9n van de medewerkers heeft de hele auto reisklaar gemaakt, waarbij ik zxe9xe9r goede uitleg kreeg hoe ik de mee te nemen reserve onderdelen onderweg zelf zou kunnen vervangen) o.a. een nieuwe distrubutiesnaar, nieuwe olie en vloeistoffen, en nw. oliefilter, luchtfilter, brandstoffilter, nieuwe remblokken en schijven (voor), nieuwe remschoenen achter, en de beiden reservewielen zijn voorzien van nieuwe banden.
We hebben in samenspraak een lijst van reserve onderdelen en gereedschap gemaakt, en dat wordt voor mij besteld en klaargezet, en wat ik niet gebruik, mag ik weer teruggeven.
Bij conrole bleek dat de achterbladvering verstevigd moet worden (deze zijn goed voor Europese wegen, maar niet voor de Azeatische wegen), dus die gaan ze voor mij bestellen, en die worden volende week vervangen.
12 mei
Het grote aftellen is begonnen, nog 3 weken (vertrek zondag 1 juni 18.00 uur onze trouwdag), en we liggen geheel op schema wat de voorbereidingen betreft.
De afgelopen weken is er heel wat werk verzet, een kennis van ons die een staal bedrijf heeft in zwaag heeft onder het motor gedeelte een stalen (carter)beschermingsplaat gemaakt dit i.v.m. de ervaring van andere overlanders, tevens hebben ze op de ladder achter op de bus een plaat gemaakt waarop de jerrycan met onze 20 liter reserve diesel komt vast te zitten, die we uiteraard met een slot vastzetten.
Garage Tensen onze dealer, heeft ook de laatste dingen gedaan, n.l. een set extra nieuwe zware bladveren aan de achterkant gemonteerd, de ouden waren enigszins slap, en dit is op de Europeese wegen gxe9xe9n probleem, maar met onze extra zware belading (achter op de bus de volle jerrycan, het extra reservewiel en de 2 mountainbikes) over de wegen waar wij over heengaan zou dat absoluut problemen geven.
De achterkant v/d bus is reisklaar.
(klik op de foto voor vergroting)
We hebben tevens een “Garmin” navigatie systeem aangeschaft, waarmee we t/m Bulgarije kunnen navigeren, en voor de rest v/d landen zit er een wereldkaart in, en tevens een compas, wat xf3xf3k zeer handig is, want we komen door gebieden waar de borden door ons absoluut niet leesbaar zijn, maar volgens andere mensen die daar ook zijn doorgereden staan op vele borden helaas ook gxe9xe9n wegnummers.
Het voordeel van dit systeem is als we het scherm van de houder afpakken slaat het automatisch de coxf6rdinaten op waar we de bus hebben verlaten, zijn we bijvoorbeeld in een grote stad en we parkeren de bus, dan kunnen we hem ten alle tijden weer terug vinden.
Het papierwerk is inmiddels ook klaar, de visums voor India en Iran zijn binnen, en a.s. woensdag kunnen de paspoorten worden opgehaald want dan zitten de visums voor Pakistan er ook in.
De rest van de visums die we nog nodig hebben doen we ter plaatse aan de desbetreffende grensposten, dat geeft ons wat meer bewegingsvrijheid mochten we onderweg toch besluiten van richting te veranderen.
En a.s. woensdag (14 mei) hebben we bij onze plaatselijke G.G.D. een afspraak voor alle injecties die we nodig hebben, (ik zie er tegen op als een berg, ben n.l. geen liefhebber van dat geprik).
De laatste week van mei voor ons vertrek hoef ik (Kees) niet meer te werken, en hebben we samen de tijd om de laatste puntjes op de i te zetten.
Voor ev. inlichtingen of tips mail ons gerust: keesvlijm@live.nl

Zo’n onderneming vraagt natuurlijk een enorme voorbereiding, bijvoorbeeld de enorme papierwinkel die op je afkomt, en omdat we voor minimaal een half jaar van huis zijn, betekent het dat je een vertrouwenspersoon moet hebben, die de boel thuis voor ons draaiend houdt
Maar op de pc is dat tegenwoordig erg makkelijk, je zet op papier een tijdsbalk, en als je de genoteerde punten afwerkt, dan heb je voor jezelf een duidelijk beeld van de vorderingen.
Daar Kees na onze vakantie in juli vorig jaar 3 dagen per week minder is gaan werken, krijgen we natuurlijk veel meer tijd voor onze voorbereiding.
8 november:
We zijn nu een tijdje verder, en ik heb inmiddels een leger-jerrycan aangeschaft voor 20 liter extra diesel, die ik heel mooi kan bevestigen op de ladder achter op de bus.
We zijn inmiddels ook bij diverse camper bedrijven in Heerhugowaard geweest voor info over een zonnepaneel, en een nieuwe grotere woonaccu voor meer stroomopslag ( wel belangrijk, voor als we ergens meerdere dagen verblijven ).
4 december:

Om deze rede hebben we toch maar een schepje aangeschaft.
(klik op de foto voor vergroting)
10 december:
Een kennis van ons, hij is jarenlang eigenaar van een garagebedrijf geweest, heeft ons een lijst gemaild met aan te raden reserve onderdelen die we mee moesten nemen, waaronder ook een extra reservewiel, dus ik zoeken op speurders.nl, en vond er xc3xa9xc3xa9n compleet met band in Monster (Zuid-Holland) voor xe2x82xac 50,=.
Het geluk was wederom met ons, hij past n.l. op de milimeter nauwkeurig tussen het omhoog scharnierende (fietsen)rek en de rechterachterdeur, die dan gewoon open kan met 2 mountainbikes en reservewiel.

Jannie gaan we zo wel goed?
(klik op de foto voor vergroting)
3 januari
In de 2e helft van december voor Jannie een tweedehands mountainbike via speurders.nl gekocht.
Zelf heb ik er al xc3xa9xc3xa9n, we nemen in eerste instantie de mountainbikes mee voor als de camper absoluut niet meer verder kan (dus een noodsituatie), maar ook voor als we een stadscentrum o.i.d. gaan
bekijken, waar het qua drukte geen doen is om met de camper te gaan.
Met de kerst het extra reservewiel geschilderd en getest, deed het overigens prima, staat dus klaar.
De grote krik lag irritant in de camper in een kastje, dus zonde van de ruimte, die heb ik met toebehoren onder gebracht in de holle ruimte van linker achterdeur.
Op een uiteraard moeilijk te bereiken plaats heb ik een kluisje gemonteerd voor reispapieren en een deeltje geld.
25 januari
Om overal op de wereld schoon drinkwater te kunnen drinken, hebben we bij een firma in Amsterdam, www.destinationadventure.nl een waterfilter-instalatie laten inbouwen, hoe smerig het water (waar we de schoonwatertank v/d bus mee vullen) ook is, het komt er kraakhelder en drinkbaar uit, dus hoeven we ook niet steeds te zoeken naar flessenwater.
Daarna zijn we naar naar het Visumkantoor in Amsterdam-oost gegaan voor diverse inlichtingen.
21 februari
Inmiddels weer de diverse zaken geregeld.
Er zat al een klein dakluikje boven het keukengedeelte, werkt perfect, ‘s-nachts alle deuren en ramen dicht, dakluikje open voor de frisse lucht.
Maar omdat we in Iran door een woestijn moeten, waar de temperatuur kan oplopen van 45 tot 50 graden, en wij gxc3xa9xc3xa9n airco hebben, besloten we boven het zit/slaapgedeelte een groter dakluik te laten monteren met een gexc3xafntregeerde ventilator met thermostaat, dan kunnen we hopelijk de ergste hitte weerstaan.

Weg door Himalaya gebergte, ze zijn de vangrail vergeten.
(klik op de foto voor vergroting)
We willen zo veel mogelijk gas besparen, omrede dat we zolang mogelijk van onze warme douche gebruik willen maken, en net zo belangrijk is dat ‘s-nachts onze koelkast op gas gaat, daarom hebben we besloten om zo weinig mogelijk op ons 3 pits gasstel te koken, dus hebben we een brander aangeschaft om op te koken, die gebruikt n.l. loodvrije benzine, en dat is overal te koop, en als hij op de hoogste stand staat kan je op 1 liter benzine ong. 22 uur koken, tevens als we door het Himalaya gebergte gaan, schijnt door de grote hoogte het normale gas niet meer te werken.
Achter de koelkast hebben we een ventilator met thermostaat laten monteren, deze stopt met werken als de themperatuur in de ruimte achter de koelkast ong. 35 xc3xa0 40 graden wordt, deze ventilator gaat dan in werking, en zorgt ervoor dat de koelkast het blijft doen, dus wel zo lekker.
24 maart
We vorderen gestaag, van de week is een deel van de motor van de bus gedxc3xa9monteerd om een nieuwe distributiesnaar te plaatsen, deze is essentieel, dit is de aorta van de motor, als deze breekt, is de ellende niet te overzien, dan loopt namelijk de hele motor in de soep.
Verder is een afspraak met de garage gemaakt, om vele essentixc3xable onderdelen te vervangen, zoals remblokken/schoenen, olie, vloeistoffen, filters, snaren enz.
En we hebben afgesproken dat ik daarbij help, zodat ik onderweg de reserve onderdelen en vloeistoffen die we meenemen zelf kan vervangen.
Verder zijn we met de papierwinkel ook gevorderd.
Voor ons beiden een internatonaal rijbewijs via de A.N.B.W. geregeld in Hoorn.
In de landen waar wij doorheen gaan is het verplicht een internationaal kentekenbewijs te hebben, die moeten we bij de A.N.W.B. in Purmerend (wat een waanzin) gaan halen.
Om door bepaalde landen te mogen rijden, heeft de camper xc3xb3xc3xb3k een soort paspoort nodig, dat heet een “Carnet de Passage” (dit document kost xe2x82xac 150,=) zonder dit document mag je wel het desbetreffende land in, maar er niet meer uit, althans zelf wel, maar de camper niet, want je voert een auto in, die je ook weer uit moet voeren.
Dit document was tot 2006 via de A.N.W.B. te verkrijgen, maar vanaf die datum kan dat uitsluitend via het Duitse ADAC, die in Mxc3xbcnchen gevestigd is.
Daar dus de diverse formulieren in het engels via internet gedownload, ingevuld en teruggestuurd met copiexc3xabn van rijbewijs, kentekenbewijs, paspoort, bankoverschrijving, ANWB pas (scheelde xe2x82xac 100,=), en
een bankgarantie (Rabo, die je xc3xb3xc3xb3k weer voor xe2x82xac 175,= te grazen neemt), van het bedrag van de waarde van de camper, en dat is geld wat bevroren word van je rekening, waar je dus niet meer over kunt beschikken, tot dat je terug in Nederland komt, en dan bij de douane in Hoorn de diverse stempels op het document moet halen, dan het document naar Mxc3xbcnchen sturen, en als het spul in orde is, wordt het bedrag
dat in depot gehouden is weer vrijgegeven.
Voor Iran, Pakistan en India moeten we zorgen dat we uitnodigingen van de desbetreffende landen krijgen, dit voor het verkrijgen van onze visums, daar zijn we nu ook mee bezig.
29 maart
Donderdag is Kees de hele dag bij de Peugeot dealer, garage ” Tensen ” in Hoorn geweest, (bij deze garage staat de camper normaal ook gestald) zxc3xa9xc3xa9r aardige eigenaar en personeel, oude kleren aangetrokken, en van xc3xa9xc3xa9n van de medewerkers heeft de hele auto reisklaar gemaakt, waarbij ik zxc3xa9xc3xa9r goede uitleg kreeg hoe ik de mee te nemen reserve onderdelen onderweg zelf zou kunnen vervangen) o.a. een nieuwe distrubutiesnaar, nieuwe olie en vloeistoffen, en nw. oliefilter, luchtfilter, brandstoffilter, nieuwe remblokken en schijven (voor), nieuwe remschoenen achter, en de beiden reservewielen zijn voorzien van nieuwe banden.
We hebben in samenspraak een lijst van reserve onderdelen en gereedschap gemaakt, en dat wordt voor mij besteld en klaargezet, en wat ik niet gebruik, mag ik weer teruggeven.
Bij conrole bleek dat de achterbladvering verstevigd moet worden (deze zijn goed voor Europese wegen, maar niet voor de Azeatische wegen), dus die gaan ze voor mij bestellen, en die worden volende week vervangen.
12 mei
Het grote aftellen is begonnen, nog 3 weken (vertrek zondag 1 juni 18.00 uur onze trouwdag), en we liggen geheel op schema wat de voorbereidingen betreft.
De afgelopen weken is er heel wat werk verzet, een kennis van ons die een staal bedrijf heeft in zwaag heeft onder het motor gedeelte een stalen (carter)beschermingsplaat gemaakt dit i.v.m. de ervaring van andere overlanders, tevens hebben ze op de ladder achter op de bus een plaat gemaakt waarop de jerrycan met onze 20 liter reserve diesel komt vast te zitten, die we uiteraard met een slot vastzetten.
Garage Tensen onze dealer, heeft ook de laatste dingen gedaan, n.l. een set extra nieuwe zware bladveren aan de achterkant gemonteerd, de ouden waren enigszins slap, en dit is op de Europeese wegen gxc3xa9xc3xa9n probleem, maar met onze extra zware belading (achter op de bus de volle jerrycan, het extra reservewiel en de 2 mountainbikes) over de wegen waar wij over heengaan zou dat absoluut problemen geven.
De achterkant v/d bus is reisklaar.
(klik op de foto voor vergroting)
We hebben tevens een “Garmin” navigatie systeem aangeschaft, waarmee we t/m Bulgarije kunnen navigeren, en voor de rest v/d landen zit er een wereldkaart in, en tevens een compas, wat xc3xb3xc3xb3k zeer handig is, want we komen door gebieden waar de borden door ons absoluut niet leesbaar zijn, maar volgens andere mensen die daar ook zijn doorgereden staan op vele borden helaas ook gxc3xa9xc3xa9n wegnummers.
Het voordeel van dit systeem is als we het scherm van de houder afpakken slaat het automatisch de coxc3xb6rdinaten op waar we de bus hebben verlaten, zijn we bijvoorbeeld in een grote stad en we parkeren de bus, dan kunnen we hem ten alle tijden weer terug vinden.
Het papierwerk is inmiddels ook klaar, de visums voor India en Iran zijn binnen, en a.s. woensdag kunnen de paspoorten worden opgehaald want dan zitten de visums voor Pakistan er ook in.
De rest van de visums die we nog nodig hebben doen we ter plaatse aan de desbetreffende grensposten, dat geeft ons wat meer bewegingsvrijheid mochten we onderweg toch besluiten van richting te veranderen.
En a.s. woensdag (14 mei) hebben we bij onze plaatselijke G.G.D. een afspraak voor alle injecties die we nodig hebben, (ik zie er tegen op als een berg, ben n.l. geen liefhebber van dat geprik).
De laatste week van mei voor ons vertrek hoef ik (Kees) niet meer te werken, en hebben we samen de tijd om de laatste puntjes op de i te zetten.
Voor ev. inlichtingen of tips mail ons gerust: keesvlijm@live.nl

De planning is dat we door de volgende landen gaan: Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenixeb, Bulgarijxeb, Turkije, Iran, Pakistan, India, Nepal (himalaya gebergte), Myamar (voormalige Birma), Bangladesh, en vervolgens Thailand in.
We gaan totaal door 13 landen, met een afstand van ongveer 16000 km, dus in totaal ( heen en terug, en daar te plaatse ) zal het gouw richting de 35000 km gaan.
De route leidt ons door landen en streken waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan.
Ook zullen we onderweg kamelen, apen en andere exotische dieren tegenkomen, en indrukwekkende bouwwerken, want in India willen we de Tai Mahal bezoeken.
Het wordt echter vooral een onderneming die het uiterste vergt van ons en de bus.
Uniek, exotisch en gedenkwaardig, dat zijn de belangrijkste steekwoorden voor dit avontuur.

Wat is de wereld toch mooi hxe8.
Het ligt in de lijn van de bedoeling, om 1 juni 2008 te vertrekken, en om zo’n beetje eind december weer terug te zijn, maar we houden er wel rekening mee, dat het best wel kan uitlopen.

De planning is dat we door de volgende landen gaan: Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenixc3xab, Bulgarijxc3xab, Turkije, Iran, Pakistan, India, Nepal (himalaya gebergte), Myamar (voormalige Birma), Bangladesh, en vervolgens Thailand in.
We gaan totaal door 13 landen, met een afstand van ongveer 16000 km, dus in totaal ( heen en terug, en daar te plaatse ) zal het gouw richting de 35000 km gaan.
De route leidt ons door landen en streken waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan.
Ook zullen we onderweg kamelen, apen en andere exotische dieren tegenkomen, en indrukwekkende bouwwerken, want in India willen we de Tai Mahal bezoeken.
Het wordt echter vooral een onderneming die het uiterste vergt van ons en de bus.
Uniek, exotisch en gedenkwaardig, dat zijn de belangrijkste steekwoorden voor dit avontuur.

Wat is de wereld toch mooi hxc3xa8.
Het ligt in de lijn van de bedoeling, om 1 juni 2008 te vertrekken, en om zo’n beetje eind december weer terug te zijn, maar we houden er wel rekening mee, dat het best wel kan uitlopen.

Kees en Jannie Vlijm, wij zijn 59 en 58 jaar. Wij wonen in het centrum van Hoorn ( Noord Holland ).Wij hebben 2 zoons, Patrick, Mark, Lisette (onze schoondochter), en een rakker van een kleinzoon, Jens.

Wij hebben 31 jaar een juwelierszaak gehad in het centrum van hoorn, Jannie is inmiddels zo’n beetje aan het vutten, en ik werk er nog xb1 3 dagen per week in de zaak, dus een soort afbouwfase.

Bijgaande foto is genomen op de natuurlijke grens tussen Namibixeb en Angola. De ander tussen rotsen in Polen. (klik op bijgaande foto’s voor vergroting).

Wat van de wereld zien, o.a. andere culturen ontmoeten, nu het nog kan.
We zijn nu nog gezond van lijf en leden, en het avontuur heeft ons altijd getrokken.
Vanaf heden krijgen we meer vrije tijd, die we zolang het nog kan met reizen willen invullen.
Een reisje naar Spanje of Italixeb boeken kan ook als we een eind ouder zijn,
en daar heb je geen conditie voor nodig.
Waar veel mensen van dromen, dat gaan wij voor hun doen.
Leef je dromen, droom niet je leven.

( klik op bijgaande foto voor vergroting ), de Boababboom waar wij bij staan heeft een omtrek van xb1 25 meter, en is in sept. 2005 genomen in Botswana ( Zuidelijk Afrika ).